Wiadomo, że badania serologiczne w kierunku boreliozy charakteryzują się małą swoistością. Jaka jest więc ich przydatność w diagnostyce tej choroby?

To prawda, że badania serologiczne – zwykle oparte na metodzie ELISA, charakteryzują się dużą czułością i stosunkowo małą swoistością, co może być przyczyną uzyskiwania wyników fałszywie dodatnich. Z tego powodu dodatni wynik testu ELISA u osoby bez typowych objawów klinicznych boreliozy z Lyme nie ma wartości diagnostycznej. Dopiero skojarzenie dodatniego wyniku badania laboratoryjnego z typowym obrazem klinicznym pozwala na ustalenie rozpoznania. W celu poprawienia swoistości diagnostyki laboratoryjnej w przypadku uzyskania w teście ELISA wyniku dodatniego lub wątpliwego zaleca się wykonanie testu potwierdzającego metodą Western-blot, która dzięki większej swoistości zmniejsza ryzyko wyników fałszywie dodatnich. W Polsce tylko nieliczne laboratoria stosują taką dwuetapową procedurę diagnostyczną. Jedynie w przypadku stwierdzenia rumienia pełzającego badania laboratoryjne nie są potrzebne do rozpoznania boreliozy z Lyme. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Brouqui P., Bacellar F., Baranton G. i wsp.: Guidelines for the diagnosis of tick-borne bacterial diseases in Europe. Clin. Microbiol. Infect., 2004; 10: 1108–1132
2. Depietropaolo D.L., Powers J.H., Gill J.M., Foy A.J.: Diagnosis of Lyme disease. Am. Fam. Physician, 2005; 72 (2): 297–304