medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Stosowanie doustne Saccharomyces boulardii podczas leczenia antybiotykiem zmniejsza w porównaniu z placebo o ponad 80% ryzyko wystąpienia biegunki związanej z podawaniem antybiotyków u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 14 lat.
Według autorów metaanalizy, stosowanie podczas przeziębienia leków przeciwhistaminowych w monoterapii zarówno u dzieci, jak i u dorosłych nie zmniejsza nasilenia i nie skraca czasu utrzymywania się objawów ostrego wirusowego zapalenia górnych dróg oddechowych, zwiększa natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie sedacji (leki przeciwhistaminowe I generacji). Łączne stosowanie leków przeciwhistaminowych i leków zmniejszających przekrwienie błon śluzowych nosa zmniejsza nasilenie objawów przeziębienia u starszych dzieci i dorosłych, trudno jednak dokładnie określić, czy efekt ten jest istotny klinicznie.
U kobiet w wieku 65-80 lat, chorych na raka sutka w stopniu T1N0 usunięcie układu chłonnego pachy w uzupełnieniu kwadrantektomii oraz napromieniania, w porównaniu z samą kwadrantektomią i napromienianem, nie zmniejszyło ryzyka: zgonu, nawrotu raka w tym samym gruczole sutkowym lub powstania przerzutów odległych.
Wstrzymanie się od niezwłocznego podania antybiotyku oraz rozpoczęcie leczenia objawowego wraz z wnikliwą obserwacją u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat chorych na ostre zapalenie ucha środkowego o łagodnym nasileniu pozwoliło ograniczyć ryzyko niepotrzebnego podania antybiotyku (w 66% przypadków) i zmniejszyć ryzyko powstania szczepów wieloantybiotykoopornych. Postępowanie takie zwiększa jednak ryzyko niepowodzenia leczenia w porównaniu z natychmiastowym rozpoczęciem antybiotykoterapii.
Zastosowanie wchłanialnej tkaniny z kopolimeru glikolidu wzmacniającej linię szwu mechanicznego podczas laparoskopowego zespolenia omijającego żołądek wykonywanego z powodu chorobliwej otyłości wiązało się ze zmniejszeniem liczby krwawiących punktów w linii szwu mechanicznego oraz skróceniem całkowitego czasu trwania operacji.
Szczepienie niemowląt w 2., 4., 6. i 12. miesiącu życia 7-walentną skoniugowaną szczepionką przeciwko S. pneumoniae zmniejszyło ryzyko występowania WZUŚ oraz założenia dreniku tympanostomijnego z powodu zapalenia ucha środkowego w okresie 2.-5. roku życia dziecka.
Szerokie wycięcie torbieli włosowej i pokrycie ubytku płatem Limberga w porównaniu z wycięciem i prostym zamknięciem rany wiązało się z mniejszym ryzykiem nawrotu torbieli i wystąpienia powikłań pooperacyjnych, mniejszym nasileniem bólu w 1. dniu po operacji, krótszym czasem do uruchomienia chorych oraz krótszym pobytem w szpitalu - ale z dłuższym czasem trwania operacji.
Względna korzyść związana ze stosowaniem statyn (czyli względne zmniejszenie ryzyka [RRR]) jest proporcjonalna do bezwzględnego zmniejszenia stężenia cholesterolu LDL w osoczu, natomiast korzyść (NNT) jest proporcjonalna do ryzyka sercowo-naczyniowego w danej populacji.
U chorych na ostre zapalenie wyrostka robaczkowego operacja laparoskopowa, w porównaniu z operacją otwartą, wydłużyła czas zabiegu oraz nie wpłynęła na ryzyko powikłań, pooperacyjne nasilenie bólu, czas do rozpoczęcia żywienia doustnego i czas pobytu w szpitalu.
U małych dzieci chorujących na nawracające infekcyjne zapalenia dróg oddechowych (ZDO) istotnie częściej stwierdza się zakażenia bakteriami nietypowymi niż u dzieci zdrowych.
Stosowanie doustne Saccharomyces boulardii podczas leczenia antybiotykiem zmniejsza, w porównaniu z placebo, o około połowę ryzyko wystąpienia biegunki związanej ze stosowaniem antybiotyków u dzieci i dorosłych.
U chorych poddanych operacji trzustki zastosowanie w okresie okołooperacyjnym somatostatyny lub jej syntetycznych analogów nie zmniejsza ryzyka zgonu, lecz wiąże się ze znamiennym zmniejszeniem ryzyka jakichkolwiek powikłań pooperacyjnych lub powikłań związanych z trzustką.
U chorych na nadciśnienie tętnicze ze współistniejącymi czynnikami ryzyka choroby wieńcowej leczenie oparte na amlodypinie z peryndoprylem dodawanym w razie potrzeby, w porównaniu z leczeniem opartym na atenololu z diuretykiem tiazydowym dodawanym w razie potrzeby, skuteczniej obniżało ciśnienie tętnicze i zapobiegało incydentom sercowo-naczyniowym.
U chorych ze świeżym zawałem serca metoprolol stosowany początkowo dożylnie w łącznej dawce 15 mg, a następnie 200 mg/d doustnie średnio przez 15 dni zmniejszył ryzyko ponownego zawału serca i migotania komór oraz zwiększył ryzyko wstrząsu kardiogennego, w porównaniu z placebo. Lek nie wpłynął znamiennie na częstość zgonów z jakiejkolwiek przyczyny.
Stosowanie kandesartanu w dawce docelowej 32 mg 1 x dz. (śr. 24 mg) przez około 3 lata (mediana) u chorych z przewlekłą niewydolnością serca zmniejszyło ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz ryzyko zawału serca niezakończonego zgonem.
Zdaniem autorów badania jego wyniki wskazują na jednakowe bezpieczeństwo i skuteczność rozpoczynania leczenia chorych w podeszłym wieku ze stabilną PNS od beta-blokera (bisoprololu) i następnie dodanie inhibitora ACE (enalaprylu), w porównaniu z rozpoczynaniem leczenia od inhibitora ACE i dodaniem beta-blokera.
Szczepienie zdrowych dzieci w wieku 2-16 lat przeciwko grypie (zwłaszcza atenuowaną ["żywą"] szczepionką donosową) zapobiega zachorowaniom na grypę.
U chorych z refluksowym zapaleniem przełyku stosowanie ciągłego leczenia podtrzymującego skutecznie zapobiega nawrotom zapalenia ocenianym endoskopowo i klinicznie.
