mp.pl to portal zarówno dla lekarzy jak i pacjentów. Prosimy wybrać:

Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Zaburzenia rytmu serca – postępy 2008

16.04.2009
prof. dr hab. med. Maria Trusz-Gluza
I Katedra i Klinika Kardiologii, Śląski Uniwersytet Medyczny, Katowice

Skróty: AED – automatyczne defibrylatory zewnętrzne, AF – migotanie przedsionków, AV – przedsionkowo-komorowy, SCD – nagła śmierć sercowa

Migotanie przedsionków

Badania kliniczne AFFIRM, RACE, STAF, PIAF i HOT-CAFE prowadzone u chorych z migotaniem przedsionków (AF) nie wykazały przewagi strategii mającej na celu utrzymanie rytmu zatokowego nad strategią kontroli częstotliwości rytmu komór. Przypuszczano jednak, że u chorych z niewydolnością serca utrzymywanie rytmu zatokowego powinno dać lepsze rezultaty, co było hipotezą roboczą badania klinicznego AF-CHF (p. Utrzymanie rytmu zatokowego u chorych z niewydolnością serca i migotaniem przedsionków - badanie AF-CHFprzyp. red.).[1] Do tego badania włączono 1376 chorych z AF w wywiadach (>=1 epizod potwierdzony elektrokardiograficznie, trwający >=6 h w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub 1 epizod trwający >=10 min w ciągu ostatnich 6 miesięcy i elektryczna kardiowersja z powodu AF w wywiadach) oraz niewydolnością serca (NYHA II–IV z LVEF =<35% lub NYHA I z hospitalizacją z powodu niewydolności serca w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub z LVEF =<25%). Z badania wykluczono chorych m.in. z utrwalonym AF przez >12 miesięcy, odwracalną przyczyną AF lub niewydolnością serca, zespołem wydłużonego QT czy koniecznością stosowania leków antyarytmicznych z powodu arytmii innej niż AF. Chorych przydzielano losowo do 2 grup.

O tym się mówi