medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Nawet mała pozazawodowa aktywność fizyczna (15 min/dz. lub 90 min/tydz.), w porównaniu z brakiem pozazawodowej aktywności fizycznej, wiązała się ze zmniejszeniem ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i zgonu z powodu nowotworu.
Ocena stopnia zaawansowania niedrobnokomórkowego raka płuca u chorych z potencjalnie resekcyjnym guzem za pomocą badania endoskopowego i mediastinoskopii w porównaniu z samą mediastinoskopią wiązała się z mniejszym ryzykiem wykonania niepotrzebnej torakotomii, większą czułością wykrywania przerzutów w węzłach chłonnych śródpiersiowych oraz podobnym ryzykiem powikłań.
Codzienne przyjmowanie ASA w dawce 75–1200 mg zmniejsza ryzyko zgonu z powodu nowotworu złośliwego.
W tym przeglądzie systematycznym z metanalizą 8 badań z randomizacją autorzy zadali pytanie czy u chorych na raka piersi z przerzutami odległymi z nadekspresją HER2 dodanie leków ukierunkowanych molekularnie przeciwko receptorom HER2 do standardowego leczenia systemowego w porównaniu z samym leczeniem systemowym wiąże się z poprawą całkowitego czasu przeżycia, czasu przeżycia bez progresji, czasu do progresji i zwiększeniem odsetka całkowitych lub częściowych odpowiedzi na leczenie.
U chorych na zaawansowanego nieoperacyjnego, nawrotowego lub rozsianego raka żołądka albo połączenia przełykowo-żołądkowego, którego komórki wykazują ekspresję białka HER2 3+ w badaniu immunohistochemicznym lub amplifikację genu HER2 w badaniu wykonanym techniką fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) zastosowanie trastuzumabu w połączeniu z chemioterapią w porównaniu z zastosowaniem samej chemioterapii wiązało się z dłuższym czasem przeżycia całkowitego i przeżycia bez progresji choroby.
Paliatywne wycięcie guza pierwotnego u chorych na raka okrężnicy lub odbytnicy w IV stopniu zaawansowania klinicznego, w porównaniu z leczeniem ograniczonym wyłącznie do chemioterapii, wiązało się dłuższym przeżyciem całkowitym i mniejszą liczbą powikłań związanych z obecnością guza pierwotnego.
Napromienianie gruczołu sutkowego polami tangencjalnymi bez żadnego leczenia ukierunkowanego na węzły chłonne pachowe (tj. nie napromieniano pachowych węzłów chłonnych, ani też nie wycinano zawartości dołu pachowego)
U chorych poddanych operacji w zakresie jelita grubego stosowanie techniki laparoskopowej w porównaniu z techniką otwartą wiązało się z mniejszym ryzykiem zakażeń miejsca operowanego.
U planowo operowanych sposobem laparoskopowym chorych na raka jelita grubego z grupy dużego ryzyka w porównaniu z grupą chorych z grupy dużego ryzyka, operowanych sposobem otwartym, nie stwierdzono większego ryzyka powikłań w ciągu 30 dni od operacji.
Autorzy tego badania porównali skuteczność 5 metod farmakoterapii zalecanych w przypadku uzależnienia od nikotyny.
Leczenie napromienianiem zmniejsza ryzyko wznowy miejscowej po doszczętnym lub niedoszczętnym wycięciu DCIS niezależnie od wielkości guza, obecności martwicy typu comedo, wieku chorej oraz doszczętności zabiegu.
U chorych na objawowego szpiczaka plazmocytowego zastosowanie lenalidomidu i deksametazonu w małej dawce w porównaniu z deksametazonem w dużej dawce wiązało się z większym prawdopodobieństwem przeżycia, mniejszym prawdopodobieństwem powikłań niehematologicznych oraz zmniejszeniem odsetka odpowiedzi na leczenie.
Dwuetapowe leczenie guzów zamykających światło lewej połowy okrężnicy obejmujące doraźne endoskopowe założenie stentu i odroczoną operację laparoskopową wiązało się mniejszym prawdopodobieństwem konieczności reoperacji oraz wyłonienia definitywnego odbytu sztucznego w porównaniu z doraźnym leczeniem sposobem otwartym.
Laparoskopowa operacja chorych na raka odbytnicy wiązała się z mniejszą śródoperacyjną utratą krwi oraz dłuższym czasem operacji i podobnym ryzykiem powikłań oraz podobnymi odsetkami wznów miejscowych i przeżyć.
U chorych na guza neuroenokrynnego środkowej części prajelita (midgut) z przerzutami odległymi lub miejscowo nieoperacyjnego, nieleczonych wcześniej systemowo, zastosowanie oktreotydu o przedłużonym działaniu w porównaniu z placebo wiązało się z wydłużeniem mediany czasu przeżycia bez progresji.
Leczenie napromienianiem zmniejsza ryzyko wznowy miejscowej po doszczętnym lub niedoszczętnym wycięciu DCIS niezależnie od wielkości guza, obecności martwicy typu comedo, wieku chorej oraz doszczętności zabiegu.
Optymalne leczenie operacyjne raka pęcherzyka żółciowego (RPŻ) zależy od zaawansowania nowotworu. Ogólne zasady dotyczące rozległości zabiegu resekcyjnego opierają się na zaawansowaniu cechy T w klasyfikacji TNM, ale przydatne jest również uwzględnienie umiejscowienia guza i typu wzrostu.
W tym badaniu z randomizacją autorzy zadali pytanie, czy dołączenie programu terapeutycznego do leczenia typowego wykazuje większą niż leczenie typowe skuteczność w terapii chorych na nowotwory złośliwe cierpiących na dużą depresję (major depression).
Okołooperacyjna dożylna podaż glutaminy nie wpływa na ryzyko wystąpienia powikłań pooperacyjnych u dobrze odżywionych chorych poddawanych operacjom brzusznym z powodu nowotworu złośliwego.
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
