medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Zastosowanie uodpornienia czynno-biernego (szczepionka przeciwko HBV + immunoglobulina anty-HBs) u noworodków matek, u których we krwi wykazano antygen HBs, zmniejsza w porównaniu z samym szczepieniem ryzyko zakażenia noworodka wirusem zapalenia wątroby typu B.
U chorych ze świeżym zawałem serca z uniesieniem odcinka ST otrzymujących kwas acetylosalicylowy (ASA) i leczenie fibrynolityczne zastosowanie heparyny niefrakcjonowanej (HNF) nie zmniejsza ryzyka zgonu i ponownego zawału serca. Zastosowanie heparyny drobnocząsteczkowej, w porównaniu z placebo, wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka tych zdarzeń, a w bezpośrednim porównaniu z HNF zmniejsza ryzyko zawału serca prawie o połowę. Mniejsze krwawienia były częste, a krwawienia poważne, w tym wewnątrzczaszkowe - rzadsze.
Smektyn dwuoktanościenny stosowany u dzieci do 18. roku życia chorych na ostrą biegunkę infekcyjną oprócz standardowego leczenia skraca czas trwania biegunki i zwiększa szansę na wyleczenie w 3. dniu leczenia.
U dzieci w wieku 3,3-18 lat z objawami dyspeptycznymi i zakażeniem H. pylori 10-dniowe sekwencyjne leczenie eradykacyjne było tak samo bezpieczne i dobrze tolerowane jak standardowa terapia 3 lekami, ale skuteczniejsze.
U dzieci w wieku 2-16 lat cierpiących na przewlekłe zaparcie czynnościowe stosowanie przez 12 tygodni Lactobacillus GG łącznie z laktulozą nie zwiększyło skuteczności leczenia zaparcia w porównaniu ze stosowaniem samej laktulozy.
U dzieci w wieku 2-15 lat chorych na mukowiscydozę, u których występują objawy niedożywienia lub wczesne oznaki pogorszenia stanu odżywienia, stosowanie oprócz standardowego poradnictwa dietetycznego białkowo-energetycznych suplementów pokarmowych nie poprawiało stanu odżywienia i tempa wzrastania w porównanie z samym poradnictwem dietetycznym.
Program przesiewowych badań noworodków w celu wczesnego rozpoznania mukowiscydozy umożliwiającego wczesne rozpoczęcie leczenia wpłynął na poprawę wzrastania i stanu odżywienia chorych dzieci z niewydolnością wewnątrzwydzielniczą trzustki w porównaniu z grupą, w której rozpoznanie ustalano dopiero po wystąpieniu objawów klinicznych. Badania przesiewowe nie wpłynęły natomiast w sposób istotny na stopień uszkodzeniu układu oddechowego.
Makrogole (PEG 3350) stosowane przez 8 tygodni u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 15 lat cierpiących na zaparcie czynnościowe w porównaniu z laktulozą zwiększają szansę na wyleczenie i powodują mniej działań niepożądanych.
Zastosowanie nowej siatki polipropylenowej (tj. wyjętej wprost z fabrycznego opakowania) podczas operacji naprawczej przepukliny pachwinowej wykonywanej sposobem Lichtensteina - w porównaniu z użyciem resterylizowanej, lecz nieużywanej siatki - wiązało się z podobnym ryzykiem zakażenia miejsca operowanego, powikłań ogółem i nawrotu przepukliny oraz z podobnym czasem pobytu w szpitalu.
Unieruchomienie syntetycznej siatki podczas laparoskopowej operacji naprawczej obustronnej przepukliny pachwinowej sposobem całkowicie zewnątrzotrzewnowym za pomocą kleju tkankowego - w porównaniu z unieruchomieniem za pomocą metalowych zszywek - nie wiązało się ze zmniejszeniem pooperacyjnych dolegliwości bólowych (przy mniejszym zużyciu leków przeciwbólowych) ani ze skróceniem czasu pobytu w szpitalu czy też czasu powrotu do codziennej aktywności.
Technika przecinania miąższu wątroby za pomocą kleszczyków (przy zaciśniętym więzadle wątrobowo-dwunastniczym) w przypadku rozległej resekcji wątroby (tj. obejmującej >=2 segmenty) - w porównaniu z zastosowaniem noża ultradźwiękowego, noża wodnego lub noża elektromagnetycznego o częstotliwościach radiowych - wiązała się z mniejszą śródoperacyjną utratą krwi, większą szybkością przecinania miąższu oraz podobnym ryzykiem powikłań pooperacyjnych, porównywalnym czasem pobytu na oddziale intensywnej opieki medycznej oraz czasem pobytu w szpitalu.
Operacja naprawcza jednostronnej pierwotnej przepukliny pachwinowej u mężczyzn wykonana sposobem laparoskopowym z wszczepieniem syntetycznej siatki (metodą TAPP) w porównaniu z otwartą operacją naprawczą zmodyfikowanym sposobem Shouldice'a wiązała się z podobną liczbą nawrotów przepukliny w ciągu 5 lat obserwacji.
Leczenie uzupełniające – chemioterapia, tamoksyfen, ablacja lub supresja jajników – u kobiet po operacyjnym usunięciu niezaawansowanego raka sutka zmniejsza ryzyko wznowy raka lub zgonu w ciągu 15 lat.
Radioterapia pooperacyjna zmniejsza ryzyko wznowy w ciągu 5 lat i zgonu w ciągu 15 lat u kobiet chorych na niezaawansowanego raka sutka, pomimo zwiększenia ryzyka zgonu z przyczyn innych niż rak sutka u kobiet otrzymujących radioterapię.
U dorosłych i dzieci chorych na astmę przewlekłą lekką lub umiarkowaną stosowanie budezonidu i formoterolu z jednego inhalatora regularnie i doraźnie – w porównaniu ze stosowaniem budezonidu z formoterolem regularnie i terbutaliny doraźnie oraz ze stosowaniem samego budezonidu w większej dawce regularnie i terbutaliny doraźnie – zmniejszyło ryzyko zaostrzeń astmy wymagających stosowania GKS doustnie i poprawiło kontrolę astmy.
Dopochwowe podanie 400 µg mizoprostolu zwiększało skuteczność postępowania wyczekującego w przypadku poronienia w I trymestrze ciąży, ale wiązało się z większym nasileniem bólu i potrzebą przyjmowania leków przeciwbólowych.
Dopochwowe podanie 800 µg mizoprostolu w porównaniu z aspiracją zawartości macicy w przypadku niepowodzenia ciąży w I trymestrze umożliwiło całkowite opróżnienie jamy macicy u mniejszego odsetka kobiet, ale zdaniem autorów badania różnica ta nie była istotna klinicznie.
U chorych z zaawansowaną przewlekłą niewydolnością nerek (PNN) benazepryl w dawce 10 mg 2 x dz., w porównaniu z placebo, zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, wystąpienia schyłkowej PNN lub zgonu, ocenianych łącznie (złożony, główny punkt końcowy badania) i ryzyko narastania białkomoczu oraz zwolnił postęp choroby nerek wyrażony stężeniem kreatyniny w surowicy, klirensem kreatyniny i GFR. Przyjmowanie benazeprylu nie wiązało się ze zwiększeniem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych i hiperkaliemii.
Dotchawicze podanie egzogennego surfaktantu (kalfaktantu) u chorych w wieku od 7 dni do 21 lat zmniejsza w porównaniu z placebo śmiertelność, a w grupie niemowląt skraca również czas stosowania wentylacji mechanicznej.
