medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Test oddechowy z mocznikiem znakowanym izotopem 13C węgla oraz oznaczanie antygenów H. pylori w stolcu mają satysfakcjonującą wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu zakażenia H. pylori u dzieci do 5. roku życia w porównaniu z inwazyjnymi metodami diagnostycznymi.
Montelukast podawany w pojedynczej dawce (oprócz inhalacji szybko działającego beta2-mimetyku) w zaostrzeniu astmy o lekkim lub umiarkowanym nasileniu u dzieci w wieku przedszkolnym był bezpieczny i szybciej zmniejszał nasilenie objawów zaostrzenia.
Przewlekłe podawanie antybiotyku dzieciom do 18. roku życia z grupy zwiększonego ryzyka skutecznie zmniejsza ryzyko wystąpienia kolejnego epizodu OZUŚ podczas trwania leczenia.
Pierwotne zszycie PŻW bez wprowadzania stentu w porównaniu z umieszczeniem w PŻW drenu T po otwartej eksploracji PŻW z powodu kamicy przewodowej wiąże się z podobnym ryzykiem zgonu w okresie okołooperacyjnym oraz podobnym ryzykiem powikłań pooperacyjnych, ale z mniejszym ryzykiem powikłań zakaźnych. Pierwotne zszycie PŻW z wprowadzeniem stentu w porównaniu z umieszczeniem w PŻ drenu T oceniano w 1 badaniu i nie stwierdzono znamiennych różnic pomiędzy grupami jeśli chodzi o ryzyko jakichkolwiek punktów końcowych.
Przedoperacyjne mycie ciała 4% roztworem chlorheksydyny nie zmniejsza ryzyka zakażenia rany operacyjnej w porównaniu ze stosowaniem placebo, zwykłego mydła lub zaniechaniem mycia.
U chorobliwe otyłych osób poddawanych otwartym operacjom bariatrycznym zastosowanie siatki polipropylenowej podczas zamykania jamy brzusznej w porównaniu z zamknięciem jamy brzusznej bez użycia siatki zmniejszyło ryzyko powstania przepukliny w bliźnie po laparotomii nie wpływając na czas pobytu w szpitalu i nie zwiększający ryzyka powikłań.
Profilaktyczne podanie antybiotyku przed operacją zmniejsza ryzyko zakażenia rany po operacji gruczołu sutkowego i nie zwiększa ryzyka działań niepożądanych.
U chorych z ostrymi zespołami wieńcowymi bez uniesienia odcinków ST stosowanie przez około 5 dni fondaparynuksu s.c. w dawce 2,5 mg raz dziennie, w porównaniu z enoksaparyną s.c. 1 mg/kg 2 razy dziennie, wiązało się z podobnym ryzykiem zgonu, zawału serca i opornego na leczenie niedokrwienia mięśnia sercowego w ciągu 9 dni oraz z mniejszym ryzykiem poważnego krwawienia. Stosowanie fondaparynuksu zmniejszyło ryzyko zgonu w ciągu 30 i 180 dni.
Leczenie przewlekłe flutikazonem w połączeniu z salmeterolem przyjmowanymi wziewnie, w porównaniu ze stosowaniem samego flutikazonu, pozwoliło osiągnąć dobrą lub pełną kontrolę astmy u większego odsetka chorych. Poprawa kontroli astmy wiązała się z istotną poprawą jakości życia chorych. U prawie połowy chorych, u których mierzono jakość życia, uzyskano wynik zbliżony do maksymalnego.
U chorych z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek uzyskanie większego docelowego stężenia hemoglobiny, w porównaniu z mniejszym stężeniem, za pomocą erytropoetyny stosowanej przez 12–48 miesięcy zwiększa ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, ryzyko źle kontrolowanego nadciśnienia tętniczego oraz ryzyko zakrzepicy przetoki tętniczo-żylnej.
