Czy należy zamykać operacyjnie przewód tętniczy wykryty dopiero u nastolatka (bezobjawowy)?

Zaburzenia hemodynamiczne u pacjentów z taką wadą zależą od wielkości PDA i oporu płucnego. Jeśli PDA jest mały, u dziecka zwykle nie stwierdza się istotnych klinicznie objawów, dlatego może zostać wykryty przypadkowo, na przykład podczas badania echokardiograficznego wykonanego z innych wskazań. Przy dużym przecieku, jeśli rozwinie się nadciśnienie płucne, następuje odwrócenie przecieku lewo-prawego na prawo-lewy i pojawiają się objawy typowe dla zespołu Eisenmengera (duszność, sinica, palce pałaczkowate). Większość autorów uważa, że każdy PDA ze słyszalnym szmerem, nawet w przypadku braku objawów, należy zamknąć ze względu na zwiększone ryzyko zapalenia wsierdzia. Niektórzy eksperci uważają, że ryzyko wystąpienia zapalenia wsierdzia u tych pacjentów jest małe, dlatego jego operacyjne zamknięcie jest nieuzasadnione. U dzieci i młodzieży zabiegiem z wyboru jest przeznaczyniowe zamkniecie PDA. Małe przewody najczęściej zamyka się za pomocą sprężynek wewnątrznaczyniowych – „coili”, a duże – za pomocą zatyczki Amplatza – „amplatzerów”. Zalecenia dotyczące zabiegowego zamknięcia przewodu tętniczego zostały ujęte w wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (p. tab.). (ASiw) (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Wytyczne dotyczące leczenia dorosłych pacjentów z wrodzonymi wadami serca (nowa wersja 2010). Grupa Robocza Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC) do spraw leczenia dorosłych pacjentów z wrodzonymi wadami serca. Kard. Pol., 2010; 68 (supl. IX): 639–696
2. Kawalec W.: Przetrwały przewód tętniczy. W: Kubicka K., Kawalec W. (red.): Kardiologia dziecięca. Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003: 285–297
3. Zeifert B., Chodór B., Skalski J. i wsp.: Wrodzone wady serca. W: Gąsior M., Hawranek M., Poloński L. (red.): Podręcznik kardiologii. Lekarze i studenci dla studentów i lekarzy. Kraków, Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2008: 261–339