medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
W wielu przypadkach po zabiegu rekonstrukcji piersi nie udaje się uzyskać idealnego odwzorowania kształtu i rozmiaru w stosunku do drugiej, zdrowej piersi. Wówczas konieczne stają się zabiegi symetryzacyjne (tj. dotyczące zdrowej piersi).
Powikłania były, są i będą. Jak często, i kiedy się pojawią, zależy od wielu czynników, które nierzadko można wyeliminować, choćby poprzez odroczenie zabiegu czy odpowiedni dobór metody rekonstrukcji do uwarunkowań anatomicznych i sytuacji zdrowotnej pacjentki, nie mówiąc już o doświadczeniu operatora.
Skręt jajnika (wraz z przydatkami) nie jest zjawiskiem częstym. Jednak każdy chirurg operujący dzieci ze wskazań nagłych spotka się z nim w swojej praktyce.
Obecnie niemal wszystkim chorym na raka piersi, zamiast okaleczającej radykalnej mastektomii, można zaproponować procedury oszczędzające pierś i struktury dołu pachowego. Badania porównawcze wyraźnie wskazują, że leczenie to - skojarzone z radioterapią - wiąże się z podobnymi wynikami odległymi.
W krajach wysoko rozwiniętych odsetek zabiegów rekonstrukcyjnych piersi po mastektomii wynosi 20-40%. W przypadku Polski brakuje szczegółowych danych statystycznych, ale szacuje się, że tego rodzaju procedury przeprowadza się jedynie u 3-7% kobiet poddanych amputacji piersi.
Podawanie pokarmu za pomocą przezskórnej endoskopowej gastrostomii (PEG) pozwala na utrzymanie stanu odżywienia lub jego poprawę u chorych, którzy nie mogą być wystarczająco odżywiani doustnie.
Gromadzenie się powietrza pod wzmożonym ciśnieniem w jamie opłucnej, prowadzące do stopniowo narastającej, a niekiedy nagłej niewydolności krążeniowo-oddechowej, może spowodować zgon, wymaga zatem szybkiego rozpoznania i leczenia.
W przypadku ostrej niewydolności oddechowej należy jak najszybciej przywrócić drożność dróg oddechowych, nie zawsze jednak jest możliwe wykonanie intubacji dotchawiczej, nawet dla doświadczonego anestezjologa.
Zabieg tracheostomii z założeniem rurki tracheostomijnej na ogół wykonuje się planowo w celu zapewnienia adekwatnego i przedłużonego dostępu do dolnej części układu oddechowego, a tym samym skutecznej wentylacji.
Utrzymywanie drożności dróg oddechowych w razie zaburzeń oddechowych lub konieczności wspomagania oddechu przez dłuższy czas jest trudne. Dotyczy to zwłaszcza noworodków i niemowląt, co wynika z budowy anatomicznej dróg oddechowych oraz proporcji rozmiarów języka i gardła.
Komentowany artykuł przedstawia pełne spektrum zastosowań wideotorakoskopii. Został on rzetelnie przygotowany i można go polecić wszystkim lekarzom specjalizującym się w chirurgii ogólnej, mimo że nie wykonują oni zazwyczaj tych operacji.
Autorzy w stosunkowo krótkim opracowaniu w sposób zwięzły, ale zarazem zrozumiały przedstawiają podstawowe zagadnienia współczesnej chirurgii bariatrycznej. W rozdziale omówiono zarówno wskazania do leczenia operacyjnego, zasady kwalifikacji chorych, przygotowanie przedoperacyjne, jak też przebieg opieki pooperacyjnej nad chorym.
Wybór metody operacyjnej wycięcia nadnercza technikami małoinwazyjnymi zwykle podyktowany jest względami trudnymi do umotywowania w sposób naukowo obiektywny.
Zabieg usunięcia śledziony stosunkowo rzadko wykonywany jest w trybie planowym. Tymczasem te właśnie operacje najkorzystniej przeprowadzić metodą laparoskopową.
Chirurgia małoinwazyjna, do której należy laparoskopowa resekcja wątroby, stała się w rękach doświadczonych chirurgów akceptowaną techniką operacyjną.
