medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W artykule omówiono zagadnienie diagnostyki różnicowej ASD względem wybranych zaburzeń psychicznych i osobowości. Omówiono podobieństwa w zakresie objawów, które mogą prowadzić do błędów diagnostycznych, oraz kluczowe różnice w zakresie etiologii, przebiegu klinicznego, funkcjonowania emocjonalnego, społecznego i poznawczego.
Osoby neuroatypowe często zmagają się z dodatkowymi problemami ze zdrowiem psychicznym, takimi jak zaburzenia depresyjne, lękowe i osobowości. Współwystępowanie tych zaburzeń utrudnia diagnozę i leczenie, ponieważ objawy mogą się na siebie nakładać.
Ustalenie rozpoznania ADHD u osób dorosłych jest złożonym procesem, wymagającym wielowymiarowej oceny klinicznej oraz szczególnej ostrożności interpretacyjnej ze względu na nakładanie się objawów ADHD z symptomami zaburzeń potraumatycznych oraz zaburzeń osobowości.
W ramach 38. Kongresu European College of Neuropsychopharmacology (ECPN; Europejskie Towarzystwo Neuropsychofarmakologii), który odbył się w Amsterdamie 11–13 października bieżącego roku, zorganizowano dwa panele poświęcone ADHD.
Autyzm (ASD) i ADHD to zaburzenia neurorozwojowe o odmiennym przebiegu,lecz wspólnym podłożu. Osoby neuroatypowe mogą mieć zarówno cechy bardziej typowe dla ADHD lub ASD, jak i doświadczać ich współwystępowania.
Co oznaczają pojęcia: neurotypowość, neuroróżnorodność, neuroatypowość, na czym polega podejście do ADHD i ASD nie traktujące ich jako stanów zawsze wymagających leczenia.
Wyniki badań wskazują, że zaburzenia neurorozwojowe mogą tworzyć kontinuum, w którym nasilenie objawów i ich prezentacja kliniczna mogą zależeć od akumulacji genetycznych czynników ryzyka.
Wyniki badań molekularnych i neuroobrazowych wskazują, że ADHD jest złożonym, heterogennym biologicznie i wysoce dziedzicznym zaburzeniem. Cechuje się obecnością zmian neurorozwojowych polegających na spowolnieniu procesu dojrzewania i zmniejszeniu objętości struktur OUN związanych z kontrolą funkcji wykonawczych.
Kluczową dla ustalenia diagnozy autyzmu pozostaje kwestia nieprawidłowości w zakresie społecznych zdolności poznawczych wpływających na możliwość rozpoznawania emocji i utrzymywania uwagi w kontaktach z innymi osobami.
Cały program terapii oparty jest o poznawczo-behawioralny model ADHD u dorosłych, który opisuje proces pogarszania się funkcjonowania pacjenta wskutek występowania objawów tego zespołu.
Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek,
zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.
