Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego u mężczyzny w trakcie chemioterapii

Komentarz

Clostridium difficile (C. difficile) jest beztlenową, Gram-dodatnią pałeczką, która przekazywana jest wśród ludzi na drodze fekalno-oralnej. Bakteria kolonizuje jelito grube i wytwarza dwa rodzaje toksyn (TcdA i TcdB), które mogą wywoływać u osób podatnych zapalenie jelita grubego. Przekaźnikiem infekcji jest odporna na ciepło, kwasy i antybiotyki forma zarodnikowa bakterii. W ostatnich latach obserwuje się wzrost częstości infekcji tym patogenem, szczególnie wśród pacjentów hospitalizowanych. Ochroną przed zakażeniem jest przede wszystkim naturalna flora bakteryjna jelita; osłabienie jej poprzez przyjmowanie antybiotyków jest głównym czynnikiem ryzyka infekcji C. difficile. Wśród innych wymienia się podeszły wiek, chemioterapię i ciężką współistniejącą chorobę. Należy zatem dodać, że objawy nie występują u wszystkich nosicieli, a wśród niemowląt bakteria ta stanowi naturalny składnik flory bakteryjnej.

64-letni mężczyzna znajduje się w grupie zwiększonego ryzyka. Obecna infekcja jest jego pierwszym nawrotem o ciężkim przebiegu – świadczy o tym obecność rzekomobłoniastego zapalenia jelita. Pacjent powinien być leczony wankomycyną w warunkach szpitalnych. Alternatywnym leczeniem w tym przypadku mogłaby być terapia fidaksomycyną (200 mg p.o., 2 x dziennie przez 10 dni), jednak antybiotyk ten ma ograniczoną dostępność i wyższą od wankomycyny cenę. Ryfaksymina wykazuje pewną aktywność wobec C. difficile, jednak z uwagi na małą liczbę badań klinicznych i wysoki koszt nie jest zalecana do rutynowego stosowania. Przeszczepienie bakterii jelitowych (FMT) ma obiecują rolę w leczeniu nawracającej infekcji C. difficile. W Polsce leczenie to ma ograniczony dostęp i prowadzone jest głównie w warunkach badań klinicznych. Zebrane sposoby leczenia rożnych form infekcji C. difficile przedstawia poniższa tabela.