medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Czy stosowanie GKS z innych przyczyn niż leczenie substytucyjne niedoczynności kory nadnerczy jest obarczone zwiększonym ryzykiem w związku z zakażeniem SARS-CoV-2?
Czy u osób z niedoczynnością kory nadnerczy ryzyko zakażenia SARS-CoV-2 lub ciężkiego przebiegu COVID-19 w razie zakażenia jest zwiększone?
Powiększenia rąk i stóp oraz innych objawów, które nadają osobie z akromegalią charakterystyczny wygląd, ani chory, ani osoby mające z nim stały kontakt nie są w stanie zauważyć. Jak skłaniać zatem do diagnostyki w kierunku akromegalii? Jak przebiega leczenie?
Po jakim czasie od przebycia COVID-19 stężenie TSH powinno się ustabilizować?
Jakie są zasady dawkowania glikokortykosteroidów u tych pacjentów?
W których chorobach można się spodziewać występowania różnic?
Czy powinno się je włączyć nawet wtedy, gdy stężenia wolnych hormonów tarczycy są prawidłowe?
Czy chorzy, którzy są wentylowani mechanicznie i nie mogą przełykać, powinni otrzymywać lek dożylnie?
Jakie powinno być postępowanie?
Czy w takiej sytuacji pacjent może wymagać zmiany dawki lewotyroksyny (LT4) i kontroli TSH?
Czy ustalono granicę wieku, gdy to rozpoznanie można uznać za pewne?
Czy znany jest wpływ diety wegańskiej (z wykluczeniem produktów pochodzenia zwierzęcego) na ryzyko rozwoju chorób tarczycy? Czy może ona niekorzystnie wpływać na przebieg niedoczynności tarczycy z powodu gorszego wchłaniania L-tyroksyny?
Czy niewielki wzrost stężenia TSH powyżej normy u osoby starszej (>70 lat) jest wskazaniem do skierowania jej do endokrynologa w celu rozpoczęcia leczenia?
Czy istnieje ryzyko cięższego przebiegu zakażenia u tych pacjentów?
Jakie są wskazania do oznaczania stężenia przeciwciał TRAb i jaka jest kliniczna przydatność tych oznaczeń? Czy należy je powtarzać?
Jak należy postępować, jeśli w POZ nie ma możliwości oznaczenia przeciwciał przeciwtarczycowych, a na wizytę w poradni endokrynologicznej czeka się średnio 2 lata?
Dlaczego w leczeniu choroby Hashimoto nie stosuje się glikokortykosteroidów ani metotreksatu, skoro jest to choroba autoimmunologiczna? Dlaczego nie sięga się po preparaty immunosupresyjne w ChGB?
Czy nowe zasady refundacji inhibitorów SGLT-2 zwiększą dostępność tych leków dla chorych na cukrzycę w Polsce?
