medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Wyniki tego przeglądu potwierdzają, że stosowanie rywastygminy u osób, u których stwierdzono łagodne lub umiarkowane otępienie typu Alzheimera, zmniejsza nasilenie jego objawów, ale jednocześnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
Przedstawiona metaanaliza przypomina lekarzowi praktykującemu psychiatrię o jeszcze jednym, mniej popularnym leku o podwójnym mechanizmie działania i wskazuje, że może on stanowić bezpieczną i skuteczną opcję terapeutyczną u chorych z zaburzeniami depresyjnymi.
Dotychczas zgromadzone dane wskazują, że LTPP jest efektywną metodą terapii osób z różnymi, w tym złożonymi, zaburzeniami psychicznymi. Konieczne są dalsze badania nad skutecznością tej formy psychoterapii w leczeniu cierpiących na swoiste zaburzenia psychiczne.
Analiza uzyskanych danych wykazała, że u pacjentów, którzy przyjęli 1 opakowanie tabletek litu wskaźnik rozwoju otępienia wzrasta.
Poszczególne leki przeciwdepresyjne nowej generacji stosowane przez 8 tygodni u chorych na depresję w przebiegu choroby jednobiegunowej różnią się pod względem skuteczności i tolerancji. Autorzy metaanalizy stwierdzają, że najlepszym profilem skuteczności i tolerancji cechują się escitalopram i sertralina oraz sugerują, że rozpoczynanie leczenia depresji sertraliną może być najlepszym wyborem ze względu na korzystny profil skuteczności, tolerancji i kosztów.
Stosowanie oddziaływań psychospołecznych wraz z farmakoterapią u osób uzależnionych od opiatów w trakcie leczenia detoksykacyjnego zwiększa prawdopodobieństwo utrzymania abstynencji oraz poprawia jakość współpracy między pacjentem i lekarzem.
W całej badanej grupie pacjentów (bez względu na obecność lub brak objawów stresu pourazowego) leczenie w postaci wielosesyjnych interwencji terapeutycznych – również traktowanych całościowo, jako zbiór różnych aktywnych interwencji terapeutycznych – w porównaniu ze zwykłą opieką nie zmniejszyło ani ryzyka rozwinięcia się PTSD ani ryzyka nasilenia objawów tego zespołu skuteczniej niż zwykła opieka.
Dostępne dane nie pozwalają na jednoznaczną ocenę skuteczności choreoterapii u chorych na schizofrenię. Wydaje się, że ten rodzaj leczenia zmniejsza nasilenie objawów negatywnych choroby, ale konieczna jest weryfikacja tych wyników w toku dalszych badań.
U chorych z umiarkowanym lub ciężkim epizodem depresji preparaty dziurawca łagodzą objawy skuteczniej niż placebo i podobnie skutecznie jak leki przeciwdepresyjne oraz rzadziej niż leki przeciwdepresyjne powodują objawy niepożądane będące przyczyną przerwania leczenia.
Wenlafaksyna i SSRI zwiększają ryzyko krwawienia z GOPP. Wzrasta ono dodatkowo przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ oraz GCS. Dodanie leków hamujących wydzielanie żołądkowe zmniejsza ryzyko krwawienia z GOPP związane ze stosowaniem tylko wenlafaksyny lub SSRI, a także ryzyko związane z podawaniem tych leków łącznie z NLPZ.
U kobiet chorych na jadłowstręt psychiczny o postaci restrykcyjnej lub bulimicznej podawanie olanzapiny w porównaniu z placebo wiąże się z większym prawdopodobieństwem powrotu masy ciała do wartości prawidłowych, zmniejszeniem nasilenia objawów obsesyjnych i dobrą tolerancją, ale nie ze zmniejszeniem nasilenia objawów kompulsyjnych, depresji i lęku.
U osób ze świeżo rozpoznaną cukrzycą typu 2 samodzielne oznaczanie glikemii nie poprawiło kontroli glikemii, natomiast wiązało się z większym nasileniem depresji.
U chorych z umiarkowanym lub ciężkim epizodem depresji preparaty dziurawca łagodzą objawy skuteczniej niż placebo i podobnie skutecznie jak leki przeciwdepresyjne oraz rzadziej niż leki przeciwdepresyjne powodują objawy niepożądane będące przyczyną przerwania leczenia.
U chorych na schizofrenię lub z zaburzeniami schizoafektywnymi z objawami późnych dyskinez, leczonych LPP I lub LPP II, stosowanie piracetamu skutecznie zmniejsza nasilenie późnych dyskinez, parkinsonizmu oraz wszystkich 4 typów poneuroleptycznych zaburzeń ruchowych ocenianych łącznie.
U chorych na schizofrenię z utrzymującymi się uporczywymi objawami wytwórczymi (pomimo adekwatnego leczenia za pomocą LPP) stosowanie CBT w porównaniu z BF prowadzi do zmniejszenia całościowego nasilenia objawów oraz objawów negatywnych.
U chorych cierpiących na ostre zaburzenia psychiczne leczenie na oddziale dziennym w porównaniu z całodobową hospitalizacją na oddziale stacjonarnym zapewnia zbliżone rezultaty pod względem redukcji objawów psychopatologicznych, podobną satysfakcję z terapii i porównywalną jakość życia, a także korzystniej wpływa na społeczne funkcjonowanie chorego.
U chorych z BD typu I lub II, spełniających kryteria rozpoznania dużej depresji, podawanie paroksetyny lub bupropionu jako leku dodatkowego do leków normotymicznych nie zwiększa skuteczności leczenia, w tym dłuższymi okresami wyrównanego nastroju.
U dorosłych chorych z zaburzeniami depresyjnymi terapia poprzez aktywizację behawioralną, stosowana z lub bez amitryptyliny i z lub bez terapii poznawczej, skuteczniej zmniejsza nasilenie objawów depresyjnych w porównaniu z niepodjęciem psychoterapii i w podobnym stopniu do innych rodzajów psychoterapii.
Istnieje wiele narzędzi oceniających czynności poznawcze, jednak nie można wybrać spośród nich jednego testu, który miałby zastosowanie w każdej sytuacji. Według autorów przeglądu do oceny obecności procesu otępiennego co najmniej średniego stopnia i jego stopnia zaawansowania najlepiej nadaje się MMSE. Do szybkiej oceny czynności poznawczych autorzy zalecają stosowanie Testu Upośledzenia Pamięci lub Testu Rysowania Zegara, a jeśli jest więcej czasu na zbadanie pacjenta – Badanie Czynności Poznawczych według Cambridge, Zmodyfikowany MMSE lub Community Screening Interview for Dementia.
