Czy podanie furazydyny w przypadku bezobjawowego bakteriomoczu jest uzasadnione?

Bezobjawowy bakteriomocz należy rozpoznać w przypadku wyhodowania co najmniej w 2 próbkach moczu tego samego szczepu bakteryjnego w znamiennym mianie u dziecka bez objawów zakażenia układu moczowego (ZUM) i z prawidłowym wynikiem badania ogólnego moczu. Oba badania bakteriologiczne można wykonać dzień po dniu, ponieważ chodzi tylko o potwierdzenie wyniku pierwszego badania. W tabeli wymieniono kryteria znamiennej bakteriurii w zależności od sposobu pobrania moczu.

Zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Nefrologii Dziecięcej (PTNFD), które uwzględniają zalecenia międzynarodowe, bezobjawowej bakteriurii nie leczy się. Wyjątek stanowią pacjenci przed planowanym zabiegiem urologicznym lub instrumentacją dróg moczowych oraz kobiety w ciąży. Leczenie takie można również rozważyć u chorych z niedoborami odporności, po transplantacji narządów, przewlekle leczonych immunosupresyjnie.

Nie ma dowodów na to, że leczenie bezobjawowej bakteriurii zapobiega odmiedniczkowemu zapaleniu nerek i tworzeniu się blizn w nerkach. Wiadomo natomiast, że zwiększa ono ryzyko rozwoju lekooporności i ZUM wyselekcjonowanymi szczepami bakteryjnymi, a także ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych ze stosowaniem leków.

Piśmiennictwo

1. Zwolińska D.: Leczenie zakażeń układu moczowego u dzieci. Pediatr. Med. Rodz., 2016; 12: 264–275
2. Grupa Ekspertów PTNFD: Zalecenia Polskiego Towarzystwa Nefrologii Dziecięcej (PTNFD) dotyczące postępowania z dzieckiem z zakażeniem układu moczowego. Via Medica, 2015. www.ikamed.pl
3. Żurowska A.: Jak postępować racjonalnie z dzieckiem z bakteriuria bezobjawową. Forum Medycyny Rodzinnej, 2009; 3 (1): 10–15