medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Jego ojciec, dyrektor banku, planował dla syna karierę finansisty lub teologa, więc gdy junior zakomunikował swoją decyzję o rozpoczęciu studiów medycznych, został natychmiast pozbawiony wsparcia finansowego. Mimo trudności w utrzymaniu się spowodowanych decyzją rodzica młody Hermann ukończył medycynę.
Przypisuje mu się wynalezienie wielu narzędzi chirurgicznych i opracowanie nowatorskich technik operacyjnych, które do dziś mają wpływ na chirurgię naczyniową, ogólną i urologiczną. Jako pierwszy opisał hemipelwektomię, osteoplastyczną amputację stopy oraz zespolenie żołądkowo-dwunastnicze, jako pierwszy we Francji wykonał choledochotomię. Wraz ze swoim asystentem, późniejszym laureatem Nagrody Nobla (1912 r.) Alexisem Carrelem dokonał jednej z pierwszych prób przeszczepienia nerek.
Jego najważniejszym osiągnięciem w dziedzinie medycyny był projekt innowacyjnego drenu (pierwotnie do wytwarzania stałej cystostomii, docelowo – do drenowania w zasadzie każdej przestrzeni).
Sławę przyniosły mu m.in.: opis używanych do dzisiaj kleszczyków do chwytania ściany jelita oraz nadające się do wyjaławiania rękawiczki chirurgiczne wielokrotnego użytku.
Trzeci z dynastii Bartholinów w wirze nowych pozamedycznych zajęć i aktywności zapomniał oficjalnie zgłosić rezygnację z pracy na uniwersytecie i... pobierał stamtąd pensję do końca życia.
Spośród zaproponowanych przez niego udoskonaleń do dzisiaj powszechnie używany jest dren do dróg żółciowych, tak zwany dren T, eponimicznie zwany drenem Kehra.
Królestwo Francji stało się szybko przybraną ojczyzną Winsløwa. Syn i wnuk duńskich pastorów luterańskich – pod wpływem biskupa Meaux (teologa, kaznodziei i pisarza religijnego) Jacques'a-Bénigne'a Bossueta – przyjął chrzest w Kościele katolickim oraz imiona patronów swego mentora.
Wpływy Pierwszego Baroneta na dworze królewskim długo były znaczne. Planowana linia kolejowa Londyn–Birmingham miała przebiegać zbyt blisko jego domu w posiadłości Gadebridge w miejsowości Hemel Hempstead w hrabstwie Hertford. Dzięki staraniom chirurga linia ominęła łukiem miasteczko i nie ma stacji kolejowej w obrębie jego murów.
W okresie międzywojennym sława Pólyi ściągnęła do Budapesztu wielu chirurgów z całego świata, między innymi Lestera Dragsteda z USA czy Jana Oszackiego i Witolda Rudowskiego z Polski (ci ostatni odbywali staż w Budapeszcie w sierpniu 1939 r.).
Po publikacji artykułu bardzo krytycznego wobec króla autor został aresztowany, rychło (po protestach społecznych) uwolniony, a następnie ponownie uwięziony i wypuszczony dopiero niedługo przed swoja śmiercią. Tak za krytykę ówcześnie panującego rumuńskiego władcy zapłacił Dimitrie Gerota.
Nazywano go communis Europae praeceptor, to jest nauczycielem całej Europy, bowiem jego nazwisko przyciągało licznych studentów ze wszystkich jej stron – wykształcił wielu wybitnych lekarzy i naukowców działających później w różnych krajach. Sława profesora sięgała tak daleko, że ponoć dochodziły do niego listy z Chin wysyłane na adres „Najlepszy Lekarz Europy”.
W piśmiennictwie można spotkać kilka rodzajów pisowni nazwiska Veres. Opierając się na karcie chrztu, należy jednak przyjąć, że bezsprzecznie jedyną właściwą formą jest zapis przez jedno r i jedno s. Zapis przez dwa s pojawił się wskutek błędu drukarskiego (zecerskiego) w pierwszej publikacji Veresa w języku niemieckim i był dość często powielany przez kolejnych autorów.
Przerwał karierę akademicką, objąwszy posadę osobistego chirurga cesarza Napoleona III. To zaowocowało wielką popularnością i jeszcze większą liczbą pacjentów. Mógł więc zrezygnować z nauczania (choć był ceniony przez studentów) i oddać się wyłącznie praktyce prywatnej. Z czasem zbił znaczną fortunę, jednak zawsze starał się żyć jak najskromniej.
Przez pewien czas pracował razem z wielkim neurochirurgiem Harveyem Cushingiem. Ten docenił entuzjazm młodego medyka i zaproponował mu posadę asystenta. Jednak pensja – 250 dolarów miesięcznie – była dla Foleya niewystarczająca. Tak oto neurochirurgia straciła potencjalnego wybitnego specjalistę, zaś urologia zyskała wiernego adepta, a świat medyczny – cewniki niewypadające z cewek.
Za swoje zasługi dla polskiej i światowej chirurgii był wielokrotnie nagradzany. W 1890 r. cesarz Franciszek Józef I przyznał mu Order Żelaznej Korony III klasy. W 1898 r. papież uhonorował go Komandorią Orderu Rycerskiego Świętego Grzegorza Wielkiego. W 1903 r. otrzymał z nadania cesarskiego tytuł Tajnego Radcy Dworu – (galicyjski) tytuł szlachecki jako Ludwik Rydygier Ritter von Ruediger.
Wykonywane przez niego operacje często kończyły się zgonem chorych, a jego decyzje kliniczne były dla współpracowników zupełnie niezrozumiałe. Doszło do tego, że asystenci przychodzili do pracy bladym świtem, aby zdążyć zoperować chorych przed przybyciem profesora i tym samym uchronić ich przed wielce prawdopodobną śmiercią spowodowaną błędami szefa popełnionymi podczas operatywy.
Léon Clément Le Fort i René Léon Le Fort – stryj i bratanek. Nie pierwszy raz w historii chirurdzy zostali Kawalerami Legii Honorowej.
Od lat 80. XIX w. Juliusz Péan, Ludwik Rydygier, Teodor Billroth i inne sławy chirurgii europejskiej próbowały swych sił w resekcji, czyli częściowym wycięciu żołądka. Ale wycięcie całego narządu (tj. gastrektomia) wydawało się wciąż zbyt dużym wyzwaniem. Sprostał mu dopiero pod koniec XIX w. zaledwie 33-letni szwajcarski chirurg Carl Schlatter.
Efektem studiów Szkota nad szkoleniem chirurgów na całym świecie była książka „The Making of a Surgeon”, która nie straciła wiele na aktualności. Drugi z podręczników jego autorstwa, „A Companion in Surgical Studies”, obejmujący niemal całą jego wiedzę chirurgiczną, ukazał się jako dzieło jednego autora w 1949 roku, podczas gdy wznowienie tytułu A.D. 2005 „The New Aird’s Companion in Surgical Studies” miało już 88 autorów...
Mayo Clinic, początkowo „szpital wśród pól kukurydzy” i obiekt kpin środowiska lekarskiego, z czasem zyskała status ośrodka światowej rangi. Kluczem do sukcesu kliniki – oprócz zgodnej współpracy Williama ojca z synami – były: po pierwsze, specjalizacja poszczególnych lekarzy (nowość na owe czasy), po drugie, zatrudnianie kolejnych specjalistów, których udało się ściągnąć do Rochester w Minnesocie, lecz nie jako podwykonawców, a jako wspólników wielkiego przedsięwzięcia.
