Wymazy z nosa, gardła, ucha itp. nie mają znaczenia diagnostycznego, ale mogą być pomocne w ocenie sytuacji epidemiologicznej, np. na oddziale szpitalnym. Czy zatem należy pobierać materiał od pacjentów hospitalizowanych, np. na oddziałach intensywnej terapii?

Wartość diagnostyczną wymazów z nosa i gardła opisano w odpowiedzi na pyt. Wymazy z nosa, gardła i odbytu mogą także stanowić rodzaj badania przesiewowego w momencie przyjęcia pacjenta na oddział w celu wykrycia kolonizacji drobnoustrojem opornym (np. gronkowcem opornym na metycylinę, enterokokiem opornym na wankomycynę lub pałeczkami Gram-ujemnymi wytwarzającymi enzymy typu ESβL, AmpC czy KPC). Wiedza o kolonizacji pacjenta umożliwia szybkie podjęcie odpowiednich działań zapobiegających rozprzestrzenianiu się w szpitalu opornych patogenów (np. poprzez izolację lub kohortację chorych, zaostrzenie reżimu sanitarnego), jest więc istotnym elementem kontroli zakażeń szpitalnych. Badania takie są szczególnie wskazane u pacjentów z grupy dużego ryzyka nosicielstwa drobnoustrojów opornych, czyli przyjmowanych z innego szpitala lub oddziału albo z domu opieki oraz hospitalizowanych w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

W niektórych placówkach za granicą (np. w Holandii) MRSA poszukuje się przy przyjęciu do szpitala u wszystkich pacjentów z grupy ryzyka , ponieważ stwierdzono, że kolonizacja MRSA istotnie zwiększa ryzyko zakażenia tym patogenem, co z kolei wydłuża hospitalizację, zwiększa jej koszty i śmiertelność. Analizy farmakoekonomiczne wykazały, że takie postępowanie jest efektywne kosztowo. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. van Rijen M., Kluytmans J.: Costs and benefits of the MRSA search and destroy policy in a Dutch hospital. Eur. J. Clin. Microbiol. Infect. Dis., 2009; 28: 1245–1252
2. CDC, Healthcare Infection Control Practices Advisory Committee. Management of multidrug-resistant organisms in healthcare settings, 2006. Atlanta, GA, US Department of Health and Human Services, CDC, Healthcare Infection Control Practices Advisory Committee, 2007