medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Opieka okołooperacyjna z zastosowaniem protokołu ERAS obejmuje m.in. informację i doradztwo przed przyjęciem do szpitala, ustandaryzowane protokoły znieczulenia, zapobieganie pooperacyjnej niedrożności jelit, pooperacyjne leczenie przeciwbólowe, pooperacyjne leczenie żywieniowe, wczesną rehabilitację.
2375 chorych (śr. wiek 45 lat; mężczyźni 10%), u których dokonano wycięcia gruczołu tarczowego z różnych wskazań (m.in. pierwotne nowotwory złośliwe tarczycy 97%).
Czy stosowanie profilaktyki ŻChZZ u chorych po laparoskopowych resekcjach jelita grubego w postaci podaży preparatów heparyny drobnocząsteczkowej przez 4 tygodnie w porównaniu ze stosowaniem profilaktyki przez 1 tydzień wiązało się z mniejszym ryzykiem rozwoju ŻChZZ?
Czy pozostawienie drenażu w przestrzeni podotrzewnowej po zespoleniu jelitowym po przedniej resekcji odbytnicy wiąże się z mniejszym ryzykiem nieszczelności zespolenia oraz reoperacji?
W żadnym systemie szkolenia lekarzy na świecie nie ma takiej specjalizacji lub umiejętności klinicznej, która pozwoliłaby jednemu lekarzowi poradzić sobie z problemami związanymi z owrzodzeniami w ZSC, prowadzącymi często do amputacji i trwałego inwalidztwa.
Badaniem objęto 7200 dorosłych chorych (śr. wiek 58 lat, mężczyźni 65%) zakwalifikowanych do operacyjnego leczenia z powodu raka żołądka.
U chorych na OZT o podłożu kamiczym wczesna laparoskopowa cholecystektomia w porównaniu z cholecystektomią odroczoną wiąże się z podobnym ryzykiem rozwoju powikłań.
Chorzy poddani operacjom w obrębie jamy brzusznej są narażeni na wystąpienie istotnych powikłań związanych z wytworzeniem się pooperacyjnych zrostów w jamie otrzewnej.
Laparoskopowa plikacja krzywizny większej żołądka, w porównaniu z laparoskopową resekcją rękawową żołądka u chorych z BMI >30 kg/m2, wiązała się z mniejszymi kosztami, ale z większym ryzykiem wczesnych powikłań pooperacyjnych oraz mniejszym stopniem utraty nadmiernej masa ciała.
U chorych operowanych z powodu NSCLC w I stopniu zaawansowania klinicznego zastosowanie techniki VATS w porównaniu z operacją klasyczną wiąże się z mniejszym ryzykiem powikłań oraz większym prawdopopodobieństwem przeżycia 5 lat od zabiegu.
Podanie kwasu traneksamowego przed nacięciem skóry lub po jej nacięciu wiąże się z mniejszą śródoperacyjną utratą krwi.
U chorych operowanych z powodu przedziurawionego wrzodu trawiennego zastosowanie techniki laparoskopowej w porównaniu z klasycznym dostępem przez laparotomię wiąże się z podobnym ryzykiem powikłań, zgonu i czasem trwania zabiegu.
Zamknięcie rany operacyjnej z wykorzystaniem szwów nasączonych triklosanem, w porównaniu z zamknięciem z wykorzystaniem szwów nienasączonych triklosanem, wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia ZMO.
Zamknięcie otrzewnej w porównaniu z niezamykaniem otrzewnej u chorych operowanych z dostępu przez laparotomię wiąże się z podobnym ryzykiem powikłań.
Zastosowanie gąbki kolagenowej z gentamycyną wiąże się z mniejszym ryzykiem wystąpienia ZMO podczas zabiegów w obrębie jamy brzusznej oraz podczas wycięcia krzyżowo-guzicznej torbieli włosowej.
Chemoembolizacja dotętnicza połączona z przezskórnym wstrzyknięciem etanolu w porównaniu z chemoembolizacją dotętniczą u chorych leczonych z powodu przerzutów nowotworowych w wątrobie.
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
