Przełyk Barretta

Komentarz

O przełyku Barretta (BE) mówimy, gdy nabłonek wielowarstwowy płaski, typowy dla przełyku zastąpiony jest przez nabłonek walcowaty z obecną metaplazją jelitową. BE jest stanem przedrakowym związanym ze zwiększonym ryzykiem raka gruczołowego przełyku, a do jego rozwoju dochodzi najczęściej wskutek długo trwającej choroby refluksowej. Endoskopowo BE występuje w postaci nabłonka koloru łososiowego lokalizującego się w dystalnym przełyku. Obraz ten wynika z przesunięcia linii Z (linii odgraniczającej nabłonek typu żołądkowego i przełykowego) powyżej górnej granicy fałdów żołądkowych. Ocena długości BE jest ważna z punktu widzenia prowadzenia nadzoru onkologicznego oraz planowania leczenia zabiegowego, jeśli jest ono wskazane. W celu ujednolicenia nomenklatury określającej długość BE międzynarodowa grupa ekspertów zaproponowała w 2004 roku system C i M, zwany klasyfikacją praską, według którego długość przełyku Barretta powinno się oceniać w cm, podając jego dwie wartości:

• wartość C (circumferencial) – określa długość odcinka łososiowej błony śluzowej obejmującej cały obwód przełyku (gdy BE ma postać wyłącznie wypustek linii Z, wartość C wynosi 0)
• wartość M (maximal) – określa całkowity (maksymalny) zasięg przełyku Barretta, a zatem jest sumą jego obwodowego zasięgu (jeśli występuje) i wypustek. Wartość M jest zawsze większa od wartości C.

Badania kliniczne prowadzone w kolejnych latach po ustanowieniu klasyfikacji praskiej wykazały dużą zgodność pomiędzy ocenami długości BE niezależnych endoskopistów i aktualnie jest ona stosowana na całym świecie.
W prezentowanym przypadku łososiowy nabłonek zajmuje cały obwód przełyku (cecha C) na odcinku ok. 3 cm powyżej górnej granicy fałdów żołądkowych, natomiast najdłuższa z jego wypustek mierzy ok. 1 cm, w związku z czym maksymalny zasięg BE (cecha M) wynosi 4 cm (3 cm + 1 cm).