Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne dotyka blisko 2% dorosłych, a częstość jego występowania wśród dzieci i młodzieży jest podobna. Choć farmakoterapia jest szeroko dostępną metodą leczenia chorych z OCD, najczęściej nie przynosi całkowitego ustąpienia objawów. W tym kontekście CBT wprowadzona jako jej uzupełnienie wydaje się obiecującą możliwością poprawy wyników leczenia.
Wpływ nikotynowej terapii zastępczej na nasilenie pobudzenia lub zachowań agresywnych u uzależnionych od nikotyny chorych na schizofrenię
Zaburzenie afektywne dwubiegunowe charakteryzuje się nawracającymi epizodami manii lub hipomanii oraz depresji. Bywa zatem, że chory funkcjonuje z rozpoznaniem MDD do momentu, kiedy wystąpią u niego objawy maniakalne/hipomaniakalne. Problem prawidłowego rozpoznawania BD u chorych na depresję nawracającą jest jednym z ważniejszych zagadnień klinicznych w psychiatrii.
Autorzy słusznie podkreślają, że jadłowstręt psychiczny wiąże się ze znacznym ryzykiem śmiertelności, pośrednio lub bezpośrednio związanym z chorobą. Ryzyko to wzrasta w miarę trwania zaburzeń i po przekroczeniu 26. roku życia i jest najczęściej związane z 8–10-letnim okresem spadku wagi; wynosi ono około 20%. Stanowi to jeden z najwyższych wskaźników zgonów w przebiegu zaburzeń psychicznych; podobny stwierdza się w przypadku zaburzeń depresyjnych.
Subklinicznądepresję rozpoznaje się w przypadku występowania objawów depresyjnych, które nie spełniają kryteriów rozpoznania dużej depresji ani dystymii. Omawiane zaburzenie powoduje istotne cierpienie chorego, trudności w codziennym funkcjonowaniu oraz pogorszenie ogólnego stanu zdrowia i jakości życia.
Zastosowanie kwestionariusza zaburzeń nastroju i Hypomania Checklist-32 w diagnostyce spektrum zaburzeń dwubiegunowych u osób z rozpoznaniem dużej depresji jednobiegunowej (wyniki badania TRES-DEP).
Wydaje się, że zjawisko współwystępowania objawów fizykalnych (w tym bólu) i depresji jest szeroko rozpowszechnione. Objawy somatyczne występują u 30–54% chorych na depresję objętych terapią w specjalistycznych ośrodkach psychiatrycznych.
Częstość występowania dysfunkcji seksualnych u przyjmujących SSRI wynosi 30–70%, a ich pojawienie się w wyniku podjęcia farmakoterapii jest główną przyczyną przerywania leczenia i nieprzestrzegania zaleceń.
Zaburzenia snu nocnego są jednymi z najczęściej spotykanych objawów psychopatologicznych. Obejmują one głównie bezsenność i koszmary senne. Z opublikowanego w 2005 r. raportu National Institutes of Health, wynika, że nawet 30% dorosłych w populacji ogólnej skarży się na tę pierwszą, a problem ten często współistnieje z innymi zaburzeniami psychicznymi (zwłaszcza depresyjnymi) oraz z chorobami somatycznymi.
Czy u chorych z BD stosowanie aripiprazolu w porównaniu z podawaniem innych LPP II wiąże się z mniejszym ryzykiem hospitalizacji oraz z mniejszymi kosztami leczenia, ocenianymi w rocznym okresie obserwacji?
Czy u chorych na dużą depresję stosowanie w ostrej fazie leczenia mirtazapiny w porównaniu z lekami z grupy SSRI zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia remisji?
Trzema najbardziej niebezpiecznymi substancjami w są: alkohol, heroina i kokaina (crack).
Gwałtowne odstawienie LPD w porównaniu ze stopniowym zaprzestawaniem ich przyjmowania wiąże się z istotnie krótszym czasem do wystąpienia kolejnego epizodu depresji lub PD.
U osób po niedawno przebytym łagodnym lub umiarkowanym udarze mózgu stosowanie escitalopramu w porównaniu z PST lub placebo polepsza całościowe funkcjonowanie poznawcze, a zwłaszcza pamięci świeżej i odroczonej, zaś poprawa ta jest niezależna od działania przeciwdepresyjnego escitalopramu.
U młodzieży w wieku >13 lat oraz u młodych dorosłych obciążonych bardzo dużym ryzykiem wystąpienia zaburzeń psychotycznych stosowanie suplementacji WKT ω-3 w porównaniu z placebo zmniejsza ryzyko progresji obecnego stanu psychicznego do pełnoobjawowej psychozy oraz zmniejsza nasilenie objawów pozytywnych, negatywnych i ogólnych oraz poprawia funkcjonowanie.
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć