medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Był bardzo lubiany przez studentów i poszukiwany przez chorych. Minister zdrowia Prus systematycznie podwyższał mu pensję, w obawie aby chirurga nie skusiły do pracy konkurencyjne uniwersytety z państw ościennych.
Gdy miał 3 lata, małżeństwo przejeżdżające przez mieścinę Pierre-Buffiere porwało malca, aby go adoptować, gdyż spodobała im się jego buzia. Ojciec podążył w ślad za potencjalnymi przybranymi rodzicami do Tuluzy i zmusił ich, aby oddali mu potomka. Musiał być młody Dupuytren rzeczywiście uroczym pacholęciem, skoro podobna historia przytrafiła mu się również w wieku lat 12...
Zespół operacyjny moskiewskiego szpitala pochylał się w skupieniu nad otwartą jamą brzuszną mężczyzny chorego na raka wpustu żołądka. Sprawne ręce operatora szybko uwalniały zrosty i przecinały więzadła. Kiedy chirurg przeciął przeponę i ściągnął przełyk w stronę jamy brzusznej, pacjent zapytał: „Panie kolego, czy przeciął pan już nerwy błędne? Czuję się co prawda świetnie, ale chciałbym wiedzieć, kiedy nastąpi przecięcie, żeby wiedzieć, czy organizm w jakiś sposób również mi to zakomunikuje”. Tak wyglądały operacje brzuszne w znieczuleniu rdzeniowym w wykonaniu Siergieja Judina.
Wykonywane przez niego operacje często kończyły się zgonem chorych, a jego decyzje kliniczne były dla współpracowników zupełnie niezrozumiałe. Doszło do tego, że asystenci przychodzili do pracy bladym świtem, aby zdążyć zoperować chorych przed przybyciem profesora i tym samym uchronić ich przed wielce prawdopodobną śmiercią spowodowaną błędami szefa popełnionymi podczas operatywy.
Léon Clément Le Fort i René Léon Le Fort – stryj i bratanek. Nie pierwszy raz w historii chirurdzy zostali Kawalerami Legii Honorowej.
Od lat 80. XIX w. Juliusz Péan, Ludwik Rydygier, Teodor Billroth i inne sławy chirurgii europejskiej próbowały swych sił w resekcji, czyli częściowym wycięciu żołądka. Ale wycięcie całego narządu (tj. gastrektomia) wydawało się wciąż zbyt dużym wyzwaniem. Sprostał mu dopiero pod koniec XIX w. zaledwie 33-letni szwajcarski chirurg Carl Schlatter.
Efektem studiów Szkota nad szkoleniem chirurgów na całym świecie była książka „The Making of a Surgeon”, która nie straciła wiele na aktualności. Drugi z podręczników jego autorstwa, „A Companion in Surgical Studies”, obejmujący niemal całą jego wiedzę chirurgiczną, ukazał się jako dzieło jednego autora w 1949 roku, podczas gdy wznowienie tytułu A.D. 2005 „The New Aird’s Companion in Surgical Studies” miało już 88 autorów...
Mayo Clinic, początkowo „szpital wśród pól kukurydzy” i obiekt kpin środowiska lekarskiego, z czasem zyskała status ośrodka światowej rangi. Kluczem do sukcesu kliniki – oprócz zgodnej współpracy Williama ojca z synami – były: po pierwsze, specjalizacja poszczególnych lekarzy (nowość na owe czasy), po drugie, zatrudnianie kolejnych specjalistów, których udało się ściągnąć do Rochester w Minnesocie, lecz nie jako podwykonawców, a jako wspólników wielkiego przedsięwzięcia.
W wieku 28 lat udało się Desaultowi otworzyć własną szkołę medyczną, której program obejmował nauczanie anatomii w zimie, a chirurgii w lecie, przy czym wykłady z anatomii wzbogacono o zajęcia prowadzone na zwłokach, nie wykorzystywano zatem jedynie plansz i modeli woskowych jak było wówczas w zwyczaju.
„... gdyby każdą opisaną przez niego strukturę anatomiczną nazywać jego imieniem, w zasadzie trzecia część ciała ludzkiego powinna otrzymać eponim Morgagni...”
Francesco Puccinotti
W angielskiej skali G nie istnieje prosty przelicznik matematyczny. Czy jest ona przejawem li tylko typowego dla Wyspiarzy hołdowania tradycji, swoistej manii posługiwania się jednostkami jak najbardziej utrudniającymi innym życie? Bynajmniej.
Jednym ze sposobów uhonorowania osoby Kauscha, jego dorobku, szczególnie niewątpliwego wkładu w rozwój chirurgii trzustki powinien być eponim, a konkretnie nazywanie resekcji głowy tego narządu operacją Kauscha–Whipple’a.
Urodził się w 1908 roku, w chrześcijańskiej rodzinie pochodzącej z Libanu, już po jej przybyciu do USA. Libańskie nazwisko matki zostało z czasem zamerykanizowane, i tak Michel Dabaghi stał się Michaelem DeBakeyem.
Przedstawiciele francuskiej szkoły narzędzi chirurgicznych pozostawili mocny ślad w historii chirurgii – instrumentarium marek takich jak Charrière, Lüer i Mathieu posługiwały i posługują się bowiem kolejne pokolenia chirurgów.
Jeden z najbardziej kontrowersyjnych chirurgów brytyjskich przełomu XIX i XX wieku: przez jednych uważany za doskonałego operatora i technika, przez innych zapamiętany jako szarlatan...
Jeżeli istnieje jakaś cecha typowa dla danej specjalizacji lekarskiej, to z pewnością w przypadku chirurgów jest to pewność siebie. Anegdot związanych z tą charakterystyczną cechą chirurgów jest wiele, ale jedna z najbardziej wymownych nawiązuje do kłótni chirurga z lekarzem rodzinnym w Londynie w pierwszej połowie XIX wieku...
Los żartuje sobie czasem z lekarzy w okrutny sposób. Jednym z najprzykrzejszych zdarzeń, jakie mogą stać się udziałem klinicysty, jest rozpoznanie u samego siebie nieuleczalnej choroby, która znajdowała się w spektrum jego zainteresowań zawodowych.
Wśród użytkowników eponimów – obok częstych głosów za przyznaniem komuś eponimu ze względu na jego zasługi – pojawiają się i takie, które domagają się odebrania eponimu zmarłemu, ze względu na negatywną ocenę pewnych aspektów jego życia zawodowego. Doskonałym przykładem takiej dość niezwykłej sytuacji jest historia eponimów utworzonych od nazwiska sławnego francuskiego chirurga René Leriche’a.
Najstarszy cech chirurgów na świecie The Royal College of Surgeons of Edinburgh z dumą głosi, że baron i chirurg królewski Jospeh Lister jest jedynym, który uzyskał w Towarzystwie zarówno członkostwo zwykłe, jak i honorowe, i nie ma możliwości, aby ktokolwiek powtórzył ten wyczyn.
Czytając niniejszy biogram, można się dowiedzieć, dlaczego poprawny eponim to zespół Frey a nie zespół Freya.
