medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Druga część najnowszych wytycznych ACIP dotyczy zasad, których należy przestrzegać, aby preparaty zawierające immunoglobuliny nie osłabiły skuteczności wykonywanych szczepień. Jest adresowana do szerokiej rzeszy lekarzy realizujących szczepienia ochronne. Kiedy należy zachować dłuższy odstęp czasu między podaniem takiego preparatu a wykonaniem szczepienia? Po jakim upływie czasu od szczepienia można bezpiecznie podawać preparaty przeciwciał? Kiedy szczepienie należy powtórzyć? Jakich szczepionek dotyczą te ograniczenia? Odpowiedzi na te pytania oraz precyzyjne zalecenia, jak postępować, znajdą Czytelnicy w niniejszym artykule.
Czwarta i ostatnia część cyklu opracowań najnowszych wytycznych GINA 2006 dotyczy zasad rozpoznawania astmy u dzieci. Kiedy podejrzewać astmę? Jakie choroby mogą się podobnie objawiać? Czy spirometria jest niezbędna do rozpoznania i rozpoczęcia leczenia astmy u dzieci? Czy i kiedy wykonywać pomiary szczytowego przepływu wydechowego (PEF)? Czy próba leczenia przeciwastmatycznego jest pomocna w rozpoznawaniu astmy u dzieci? Odpowiedzi na te, a także inne praktyczne pytania znajdzie Czytelnik w niniejszym opracowaniu.
W artykule przedstawiono praktyczne informacje dotyczące rozpoznawania i leczenia wad lewego ujścia żylnego – zwężenia, niedomykalności i wady złożonej, wybrane z najnowszych wytycznych postępowania w zastawkowych wadach serca, wydanych przez amerykańskie towarzystwa kardiologiczne. Omówiono: przyczyny, klasyfikację i patofizjologię oraz przebieg naturalny, jak również sformułowano zalecenia dotyczące postępowania diagnostycznego oraz leczenia zachowawczego i inwazyjnego. W komentarzu porównano te wytyczne amerykańskie z aktualnymi wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego.
W artykule przedstawiono wybrane informacje praktyczne z aktualnego stanowiska American Heart Association poświęconego leczeniu nadciśnienia tętniczego w kontekście prewencji i leczenia choroby niedokrwiennej serca. Omówiono w nim rolę leków stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej oraz podano zalecenia dotyczące pierwotnej prewencji choroby wieńcowej u chorych z nadciśnieniem tętniczym oraz leczenia nadciśnienia tętniczego u chorych ze stabilną dławicą piersiową, z ostrym zespołem wieńcowym i u chorych z niewydolnością serca o etiologii niedokrwiennej. W komentarzu porównano te wytyczne amerykańskie z aktualnymi europejskimi wytycznymi leczenia nadciśnienia tętniczego.
Niniejsze wytyczne opracowano w celu przedstawienia wiarygodnych danych na temat ustalania rozpoznania, postępowania oraz leczenia w przypadku porodowych urazów zwieracza odbytu. Niewydolność zwieracza odbytu definiuje się jako każde niezamierzone oddanie stolca, gazów jelitowych lub naglące nietrzymanie stolca, wywierające niekorzystny wpływ na jakość życia kobiet.
W streszczeniu przedstawiono najważniejsze fragmenty bieżącej wersji wytycznych NCCN dotyczących zastosowania krwiotwórczych czynników wzrostu kolonii (CSF) u chorych poddawanych leczeniu przeciwnowotworowemu. Bardzo częstym skutkiem takiego leczenia jest gorączka neutropeniczna (występująca u 25–40% chorych); zastosowanie CSF pozwala zmniejszyć ryzyko jej wystąpienia o około 50%.
