Prawidłowa odpowiedź: Pierścień Schatzkiego
Komentarz
Nagranie endoskopowe przedstawia dolny pierścień przełykowy (pierścień Schatzkiego) zwężający światło przełyku do ok. 15 mm. Charakterystyczny w tym przypadku jest przede wszystkim wygląd zmiany, a więc pierścieniowate, włókniste zwężenie typowo zlokalizowane na granicy nabłonków wielowarstwowego płaskiego (przełykowego) i jednowarstwowego walcowatego (żołądkowego). Pomimo zwężenia, przejście do żołądka endoskopem jest swobodne.
Pierścienie przełykowe występują stosunkowo rzadko – stwierdza się je u ok. 6–14% pacjentów poddawanych rutynowym badaniom radiograficznym z zastosowaniem barytu (obok badania endoskopowego jest to druga metoda diagnostyczna w przypadku tej choroby). Mimo że większość pierścieni Schatzkiego ma przebieg bezobjawowy, są one jednymi z najczęstszych przyczyn epizodów dysfagii i utknięcia kęsa pokarmowego u osób dorosłych.
Etiopatogeneza pierścieni przełykowych nie jest w pełni poznana. Obecnie trwają dyskusje na temat ich związku z chorobą refluksową oraz eozynofilowym zapaleniem przełyku. Należy jednak podkreślić, że pierścienie Schatzkiego współistnieją również z wieloma innymi patologiami przełyku, co może sugerować wieloczynnikowe podłoże ich powstawania.
W badaniu autorstwa Müller M. i wsp. z 2011 r. przeanalizowano 125 pacjentów z pierścieniem Schatzkiego pod kątem współistniejących patologii przełyku. Stwierdzono współistnienie przepukliny rozworu przełykowego przepony w 97% przypadków (ta sytuacja dotyczy również przedstawionego w pytaniu przypadku), refluksowego zapalenia przełyku w 28% przypadków, błon przełykowych (ang. esophageal webs) w 15% przypadków, eozynofilowego zapalenia przełyku w 3% przypadków i uchyłków przełyku u 2%.
W przypadku objawowych pierścieni Schatzkiego konieczne bywa podjęcie leczenia endoskopowego, które polega na rozszerzaniu zwężonego odcinka przełyku za pomocą balonu lub rozszerzadeł mechanicznych (metoda Savary`ego i Gilliarda). Obydwie metody są porównywalnie skuteczne w zakresie krótko- i długoterminowych efektów leczenia. W celu zmniejszenia ryzyka nawrotu pacjenci po przeprowadzonym leczeniu endoskopowym powinni otrzymywać inhibitory pompy protonowej w standardowej dawce.
Piśmiennictwo:
1. Müller M., Gockel I., Hedwig P. i wsp.: Is the Schatzki ring a unique esophageal entity? World J. Gastroenterol. 2011; 17 (23): 2838–2843.
2. Müller M., Eckardt A.J., Fisseler-Eckhoff A. i wsp.: Endoscopic findings in patients with Schatzki rings: evidence for an association with eosinophilic esophagitis. World J. Gastroenterol. 2012; 18 (47): 6960–6966.
3. Scolapio J.S., Pasha T.M., Gostout C.J. i wsp.: A randomized prospective study comparing rigid to balloon dilators for benign esophageal strictures and rings. Gastrointest. Endosc. 1999; 50: 13–17.
4. Sgouros S.N., Vlachogiannakos J., Karamanolis G. i wsp.: Long-term acid suppressive therapy may prevent relapse of lower esophageal (Schatzki's) rings: a prospective, randomized, placebo-controlled study. Am. J. Gastroenterol. 2005; 100: 1929–1934.
