medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Stosowanie przez 2 lata leczenia metotreksatu (MTX; i w razie obrzęku stawu betametazonu dostawowo) wiązało się, według autorów badania, ze skuteczną kontrolą choroby i niewielkimi zmianami radiologicznymi. Stosowanie MTX i cyklosporyny A (CyA) w porównaniu ze stosowaniem MTX bez CyA wiązało się z uzyskaniem poprawy klinicznej mierzonej niektórymi parametrami (ACR 20, ACR 50) u większego odsetka chorych, ale nie wpływało na prawdopodobieństwo uzyskania remisji i postęp zmian ocenianych radiologicznie.
U chorych na stabilną chorobę wieńcową z dysfunkcją skurczową lewej komory dodanie iwabradyny, w porównaniu z dodaniem placebo, do rutynowo stosowanych leków nie zmniejszyło ryzyka ocenianych zdarzeń sercowo-naczyniowych w całej badanej populacji. W podgrupie chorych ze spoczynkową częstotliwością rytmu serca >=70/min stwierdzono zmniejszenie ryzyka powikłań choroby wieńcowej (hospitalizacji z powodu zawału serca, hospitalizacji z powodu zawału serca i niestabilnej dławicy piersiowej łącznie oraz rewaskularyzacji wieńcowej). Według autorów badania iwabradyna może znaleźć zastosowanie w tej grupie chorych w celu uzyskania korzystnych efektów wieńcowych, ale wymaga to potwierdzenia w kolejnych badaniach klinicznych.
U dorosłych chorych z zaburzeniami depresyjnymi terapia poprzez aktywizację behawioralną, stosowana z lub bez amitryptyliny i z lub bez terapii poznawczej, skuteczniej zmniejsza nasilenie objawów depresyjnych w porównaniu z niepodjęciem psychoterapii i w podobnym stopniu do innych rodzajów psychoterapii.
Stosowanie bupropionu w dawce 300 mg/24 h wraz ze wsparciem behawioralnym u zmotywowanej młodzieży zwiększyło szansę na krótkotrwałe zaprzestanie palenia. Efekt ten był słabszy niż u dorosłych i szybko zanikał po zakończeniu leczenia.
U chorych w stanie krytycznym wymagających leczenia nerkozastępczego wprowadzenie cewnika do dializoterapii do żyły szyjnej, w porównaniu z cewnikowaniem żyły udowej, nie zmniejsza ryzyka kolonizacji bakteryjnej cewnika (z wyjątkiem chorych z BMI >28,4 kg/m2) i wystąpienia bakteriemii, oraz wiąże się z większym ryzykiem powstania krwiaka.
Według autorów metaanalizy, dostępne dane nie pozwalają określić, który sposób leczenia pierwotnego odpływu pęcherzowo-moczowodowego u dzieci jest najlepszy.
Stosowanie neuroleptyków – tak atypowych, jak i klasycznych – u osób w wieku >=66 lat z otępieniem wiąże się ze zwiększeniem ryzyka zgonu lub innych poważnych zdarzeń niepożądanych wymagających leczenia szpitalnego w ciągu 30 dni od podjęcia decyzji o rozpoczęciu leczenia neuroleptykiem.
Badania z użyciem bardziej swoistych narzędzi do oceny czynności poznawczych nie wykazały skuteczności piracetamu w leczeniu otępienia lub upośledzenia czynności poznawczych innego rodzaju, chociaż w skali GIC stwierdzono zwiększenie prawdopodobieństwa poprawy.
U młodych kobiet, niezakażonych HPV-16 lub HPV-18, domięśniowe podanie 3 dawek dwuwalentnej szczepionki przeciwko HPV, zawierającej wirusopodobne cząsteczki HPV (typów 16 i 18) z systemem adiuwantowym, zmniejszyło – w porównaniu z placebo – ryzyko wystąpienia w ciągu 15 miesięcy śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy co najmniej średniego stopnia (CIN2, CIN3), związanej z zakażeniem HPV-16 lub HPV-18. Według autorów badania w tej grupie kobiet oceniane szczepienie może zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy.
U chorych poddawanych artroskopii stawu kolanowego profilaktyczne stosowanie nadroparyny przez 7 dni po zabiegu, w porównaniu ze stosowaniem pończoch uciskowych, wiązało się z mniejszym ryzykiem objawowej dystalnej ZŻG w okresie do 3 miesięcy od zabiegu i nie wiązało się ze zwiększeniem ryzyka krwawienia.