Streszczenie zawiera aktualne zalecenia American Society of Clinical Oncology dotyczące sprawowania opieki nad chorymi leczonymi z powodu raka sutka. Przedstawiono czynności, których rutynowe podejmowanie jest rekomendowane, a także wskazano te badania, których nie zaleca się jako standardowego postępowania (m.in. nie zaleca się rutynowego wykonywania badania ultrasonograficznego jamy brzusznej i radiogramu klatki piersiowej).
Rak tarczycy jako choroba gruczołu dokrewnego o złożonej patogenezie i przebiegu powinien być konsultowany na każdym etapie diagnostyki i leczenia przez doświadczonego lekarza o dobrym przygotowaniu endokrynologicznym i onkologicznym. Diagnostyka i terapia raka tarczycy wymaga współpracy specjalistów z różnych dziedzin medycyny.
W artykule przedstawiono najważniejsze informacje dotyczące programu szczepień obowiązkowych i zalecanych w 2007 roku oraz zapobiegania tężcowi i wściekliźnie po ekspozycji.
Lekarze często poszukują podstawowych informacji o szczepionkach, takich jak minimalny wiek szczepienia, odstęp między szczepieniami, skuteczność szczepionek. Co zrobić, jeżeli szczepionkę poda się zbyt małemu dziecku, z zachowaniem zbyt krótkiego odstępu pomiędzy dawkami tej samej szczepionki lub pomiędzy dwoma szczepionkami "żywymi"? Jakie są zasady stosowania szczepionek skojarzonych i jakie odstępy należy pomiędzy nimi zachować? Czy można kontynuować szczepienie preparatami pochodzącymi od różnych producentów? Co zrobić, jeżeli stwierdzi się opóźnienie w realizacji kalendarza szczepień? Odpowiedzi na te oraz inne pytania znajdzie Czytelnik w opracowaniu zaleceń ACIP.
III część opracowania GINA 2006 dotyczy leków stosowanych w leczeniu astmy u dzieci. Z artykułu Czytelnik dowie się, jakie są preferowane drogi podawania leków, jakie leki i w jakich dawkach zaleca się u dzieci w różnym wieku i z różną ciężkością astmy, oraz jakie są ich działania niepożądane. Szczególnie wartościowe jest zestawienie leków zarejestrowanych do leczenia astmy u dzieci w Polsce. W połączeniu z poprzednimi odcinkami artykuł ten stanowi doskonałe podręczne kompendium wiedzy, pozwalające podjąć optymalną decyzję terapeutyczną.
Artykuł zawiera wybrane informacje z pełnej wersji wytycznych opracowanych wspólnie przez amerykańskie i europejskie towarzystwa kardiologiczne. Przedstawiono w nim: 1) klasyfikację arytmii komorowych; 2) czynniki ryzyka i mechanizmy nagłej śmierci sercowej; 3) zalecenia dotyczące rozpoznawania komorowych zaburzeń rytmu; 4) zalecenia dotyczące stosowania wszczepialnych i zewnętrznych urządzeń do kardiowersji, ablacji przezkórnej, chirurgii antyarytmicznej oraz rewaskularyzacji mięśnia sercowego; 5) zalecenia dotyczące doraźnego postępowanie w określonych zaburzeniach rytmu, takich jak zatrzymanie czynności serca, trwały jednokształtny częstoskurcz komorowy, wielokształtny częstoskurcz komorowy, częstoskurcz torsades de pointes, ustawiczny częstoskurcz komorowy; 6) zalecenia dotyczące postępowania profilaktycznego i leczniczego w arytmiach komorowych związanych z pozawałową dysfunkcją lewej komory, wrodzonymi wadami serca, chorobami zapalnymi serca, kardiomiopatiami, niewydolnością serca, zespołem długiego QT, zespołem Brugadów, jak również w przypadku katecholaminergicznego wielokształtnego częstoskurczu komorowego, zaburzeniach rytmu w sercach anatomicznie prawidłowych i u chorych z wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem.