U kobiet w wieku 16–23 lat seronegatywnych i PCR-negatywnych wobec HPV typów 6, 11, 16 i 18 podanie 3 dawek 4-walentnej rekombinowanej szczepionki zawierającej wirusopodobne cząsteczki HPV (typów 6, 11, 16 i 18) zapobiega, w porównaniu z placebo, przewlekłemu zakażeniu lub wystąpieniu związanych z nim zmian patologicznych wywołanych przez HPV tych typów w ciągu 5 lat obserwacji.
U chorych na ciężką lub bardzo ciężką przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP) regularne stosowanie salmeterolu i flutikazonu łącznie (z jednego inhalatora), w porównaniu z samym salmeterolem, zapobiegało zaostrzeniom POChP i wiązało się z poprawą czynności płuc. Zaobserwowane zmniejszenie ryzyka zgonu było na granicy istotności statystycznej.
Wskaźnik ryzyka GRACE jest prostym i wiarygodnym narzędziem oceny ryzyka zgonu i zawału serca, mającym zastosowanie u wszystkich chorych z ostrym zespołem wieńcowym.
U osób bez choroby tętnic wieńcowych, tętnic obwodowych i choroby naczyniowej mózgu w wywiadach stosowanie statyny, w porównaniu z placebo, zmniejsza ryzyko zawału serca, udaru mózgu i potrzeby rewaskularyzacji wieńcowej.
U chorych na ciężką lub bardzo ciężką przewlekłą obturacyjną chorobę płuc z często nawracającymi zaostrzeniami (>=2 umiarkowane lub ciężkie zaostrzenia w ciągu roku) stosowanie jednocześnie salmeterolu i flutikazonu z jednego inhalatora, w porównaniu z samym salmeterolem, zmniejszyło częstość zaostrzeń choroby. Leczenie skojarzone wiązało się również z poprawą jakości życia i zmniejszeniem nasilenia duszności.
U chorych na astmę przewlekłą z objawami występującymi pomimo stosowania glikokortykosteroidu wziewnego, dołączenie długo działającego beta2-mimetyku wziewnego, w porównaniu z antagonistą receptora leukotrienowego, zmniejsza ryzyko zaostrzeń wymagających zastosowania glikokortykosteroidu doustnego oraz nasilenie objawów.
U chorych ze złogiem moczowym w dalszym odcinku moczowodu zastosowanie blokera kanału wapniowego lub alfa-blokera zwiększa prawdopodobieństwo samoistnego wydalenia złogu. Zdaniem autorów uzyskane wyniki sugerują, że większy efekt można uzyskać, stosując równocześnie glikokortykosteroid.
Stosowanie maści z mupirocyną w porównaniu ze stosowaniem parafiny lub zaniechaniem stosowania jakiejkolwiek maści po wycięciu zmiany skórnej i pierwotnym zszyciu rany oraz zabezpieczeniu jej szczelnym opatrunkiem nie wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka zakażenia miejsca operowanego i wszystkich powikłań pooperacyjnych ogółem.
Profilaktyczne stosowanie antybiotyków w przebiegu ostrego martwiczego zapalenia trzustki nie zmniejsza w sposób statystycznie istotny ryzyka zakażenia ogniska martwicy, zgonu, zakażenia pozatrzustkowego lub konieczności podjęcia leczenia operacyjnego w przebiegu ostrego martwiczego zapalenia trzustki. Stosowanie antybiotyków wiąże się ze skróceniem czasu pobytu w szpitalu.
Zmniejszenie przestrzeni martwych i zamknięcie dołu pachowego bez drenażu ssącego, w porównaniu z samym zamknięciem dołu pachowego i pooperacyjnym drenażem ssącym, skróciło czas pobytu w szpitalu bez wpływu na nasilenie bólu i ruchomość w stawie barkowym po usunięciu węzłów chłonnych pachowych z powodu raka sutka u kobiet poddanych leczeniu oszczędzającemu.
