W Europie chorzy na szpiczaka poddani nowoczesnym terapiom (obciążeni standardowym ryzykiem) mają szansę przeżyć nawet 10–15 lat. Od kilku lat mają oni dostęp do innowacyjnych leków opratych np. na ludzkich przeciwciałach monoklonalnych. O sytuacji w Polsce mówi dr hab. n. med. Artur Jurczyszyn z Katedry Hematologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Czy u pacjentów z wrodzonymi i nabytymi skazami krwotocznymi można bezpiecznie stosować leczenie przeciwkrzepliwe? W jakich sytuacjach?
Na Zachodzie chorzy na szpiczaka mający dostęp donowoczesnych terapii przeżywają 10–15 lat. Jaka jest sytuacja tych chorych w Polsce, mówi dr hab. n. med. Artur Jurczyszyn z Katedry Hematologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Pacjentka po czterech nawrotach zakrzepicy żył głębokich kończyn dolnych. Jakie będzie optymalne leczenie przeciwkrzepliwe u tej chorej?
Czy wówczas odmraża się całą próbkę i potem ponownie zamraża niewykorzystaną część, czy pobiera się potrzebną ilość z próbki zamrożonej? Czy wielokrotne pobieranie komórek nie zwiększa ryzyka zakażenia próbki?
Czy rozpoznanie trombofilii ma znaczenie w podejmowaniu decyzji o czasie trwania leczenia przeciwkrzepliwego? W jakich sytuacjach?
Leczenie przeciwkrzepliwe u chorych z dużym ryzykiem krwawienia.
Jaką diagnostykę należy przeprowadzić? Kto i jak powinien leczyć te stany?
Jakie badania należy wykonać u chorego z zakrzepicą o nietypowej lokalizacji?
Jaką profilaktykę ŻChZZ należy zastosować u hospitalizowanego pacjenta z nadpłytkowością?
Wykład dr. hab. med. Pawła Łaguny z Katedry i Kliniki Pediatrii, Hematologii i Onkologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.
Zastosowanie NOAC.
W jakich przypadkach można stosować antykoagulanty u pacjentów z hemofilią?
U jakich chorych nie należy ponownie rozpoczynać leczenia przeciwkrzepliwego po epizodzie ciężkiego krwawienia?
Jakich powikłań należy się obawiać podczas przewlekłego leczenia nadczynności tarczycy tiamazolem?