Autorzy komentowanych rekomendacji zwracają uwagę, że konsumpcja alkoholu przez kobiety łączy się z udokumentowanym i w badaniach naukowych niekorzystnymi skutkami zarówno dla matki (niekontrolowane zachowania seksualne, nieplanowana ciąża, choroby przenoszone drogą płciową), jak i płodu (poronienia, wady wrodzone, ograniczenie wzrostu).
Przedstawiamy drugie opracowanie z cyklu poświęconego najnowszej wersji wytycznych GINA, tym razem poświęcone rozpoznawaniu i leczeniu zaostrzenia astmy u dzieci i młodzieży. Najważniejsze w leczeniu zaostrzenia astmy są: regularnie powtarzane inhalacje szybko działającego beta2-mimetyku, wczesne zastosowanie glikokortykosteroidu ogólnoustrojowo (najczęściej doustnie) oraz suplementacja tlenu (aby utrzymać SaO2 >95%). Ciężkie zaostrzenia astmy stanowią potencjalne zagrożenie życia, a ich leczenie wymaga ścisłego nadzoru, dlatego większość chorych z ciężkim zaostrzeniem należy leczyć na oddziałach intensywnej terapii. Chorzy z grupy ryzyka zgonu z powodu astmy również wymagają pilnej pomocy lekarskiej. Lżejsze zaostrzenia, definiowane jako zmniejszenie PEF o <20%, przebudzenia w nocy z powodu astmy i zwiększenie zużycia krótko działających beta2-mimetyków, zwykle można leczyć ambulatoryjnie. Oprócz objawów klinicznych duże znaczenie w ocenie ciężkości zaostrzenia oraz monitorowaniu skuteczności leczenia mają okresowe pomiary PEF (lub FEV1) oraz wysycenia hemoglobiny tlenem (pulsoksymetria).
W artykule przedstawiono zaktualizowane zalecenia Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego dotyczące: 1) zasad prowadzenia badań przesiewowych w kierunku cukrzycy; 2) zasad prewencji i opóźniania rozwoju cukrzycy typu 1 i typu 2; 3) kryteriów wyrównania cukrzycy; 4) ogólnych zasad opieki medycznej nad chorymi na cukrzycę; 5) żywienia, wysiłku fizycznego, edukacji i innych interwencji niefarmakologicznych; 6) stosowania doustnych leków hipoglikemizujących i insuliny; 7) postępowania w hipoglikemii i ostrej hiperglikemii; 8) postępowania przy współistnieniu innych chorób i powikłań cukrzycy; 9) cukrzycy u dzieci i młodzieży, kobiet w ciąży i osób w wieku podeszłym; 10) postępowania w okresie okołooperacyjnym; 11) aktywności zawodowej chorych na cukrzycę.
Artykuł zawiera szczegółowe zasady nowoczesnego leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B.
Stosowanie fluorochinolonów w pediatrii jest bardzo kontrowersyjne ze względu na opisywane u zwierząt uszkodzenia chrząstki wzrostowej. Jednak jak dotąd nie opisano takiego działania u człowieka. W niektórych przypadkach, takich jak zakażenie bakteriami opornymi na wiele antybiotyków, gdy brak bezpiecznych i skutecznych leków alternatywnych oraz możliwości leczenia pozajelitowego, gdy nie ma innych skutecznych leków w postaci doustnej, stosowanie fluorochinolonów może być konieczne. Zapraszamy Czytelników do zapoznania się z oficjalnym stanowiskiem AAP dotyczącym stosowania tej grupy leków oraz z komentarzem dostosowującym je do polskich warunków.
W poniższym opracowaniu dokonano przeglądu aktualnych informacji na temat rozpoznania i postępowania klinicznego w przypadku straty wczesnej ciąży, zdefiniowanej jako strata ciąży w okresie pierwszych 12 tygodni jej trwania.
Artykuł zawiera zalecenia Europejskiej Ligi do Walki z Chorobami Reumatycznymi (EULAR) dotyczące postępowania diagnostycznego i leczniczego we wczesnym zapaleniu stawów.
