Prawidłowa jest odpowiedź: Stopień B (LA B)
Komentarz
Badanie endoskopowe przedstawia zapalenie przełyku (erosive esophagitis),
co w kontekście opisywanych objawów (pieczenie za mostkiem, regurgitacje) upoważnia
do rozpoznania postaci nadżerkowej choroby refluksowej (GERD) u tego pacjenta.
Klasyfikacja Los Angeles (LA) została przedstawiona po raz pierwszy w 1994 roku podczas Światowego Kongresu Gastroenterologicznego
(nazwa pochodzi od miasta, w którym odbywał się kongres) i miała
na celu stworzyć jednolity, prosty i przede wszystkim powtarzalny system
oceny nasilenia nadżerkowego zapalenia przełyku – najczęstszego powikłania
choroby refluksowej. Pomimo istnienia innych klasyfikacji zapalenia przełyku
(np. skali Savary-Millera) to właśnie klasyfikacja LA wykazała się największą
zgodnością pomiędzy endoskopistami i w większości wytycznych została uznana
za preferowaną skalę do opisywania zapalenia przełyku. Po drobnych modyfikacjach
ostateczną jej formę ustalono w 1999 roku.
Skala dzieli się na 4 stopnie (A, B, C, D), w których należy ocenić pionową
długość (<5 mm lub > 5 mm) ubytków błony śluzowej (nadżerek/owrzodzeń)
oraz określić, czy zlewają się one ze sobą również w linii poziomej
(pomiędzy fałdami przełyku) – jeśli tak, to czy łącznie zajmują poniżej
75% całego obwodu przełyku (LA C), czy też powyżej 75% obwodu przełyku (LA D).
Należy dodać, że stopnie LA C i LA D stanowią już „ciężkie” zapalenie
przełyku i wymagają kolejnej kontroli endoskopowej po minimum 8 tygodniach
intensywnej terapii przeciwsekrecyjnej. Wynika to z faktu znacznie zwiększonego
ryzyka rozwoju przełyku Barretta w tej grupie osób. Stopnie A i B zazwyczaj
nie wymagają dalszego nadzoru endoskopowego, jeżeli objawy są dobrze
kontrolowane typowym leczeniem farmakologicznym. Inne powikłania
choroby refluksowej, takie jak przełyk Barretta lub pozapalne zwężenie
przełyku nie są ujęte w klasyfikacji LA i powinny być niezależnie opisane.
W przedstawionym przypadku widzimy w sumie cztery linijne nadżerki z czego
trzy z nich mają długość przekraczającą 5 mm (na godzinie 12, 3, i 9).
Nadżerki te nie zajmują przestrzeni pomiędzy fałdami – wątpliwość może
budzić nadżerka na godzinie 9, która u swojej podstawy sprawia wrażenie
zajmowania dwóch sąsiadujących fałdów przełyku, jednak dominującym
obrazem całości są podłużne nadżerki o długości większej niż 5 mm. U pacjenta należy zatem rozpoznać zapalenie przełyku w stopniu B wg klasyfikacji LA.
Obrazowe podsumowanie klasyfikacji LA:
Piśmiennictwo:
1. Katz P.O., Gerson L.B., Vela M.F.: Guidelines for the diagnosis and management of gastroesophageal reflux disease. Am. J. Gastroenterol., 2013; 108 (3): 308–328
2. Bytzer P., Havelund T., Hansen J.M.: Interobserver variation in the endoscopic diagnosis of reflux esophagitis. Scand. J. Gastroenterol., 1993; 28 (2): 119–125
3. Lundell L.R., Dent J., Bennett J.R. i wsp.: Endoscopic assessment of oesophagitis: clinical and functional correlates and further validation of the Los Angeles classification. Gut, 1999; 45: 172–180
