medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U zaintubowanych dorosłych profilaktyczne stosowanie GKS pozajelitowo (zwłaszcza w 4 dawkach) przed planowaną ekstubacją zmniejsza ryzyko obrzęku krtani po ekstubacji i ponownej intubacji z powodu obrzęku krtani.
U ciężko chorych dorosłych przebywających na OIT ścisła kontrola glikemii, w porównaniu ze zwykłą kontrolą glikemii, zwiększa ryzyko hipoglikemii, nie wpływa znamiennie na ryzyko zgonu i ryzyko konieczności dializoterapii, ale zmniejsza ryzyko sepsy (efekt stwierdzony tylko u chorych na pooperacyjnym OIT).
U chorych w stanie wstrząsu septycznego stosowanie hydrokortyzonu w porównaniu z placebo nie zmniejszyło ryzyka zgonu w ciągu 28 dni obserwacji i nie zwiększyło prawdopodobieństwa opanowania wstrząsu, ale skróciło czas do jego opanowania.
U chorych z ciężką sepsą lub we wstrząsie septycznym ani intensywna insulinoterapia, ani wlew skrobi hydroksyetylowanej nie zmniejszyły ryzyka zgonu, natomiast powodowały istotne skutki niepożądane – badanie VISEP
U chorych z nagłym zatrzymaniem krążenia samo uciskanie klatki piersiowej przez przygodnego świadka, w porównaniu z pełną resuscytacją krążeniowo-oddechową, wiązało się z nieznamiennie większym prawdopodobieństwem korzystnego stanu neurologicznego chorego w 30 dni po zatrzymaniu krążenia i jest, według autorów, preferowaną techniką resuscytacji w tej sytuacji klinicznej. Podjęcie jakichkolwiek czynności resuscytacyjnych przez przygodnego świadka w porównaniu z niepodjęciem resuscytacji, zwiększa prawdopodobieństwo korzystnego stanu neurologicznego chorego w 30 dni po zatrzymaniu krążenia.
Podawanie heparyny w ciągłym wlewie do cewnika założonego do dużego naczynia żylnego u noworodków było bezpieczne i przedłużyło czas utrzymania drożności cewnika.
Przedłużone przed- i pooperacyjne ogrzewanie chorych poddawanych rozległym planowym operacjom brzusznym w porównaniu z ogrzewaniem wyłącznie podczas operacji wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka powikłań pooperacyjnych, nie wpływając na czas pobytu w szpitalu.
U chorych na ARDS utrzymujący się przez >=7 dni zastosowanie metyloprednizolonu, w porównaniu z placebo, nie wpłynęło na ryzyko zgonu, chociaż skróciło czas inwazyjnej wentylacji mechanicznej. W podgrupie chorych, u których stosowanie GKS rozpoczęto po >=14 dniach od rozpoznania ARDS, zastosowanie metyloprednizolonu zwiększyło ryzyko zgonu.
U chorych leczonych na oddziałach intensywnej terapii (OIT) z przyczyn internistycznych insulinoterapia intensywna, w porównaniu z konwencjonalną, nie zmniejszyła ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny w szpitalu, natomiast zmniejszyła ryzyko wystąpienia niewydolności nerek i przedłużonej sztucznej wentylacji. Ryzyko zgonu zmniejszyło się w podgrupie chorych przebywających na OIT >=3 dni (grupy tej nie udało się jednak zidentyfikować na początku badania). Stosowanie insulinoterapii intensywnej wiązało się z częstszym występowaniem hipoglikemii.
Effect of low-dose mobile versus traditional epidural techniques on mode of delivery: a randomised controlled study
Propofol vs Midazolam for ICU sedation. A Canadian multicenter randomized trial
Intraoperative thermal regulation in patients undergoing laparoscopic vs open surgical procedures
Randomized clinical trial of local bupivacaine perfusion versus parenteral morhpine infusion for pain relief after laparotomy
