medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Z dr hab. n. med. Ernestem Kucharem na temat przyczyn, diagnostyki różnicowej i leczenia biegunki rozmawia Adam Chabiński.
Czy u osoby gorączkującej po szczepieniu, z prawidłowymi wynikami badania przedmiotowego mogą się zwiększyć wykładniki stanu zapalnego (np. CRP)?
Czy występują szczególne sytuacje, w których należy unikać koadministracji?
Jakich korzyści ze szczepienia można oczekiwać u tych pacjentów?
Jakich korzyści ze szczepienia można oczekiwać u tych pacjentów?
Opiekuję się dzieckiem z zespołem Pierre’a Robina, które – poza małą żuchwą i małym zapadającym się językiem – ma mały rozszczep podniebienia miękkiego. Dziecko jest karmione przez zgłębnik wprowadzony do żołądka przez nos. Czy można je zaszczepić przeciwko rotawirusom i jak to zrobić technicznie?
Czy zasadne było odradzenie przez neurologa szczepienia przeciwko rotawirusom (druga dawka) – jako że jest to szczepionka „żywa” – u niemowlęcia rehabilitowanego z powodu nieprawidłowości w sferze ruchowej (asymetria ułożeniowa)? Czym ryzykujemy, szczepiąc szczepionką „żywą” takiego pacjenta?
Czy ryzyko to zależy do wieku chorego?
Jakich korzyści ze szczepienia przeciwko grypie można oczekiwać u tych pacjentów?
Ekspert dr Grażyna Cholewińska wyjaśnia jakimi prostymi narzędziami może się posłużyć się lekarz opiekujący się pacjentem z HIV aby wstępnie zdiagnozować zaburzenia neuropoznawcze.
Jakich korzyści ze szczepienia przeciwko grypie można oczekiwać u tych pacjentów?
Czy szansa zachorowania zależy od intensywności sezonu epidemicznego grypy?
Zapoznaj się z wypowiedzią eksperta.
Na to pytanie odpowiada dr hab. n. med. Aneta Nitsch-Osuch.
Czy należy uznać szczepienie za nieważne i podać całą dawkę? Czy należy zachować jakiś odstęp od pierwszego szczepienia?
Czy wykonywanie przesiewowych pomiarów BP wiąże się z mniejszym ryzykiem sercowo-naczyniowym (RSN)?
Obowiązuje aktualnie zasada, że allopurynol i inne leki zmniejszające stężenie kwasu moczowego w ustroju stosuje się u chorych z bezobjawową hiperurykemią tylko wówczas, gdy jest ono zwiększone do wartości przynajmniej 12 mg/dl (720 µmol/l), a jego wydalanie z moczem przekracza 1100 mg/d, oraz w przypadkach zespołu rozpadu guza.
