medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Zaburzenia snu nocnego są jednymi z najczęściej spotykanych objawów psychopatologicznych. Obejmują one głównie bezsenność i koszmary senne. Z opublikowanego w 2005 r. raportu National Institutes of Health, wynika, że nawet 30% dorosłych w populacji ogólnej skarży się na tę pierwszą, a problem ten często współistnieje z innymi zaburzeniami psychicznymi (zwłaszcza depresyjnymi) oraz z chorobami somatycznymi.
Czy u chorych z ZJD stosowanie środków zwiększających objętość stolca, leków rozkurczających mięśnie gładkie i leków przeciwdepresyjnych, w porównaniu z placebo, zmniejsza ból brzucha i nasilenie objawów związanych z ZJD oraz poprawia ogólne samopoczucie?
Jakie są czynniki ryzyka ŻChZZ u osób dorosłych w praktyce ambulatoryjnej oraz jaka jest wartość algorytmu QThrombosis w przewidywaniu ryzyka wystąpienia tej choroby?
Czy u chorych z BD stosowanie aripiprazolu w porównaniu z podawaniem innych LPP II wiąże się z mniejszym ryzykiem hospitalizacji oraz z mniejszymi kosztami leczenia, ocenianymi w rocznym okresie obserwacji?
Czy u chorych na dużą depresję stosowanie w ostrej fazie leczenia mirtazapiny w porównaniu z lekami z grupy SSRI zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia remisji?
Autorzy zadali pytanie, czy cytyzyna, w porównaniu z placebo, zwiększa prawdopodobieństwo uzyskania potwierdzonej trwałej abstynencji po 12 miesiącach od zakończenia leczenia i czy jest bezpieczna.
Czy stosowanie hormonu wzrostu u dzieci z idiopatyczną niskorosłością wpływa korzystnie na ostateczną wysokość ciała w wieku dorosłym?
Jaka jest skuteczność i bezpieczeństwo różnych leków rozszerzających oskrzela i glikokortykosteroidów (stosowanych w monoterapii lub leczeniu skojarzonym) w terapii pierwszego epizodu wirusowego zapalenia oskrzelików u dzieci <2. roku życia?
W tym przeglądzie systematycznym 10 RCT autorzy zadali pytanie, czy u dorosłych chorych na PZBŚNZP bez polipów stosowanie GKS miejscowo, w porównaniu z placebo, 0,9% roztworem NaCl, GKS w innym schemacie podawania lub z niestosowaniem dodatkowego leczenia zmniejsza nasilenie objawów choroby.
W tej metaanalizie 13 RCT autorzy zadali pytanie, czy u chorych na cukrzycę typu 2 intensywna kontrola glikemii, w porównaniu z kontrolą standardową (leczenie zwykłe, mniej intensywna kontrola glikemii, placebo), zmniejsza ryzyko zgonu, powikłań makro- i mikronaczyniowych oraz czy jest bezpieczna.
U dzieci w wieku 3–18 lat z potwierdzonym zakażeniem H. pylori 10-dniowe sekwencyjne leczenie eradykacyjne było skuteczniejsze od standardowej terapii trójlekowej, a jego bezpieczeństwo było podobne.
Laserowa okluzja tętnicy hemoroidalnej (HeLP) górnej u chorych na guzki krwawnicze 2. i 3. stopnia w porównaniu z RBL wiązała się z mniejszym natężeniem bólu pooperacyjnego (wg VAS) i lepszą jakością życia chorych oraz podobnym czasem trwania zabiegu i ryzykiem krwawienia.
Lactobacillus rhamnosus GG podawany profilaktycznie dzieciom podczas hospitalizacji jest bezpieczny i zmniejsza ryzyko wystąpienia biegunki szpitalnej, w tym biegunki spowodowanej zakażeniem rotawirusowym.
U chorych na GERD laparoskopowa fundoplikacja przednia w porównaniu z laparoskopową fundoplikacją tylną wiąże się z większym ryzykiem występowania zgagi i konieczności stosowania IPP w okresie obserwacji przekraczającym rok.
Stosowanie przez 3 tygodnie jogurtu probiotycznego zawierającego Bifidobacterium lactis DN-173 010, w porównaniu z placebo, nie zwiększyło skuteczności leczenia zaparcia czynnościowego u dzieci w wieku 3–16 lat.
U osób w stanie pourazowego wstrząsu hipowolemicznego podaż jako pierwszego płynu resuscytacyjnego dożylnych roztworów hipertonicznych w porównaniu z podażą 0,9% roztworu NaCl nie wpływała na ryzyko zgonu w ciągu 28 dni oraz do wypisu ze szpitala.
