Jak często występuje prawdziwa afazja? Jakie objawy mogą sugerować to rozpoznanie?

Pytanie o „prawdziwą afazję” u dziecka z góry sugeruje wątpliwość co do zasadności użycia tego terminu. I słusznie, ponieważ afazja jest wtórnym zaburzeniem mowy, uwarunkowanym uszkodzeniem określonych struktur układu nerwowego u osób, które wcześniej wykształciły werbalną komunikację. U dzieci zaburzenie to występuje niezwykle rzadko, a jego przyczyną mogą być przebyte urazy czaszkowo-mózgowe, zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych oraz stany po operacjach guzów mózgu. Niektóre formy opóźnienia rozwoju mowy mogą mieć symptomy afazji lub – według innej terminologii – dysfazji czuciowej, ruchowej lub mieszanej. W takim przypadku konieczne jest potwierdzenie, że stwierdzane zaburzenia mowy mają charakter mózgowy.

W obszarze zaburzeń rozwoju mowy mieści się też pojęcie swoistych zaburzeń rozwoju językowego – SLI, obejmujące nieprawidłowości w rozwoju różnych sfer komunikacji językowej występujących bez uchwytnej przyczyny. Podstawowym problemem w tym przypadku są rozbieżności między niskim poziomem komunikacji językowej a dobrym poziomem rozwoju funkcji poznawczych. SLI mogą przyjmować postać recepcyjną, ekspresyjną lub mieszaną. Najczęściej rozpoznaje się postać mieszaną SLI, w której na trudności ekspresyjne nakłada się ograniczona zdolność rozumienia języka. (2013, 2014)

Piśmiennictwo

1. Pruszewicz A. (red.): Foniatria Kliniczna. Warszawa, PZWL, 1992
2. Leonard L.B.: SLI – specyficzne zaburzenia rozwoju językowego. Gdańsk, GWP, 2006
3. Milewski S., Kaczorowska-Bray. K. (red.): Logopedia. Wybrane aspekty historii, teorii i praktyki. Gdańsk, Harmonia Universalis, 2012
4. Obrębowski A. (red.): Wprowadzenie do neurologopedii. Poznań, Termedia, 2012