Dorosła pacjentka z rozpoznaną boreliozą jest od 3 lat leczona antybiotykami. Miano przeciwciał w klasie IgG i IgM okresowo jest duże, a okresowo się zmniejsza. Jak długo należy leczyć taką osobę?

W opisanym przypadku zaskakująca jest aż 3-letnia antybiotykoterapia. Mogę się domyślać, że pacjentka jest leczona niestandardowo z powodu utrzymujących się dodatnich mian przeciwciał w klasie IgG i IgM. Jest to sytuacja nietypowa, a leczenie nieuzasadnione.

Całkowicie naturalna jest natomiast okresowa zmiana stężenia swoistych przeciwciał, dlatego w diagnostyce za istotne uważa się dopiero 4-krotne zwiększenie miana przeciwciał. Czas utrzymywania się przeciwciała IgG po przebyciu zakażenia może być różny, zwykle jest to jednak 2–10 lat. Ich obecność nie jest jednoznaczna z posiadaniem odporności. Innym problemem jest długotrwałe utrzymywanie się przeciwciał IgM. Rzadko u pacjentów z nieleczoną boreliozą obserwuje się przedłużone (>6 mies.) wytwarzanie przeciwciał tej klasy, ale jest to możliwe. Częściej jednak są to wyniki fałszywie dodatnie.

Trzeba podkreślić, że najistotniejsze dla rozpoznania i leczenia boreliozy jest występowanie charakterystycznych objawów. W tym przypadku istnieją wskazania do wykonania testu Western-bloot i „rozsądnej” konsultacji specjalistycznej. W leczeniu boreliozy nie zaleca się długotrwałego podawania antybiotyków (>4 tyg.).

Zapamiętaj! Poza rozpoznaniem albo wykluczeniem zakażenia sama wielkość stężenia przeciwciał i jego zmiany nie pozwalają na wyciągnięcie żadnych praktycznych informacji dla pacjenta. Zmniejszanie się stężenia przeciwciał nie potwierdza skuteczności leczenia, a ich obecność w przebiegu wielu zakażeń (np. borelioza, zakażenie CMV, HCV) nie świadczy o zdrowieniu ani o odporności. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Oksi J., Nikoskelainen J., Hiekkanen H. i wsp.: Duration of antibiotic treatment in disseminated Lyme borreliosis: a double-blind, randomized, placebo-controlled, multicenter clinical study. Eur. J. Clin. Microbiol. Infect. Dis., 2007; 26: 571-581