medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Anatom i położnik James Douglas zatrudnił do pomocy Williama Huntera, który wspinał się po szczeblach kariery od preparatora zwłok po twórcę – wzorem swego mentora – szkoły anatomii i chirurgii, i który z czasem zaprosił do współpracy w Londynie swego młodszego brata Johna. Po latach bracia poróżnili się i nie pogodzili aż do śmierci. Byli zwaśnieni do tego stopnia, że John nie przyszedł na pogrzeb Williama. Sam zmarł 10 lat później, również w wieku 65 lat.
Jego ojciec, dyrektor banku, planował dla syna karierę finansisty lub teologa, więc gdy junior zakomunikował swoją decyzję o rozpoczęciu studiów medycznych, został natychmiast pozbawiony wsparcia finansowego. Mimo trudności w utrzymaniu się spowodowanych decyzją rodzica młody Hermann ukończył medycynę.
Przypisuje mu się wynalezienie wielu narzędzi chirurgicznych i opracowanie nowatorskich technik operacyjnych, które do dziś mają wpływ na chirurgię naczyniową, ogólną i urologiczną. Jako pierwszy opisał hemipelwektomię, osteoplastyczną amputację stopy oraz zespolenie żołądkowo-dwunastnicze, jako pierwszy we Francji wykonał choledochotomię. Wraz ze swoim asystentem, późniejszym laureatem Nagrody Nobla (1912 r.) Alexisem Carrelem dokonał jednej z pierwszych prób przeszczepienia nerek.
Do jego największych dokonań w dziedzinie anatomii należy opis gruczołu sutkowego ze szczególnym uwzględnieniem części kwadrantu górnego zewnętrznego ciągnącego się do pachy i znanego do dziś pod eponimiczną nazwą ogona Spence’a.
Jego najważniejszym osiągnięciem w dziedzinie medycyny był projekt innowacyjnego drenu (pierwotnie do wytwarzania stałej cystostomii, docelowo – do drenowania w zasadzie każdej przestrzeni).
Sławę przyniosły mu m.in.: opis używanych do dzisiaj kleszczyków do chwytania ściany jelita oraz nadające się do wyjaławiania rękawiczki chirurgiczne wielokrotnego użytku.
Trzeci z dynastii Bartholinów w wirze nowych pozamedycznych zajęć i aktywności zapomniał oficjalnie zgłosić rezygnację z pracy na uniwersytecie i... pobierał stamtąd pensję do końca życia.
Spośród zaproponowanych przez niego udoskonaleń do dzisiaj powszechnie używany jest dren do dróg żółciowych, tak zwany dren T, eponimicznie zwany drenem Kehra.
Królestwo Francji stało się szybko przybraną ojczyzną Winsløwa. Syn i wnuk duńskich pastorów luterańskich – pod wpływem biskupa Meaux (teologa, kaznodziei i pisarza religijnego) Jacques'a-Bénigne'a Bossueta – przyjął chrzest w Kościele katolickim oraz imiona patronów swego mentora.
Wpływy Pierwszego Baroneta na dworze królewskim długo były znaczne. Planowana linia kolejowa Londyn–Birmingham miała przebiegać zbyt blisko jego domu w posiadłości Gadebridge w miejsowości Hemel Hempstead w hrabstwie Hertford. Dzięki staraniom chirurga linia ominęła łukiem miasteczko i nie ma stacji kolejowej w obrębie jego murów.
Osoba Farabeufa oraz fragmenty jego podręcznika precyzyjnie opisujące techniki amputacji zainspirowały meksykańskiego autora Salvadora Elizondo do napisania powieści Farabeuf. Postać głównego bohatera jest luźno wzorowana na kilku francuskich chirurgach, przede wszystkim na tytułowym Farabeufie, ale także na Dupuytrenie.
W okresie międzywojennym sława Pólyi ściągnęła do Budapesztu wielu chirurgów z całego świata, między innymi Lestera Dragsteda z USA czy Jana Oszackiego i Witolda Rudowskiego z Polski (ci ostatni odbywali staż w Budapeszcie w sierpniu 1939 r.).
Po publikacji artykułu bardzo krytycznego wobec króla autor został aresztowany, rychło (po protestach społecznych) uwolniony, a następnie ponownie uwięziony i wypuszczony dopiero niedługo przed swoja śmiercią. Tak za krytykę ówcześnie panującego rumuńskiego władcy zapłacił Dimitrie Gerota.
Nazywano go communis Europae praeceptor, to jest nauczycielem całej Europy, bowiem jego nazwisko przyciągało licznych studentów ze wszystkich jej stron – wykształcił wielu wybitnych lekarzy i naukowców działających później w różnych krajach. Sława profesora sięgała tak daleko, że ponoć dochodziły do niego listy z Chin wysyłane na adres „Najlepszy Lekarz Europy”.
W piśmiennictwie można spotkać kilka rodzajów pisowni nazwiska Veres. Opierając się na karcie chrztu, należy jednak przyjąć, że bezsprzecznie jedyną właściwą formą jest zapis przez jedno r i jedno s. Zapis przez dwa s pojawił się wskutek błędu drukarskiego (zecerskiego) w pierwszej publikacji Veresa w języku niemieckim i był dość często powielany przez kolejnych autorów.
Przerwał karierę akademicką, objąwszy posadę osobistego chirurga cesarza Napoleona III. To zaowocowało wielką popularnością i jeszcze większą liczbą pacjentów. Mógł więc zrezygnować z nauczania (choć był ceniony przez studentów) i oddać się wyłącznie praktyce prywatnej. Z czasem zbił znaczną fortunę, jednak zawsze starał się żyć jak najskromniej.
Przez pewien czas pracował razem z wielkim neurochirurgiem Harveyem Cushingiem. Ten docenił entuzjazm młodego medyka i zaproponował mu posadę asystenta. Jednak pensja – 250 dolarów miesięcznie – była dla Foleya niewystarczająca. Tak oto neurochirurgia straciła potencjalnego wybitnego specjalistę, zaś urologia zyskała wiernego adepta, a świat medyczny – cewniki niewypadające z cewek.
Gaspar (Kaspar) Bauhin – syn lekarza Jeana Bauhina, hugenockiego emigranta z Francji, który uchodził przed prześladowaniami religijnymi do kraju Helwetów – urodził się już w szwajcarskiej Bazylei w 1560 roku. Otrzymał bardzo staranne wykształcenie – na miejscowym uniwersytecie rozpoczął studia już jako 12-latek (sic!), a następnie pobierał nauki w Padwie (medycyna i botanika), w Paryżu (chirurgia i anatomia) i w Tybindze.
Za swoje zasługi dla polskiej i światowej chirurgii był wielokrotnie nagradzany. W 1890 r. cesarz Franciszek Józef I przyznał mu Order Żelaznej Korony III klasy. W 1898 r. papież uhonorował go Komandorią Orderu Rycerskiego Świętego Grzegorza Wielkiego. W 1903 r. otrzymał z nadania cesarskiego tytuł Tajnego Radcy Dworu – (galicyjski) tytuł szlachecki jako Ludwik Rydygier Ritter von Ruediger.
Z chirurgicznego punktu widzenia najważniejszym opisanym przez Toldta elementem anatomicznym jamy otrzewnej jest biała linia zdwojenia blaszki otrzewnej przebiegająca bocznie od okrężnicy wstępującej i zstępującej – linie nazywane odpowiednio prawą i lewą linią Toldta stanowią dla chirurga bardzo ważny anatomiczny wyznacznik miejsc prowadzenia cięcia podczas preparowania prawej lub lewej części okrężnicy.
