Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Ciężki ostry zespół oddechowy (SARS)

22.05.2003
dr med. Jacek Mrukowicz
Polski Instytut Evidence Based Medicine
Konsultował:
dr hab. med Tomasz Mach
Kierownik Katedry i Kliniki Chorób Zakaźnych CM UJ w Krakowie

Zobacz także: Algorytm postępowania z osobą, która mogła mieć styczność z chorym na SARS

Niniejsze opracowanie jest adresowane do lekarzy pierwszego kontaktu oraz specjalistów zatrudnionych w podstawowej opiece zdrowotnej i w szpitalach, a jego celem jest przedstawienie podstawowych, praktycznych wiadomości dotyczących postępowania w przypadku podejrzenia ciężkiego ostrego zespołu oddechowego (severe acute respiratory syndrome - SARS) oraz zapobiegania zachorowaniom na SARS. Przedstawiono w nim informacje aktualne w dniu 13 maja 2003 roku.

Etiologia

Przyczyną SARS jest najprawdopodobniej niewystępujący do tej pory u ludzi wirus z rodziny Coronaviridae, nazwany wirusem SARS (SARS-CoV). Jest on odlegle spokrewniony ze znanymi dotychczas koronawirusami (50-60% podobieństwa sekwencji nukleotydów genomowego RNA), niektóre z nich wywołują około 30% zachorowań na infekcyjny nieżyt nosa i łagodne zapalenie górnych dróg oddechowych u ludzi.

Duże stężenie RNA wirusa SARS stwierdzono w ślinie w ostrej fazie choroby; jego niewielką ilość wykryto także we krwi chorych (co może świadczyć o wiremii) oraz - w okresie rekonwalescencji po ostrej fazie - w stolcu. Na powierzchniach przedmiotów i sprzętów wirus może w temperaturze pokojowej przetrwać do 48 godzin. Jest wrażliwy na powszechnie stosowane środki odkażające.

Epidemiologia

Większość przypadków SARS zanotowano w Azji Południowo-Wschodniej (tab. 1). Pierwsze zachorowania wystąpiły na początku listopada 2002 roku w południowo-wschodniej części Chin (prowincja Guangdong). Epidemia obejmowała stopniowo inne rejony Chin, a na początku 2003 roku także Hongkong, Wietnam i Singapur. W ostatnich tygodniach zanotowano wyraźne zwiększenie liczby rejestrowanych przypadków na Tajwanie. Sporadyczne zachorowania wystąpiły w Ameryce Północnej (USA, Kanada) oraz w Europie (tab. 1), ale tylko wśród osób, które powróciły z krajów azjatyckich lub miały bezpośredni kontakt z takimi osobami.

Tabela 1. Skumulowana liczba prawdopodobnych zachorowań na ciężki ostry zespół oddechowy (severe acute respiratory syndrome - SARS) od 1 listopada 2002 r. do 13 maja 2003 r. wg danych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) [1]

Zdjęcie tygodnia

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.