Skróty: AED – automatyczne defibrylatory zewnętrzne, AF – migotanie przedsionków, AV – przedsionkowo-komorowy, SCD – nagła śmierć sercowa
Migotanie przedsionków
Badania kliniczne AFFIRM, RACE, STAF, PIAF i HOT-CAFE prowadzone u chorych z migotaniem przedsionków (AF) nie wykazały przewagi strategii mającej na celu utrzymanie rytmu zatokowego nad strategią kontroli częstotliwości rytmu komór. Przypuszczano jednak, że u chorych z niewydolnością serca utrzymywanie rytmu zatokowego powinno dać lepsze rezultaty, co było hipotezą roboczą badania klinicznego AF-CHF (p. Utrzymanie rytmu zatokowego u chorych z niewydolnością serca i migotaniem przedsionków - badanie AF-CHF – przyp. red.).[1] Do tego badania włączono 1376 chorych z AF w wywiadach (>=1 epizod potwierdzony elektrokardiograficznie, trwający >=6 h w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub 1 epizod trwający >=10 min w ciągu ostatnich 6 miesięcy i elektryczna kardiowersja z powodu AF w wywiadach) oraz niewydolnością serca (NYHA II–IV z LVEF =<35% lub NYHA I z hospitalizacją z powodu niewydolności serca w ciągu ostatnich 6 miesięcy lub z LVEF =<25%). Z badania wykluczono chorych m.in. z utrwalonym AF przez >12 miesięcy, odwracalną przyczyną AF lub niewydolnością serca, zespołem wydłużonego QT czy koniecznością stosowania leków antyarytmicznych z powodu arytmii innej niż AF. Chorych przydzielano losowo do 2 grup.
