medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U chorych na chorobę wieńcową potwierdzoną w koronarografii szczepienie przeciwko grypie w porównaniu z podaniem placebo zmniejszyło w ciągu 12 miesięcy ryzyko analizowanych łącznie epizodów niedokrwienia mięśnia sercowego wymagających hospitalizacji. Badanie nie wykazało wpływu szczepienia na ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i znamiennego wpływu na ryzyko poważnych zdarzeń sercowych.
U chorych z niewydolnością serca i migotaniem przedsionków terapia mająca na celu utrzymanie rytmu zatokowego nie zmniejsza ryzyka zgonu, udaru mózgu i pogorszenia niewydolności krążenia, w porównaniu z leczeniem kontrolującym częstotliwości rytmu komór.
U chorych z zawałem serca z uniesieniem ST hospitalizowanych w ciągu 12 h od wystąpienia objawów, u których planowano pierwotną PCI, zastosowanie biwalirudyny, w porównaniu z heparyną niefrakcjonowaną i inhibitorem GP IIb/IIIa, wiązało się z mniejszym ryzykiem wystąpienia poważnego krwawienia i niekorzystnych zdarzeń klinicznych w okresie 30 dni.
U chorych z zawałem serca z uniesieniem ST PCI ułatwiona podaniem reteplazy z abciksymabem lub samego abciksymabu nie wiązała się ze znacząco lepszymi wynikami leczenia niż pierwotna PCI z podaniem abciksymabu w czasie zabiegu.
Stosowanie kwasu foliowego i witamin z grupy B nie wpłynęło na ryzyko incydentów sercowonaczyniowych i ryzyko zgonu w grupie kobiet obciążonych zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych, chociaż spowodowało istotne zmniejszenie stężenia homocysteiny w osoczu.
U osób w wieku >=50 lat z przewlekłym bólem stawu kolanowego związanym z chorobą zwyrodnieniową zalecenie przyjmowania miejscowo niesteroidowych leków przeciwzapalnych (najlepiej ibuprofenu) wiązało się z podobnym wpływem na natężenie bólu i niesprawność w ocenie po 12 miesiącach oraz z rzadszym występowaniem działań niepożądanych ze strony układu oddechowego.
U osób w wieku >=50 lat suplementacja wapnia, samego lub z witaminą D, w porównaniu z placebo zmniejsza ryzyko złamania kości oraz utratę BMD bliższego odcinka kości udowej i lędźwiowego odcinka kręgosłupa.
U osób po niedawno przebytym złamaniu bliższego odcinka kości udowej leczonym chirurgicznie kwas zoledronowy podawany dożylnie raz na rok przez 2 lata zmniejszył, w porównaniu z placebo, ryzyko zgonu, klinicznie jawnego złamania kości, złamania kręgu oraz złamania innych kości niż kręgi, nie wpłynął znamiennie na ryzyko złamania bliższego odcinka kości udowej i nie zwiększył częstości poważnych zdarzeń niepożądanych.
U osób w wieku >=75 lat z utrwalonym migotaniem przedsionków stosowanie warfaryny (INR 2–3), w porównaniu z kwasem acetylosalicylowym (75 mg/d), zmniejszyło ryzyko udaru mózgu, przy czym nie zwiększyło ryzyka poważnych powikłań krwotocznych.
Pierwotne leczenie operacyjne (z towarzyszącą hormonoterapią lub bez) w porównaniu ze stosowanym jako wyłączne postępowanie pierwotnym leczeniem hormonalnym nie wiąże się z wydłużeniem całkowitego czasu przeżycia kobiet w wieku >=70 lat chorych na raka sutka. Stwierdzono jednakże, że podjęcie pierwotnego leczenia operacyjnego sprzyja wydłużeniu czasu do progresji choroby, a dodatkowo w skojarzeniu z uzupełniającym leczeniem hormonalnym – wydłużeniu czasu do nawrotu miejscowego. Zdaniem autorów metaanalizy, pierwotne leczenie hormonalne można proponować wyłącznie tym kobietom w wieku >=70 lat, u których guz wykazuje ekspresję receptorów estrogenowych i które ze względu na stan ogólny nie kwalifikują się do leczenia operacyjnego lub nie godzą się na nie. U pozostałych kobiet w wieku >=70 lat należy stosować pierwotne leczenie operacyjne.
Suplementacja witaminy D3 i wapnia, w porównaniu z placebo, zmniejszyła ryzyko upadku u kobiet w podeszłym wieku, zwłaszcza mało aktywnych fizycznie, natomiast nie miała takiego wpływu u mężczyzn, niezależnie od poziomu aktywności fizycznej.
U osób w średnim lub podeszłym wieku z nadciśnieniem tętniczym i ł1 dodatkowym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej zastosowanie amlodypiny albo lizynoprylu, w porównaniu z chlortalidonem, miało podobny wpływ na ryzyko zgonu i incydentów wieńcowych. Stosowanie chlortalidonu wiązało się z nieco mniejszym ryzykiem niewydolności serca, w porównaniu z amlodypiną lub lizynoprylem, oraz mniejszym ryzykiem udaru mózgu i incydentów sercowo-naczyniowych, w porównaniu z lizynoprylem.
Efficacy, safety, and effects on quality of life of bisoprolol/hydrochlorothiazide versus amlodipine in elderly patients with systolic hypertension.