Wzbogacenie hydrolizatu serwatkowego o znacznym stopniu hydrolizy w mieszaninę oligosacharydów prebiotycznych (GOS/FOS) zmniejszyło częstość występowania chorób infekcyjnych, zwłaszcza nawracających zakażeń górnych dróg oddechowych, w pierwszych 6 miesiącach życia u niemowląt z grupy zwiększonego ryzyka alergii.
Metoprolol w postaci preparatu o przedłużonym uwalnianiu stosowany w okresie okołooperacyjnym i przez 30 dni po operacji u chorych poddawanych operacjom niekardiochirurgicznym zwiększa umieralność ogólną, chociaż zmniejsza łączne ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca niezakończonego zgonem lub zatrzymania krążenia niezakończonego zgonem.
Po roku obserwacji 1/3 chorych po ostrym zwichnięciu bocznym stawu skokowego odczuwa ból, w ciągu 3 lat u 1/3 dochodzi do ponownego zwichnięcia, 1/3 zgłasza niestabilność stawu, a u ?1/3 (aż do 85%) dolegliwości całkowicie ustępują. Ustąpienie objawów lub nawroty nie były jednoznacznie związane z ciężkością urazu.
Zarówno budezonid stosowany w nebulizacji raz na dobę w dawce 0,5 mg, jak i montelukast podawany doustnie raz na dobę w dawce 4 lub 5 mg dzieciom w wieku 2–8 lat chorym na astmę przewlekłą lekką przez 52 tygodnie były bezpieczne i zapewniały zadowalającą kontrolę astmy. Jednak budezonid skuteczniej zmniejszał liczbę zaostrzeń, zwłaszcza tych o ciężkim przebiegu.
U chorych na umiarkowaną lub ciężką stabilną POChP stosowanie przewlekłe długo działających beta2-mimetyków (LABA), w porównaniu z placebo, zmniejsza ryzyko poważnych zaostrzeń choroby i nie wpływa na ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny i zgonu z przyczyn oddechowych. W porównaniu z LABA, bromek tiotropium zmniejsza ryzyko zaostrzeń POChP, a leczenie skojarzone LABA z wziewnym glikokortykosteroidem zmniejsza ryzyko zgonu z przyczyn oddechowych w porównaniu ze stosowaniem samego LABA.
U chorych na chorobę wieńcową potwierdzoną w koronarografii szczepienie przeciwko grypie w porównaniu z podaniem placebo zmniejszyło w ciągu 12 miesięcy ryzyko analizowanych łącznie epizodów niedokrwienia mięśnia sercowego wymagających hospitalizacji. Badanie nie wykazało wpływu szczepienia na ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych i znamiennego wpływu na ryzyko poważnych zdarzeń sercowych.
U dorosłych chorych na przewlekłą chorobę nerek stosowanie statyn przez 2–60 miesięcy, w porównaniu z placebo albo z niestosowaniem żadnej interwencji zamiast statyny, zmniejsza ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych niezakończonych zgonem, zmniejsza stężenia lipidów w osoczu oraz wydalanie białka z moczem, natomiast nie wpływa znamiennie na umieralność całkowitą.
U chorych obciążonych dużym ryzykiem incydentów naczyniowych, bez objawowej niewydolności serca, stosowanie przeciętnie przez 56 miesięcy telmisartanu w dawce 80 mg/d było związane z podobnym jak stosowanie ramiprylu w dawce 10 mg/d ryzykiem zdarzeń nerkowych, przy większym ryzyku zaprzestania przyjmowania leku z powodu hipotensji, większym pogorszeniu przesączania kłębuszkowego i mniejszym wzroście białkomoczu. Łączne stosowanie telmisartanu i ramiprylu w porównaniu z ramiprylem wiązało się ze zwiększeniem ryzyka zdarzeń nerkowych i innych skutków niepożądanych, przy zmniejszonym ryzyku wzrostu białkomoczu.
Stosowanie antybiotyków w okresie okołozabiegowym nie zmniejsza nasilenia dolegliwości występujących po wycięciu migdałków. Jedyną korzyścią antybiotykoterapii jest zmniejszenie ryzyka wystąpienia gorączki. Autorzy przeglądu uważają, że ze względu na duże ograniczenia metodologiczne analizowanych badań, nie ma wystarczających podstaw, by rutynowo zalecać antybiotyk wszystkim chorym, u których wykonywana jest tonsylektomia i adenotonsylektomia.
Nakłucie jamy opłucnej w porównaniu z drenażem jamy opłucnej jest równie skutecznym sposobem leczenia samoistnej odmy opłucnej, a ponadto rzadziej wiąże się z koniecznością pobytu w szpitalu.
