medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U chorych w ciężkim stanie klinicznym z ostrą niewydolnością nerek intensywna strategia leczenia nerkozastępczego, w porównaniu ze strategią mniej intensywną wiązała się z podobnym ryzykiem zgonu w ciągu 60 dni i z podobnym odsetkiem chorych, u których powróciła czynność nerek, przy większym ryzyku hipotensji, hipokaliemii i hipofosfatemii.
Według autorów metaanalizy, dostępne dane nie pozwalają określić, który sposób leczenia pierwotnego odpływu pęcherzowo-moczowodowego u dzieci jest najlepszy.
U dorosłych chorych na przewlekłą chorobę nerek stosowanie statyn przez 2–60 miesięcy, w porównaniu z placebo albo z niestosowaniem żadnej interwencji zamiast statyny, zmniejsza ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych niezakończonych zgonem, zmniejsza stężenia lipidów w osoczu oraz wydalanie białka z moczem, natomiast nie wpływa znamiennie na umieralność całkowitą.
U chorych obciążonych dużym ryzykiem incydentów naczyniowych, bez objawowej niewydolności serca, stosowanie przeciętnie przez 56 miesięcy telmisartanu w dawce 80 mg/d było związane z podobnym jak stosowanie ramiprylu w dawce 10 mg/d ryzykiem zdarzeń nerkowych, przy większym ryzyku zaprzestania przyjmowania leku z powodu hipotensji, większym pogorszeniu przesączania kłębuszkowego i mniejszym wzroście białkomoczu. Łączne stosowanie telmisartanu i ramiprylu w porównaniu z ramiprylem wiązało się ze zwiększeniem ryzyka zdarzeń nerkowych i innych skutków niepożądanych, przy zmniejszonym ryzyku wzrostu białkomoczu.
U chorych na raka nerki z przerzutami odległymi, poddanych doszczętnej operacji lecz nie leczonych wcześniej systemowo, zastosowanie bewacizumabu z interferonem w porównaniu z zastosowaniem samego interferonu wiązało się z wydłużeniem mediany czasu przeżycia bez progresji i zwiększeniem odpowiedzi na leczenie.
U chorych na przewlekłą chorobę nerek stosowanie klasycznych preparatów witaminy D, w porównaniu z placebo, wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia hiperkalcemii i hiperfosfatemii, a stosowanie nowych preparatów witaminy D, w porównaniu z placebo – z większym ryzykiem hiperkalcemii. Stosowanie witaminy D nie wpływa na częstość złamań, zespołów bólowych kości, konieczności wykonania paratyreoidektomii oraz na ryzyko zgonu. Nie stwierdzono znamiennych różnic między chorymi otrzymującymi klasyczne preparaty witaminy D a chorymi otrzymującymi nowe preparaty witaminy D. Wartość stosowania witaminy D u chorych na przewlekłą chorobę nerek pozostaje niepewna.
U chorych z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek uzyskanie większego docelowego stężenia hemoglobiny, w porównaniu z mniejszym stężeniem, za pomocą erytropoetyny stosowanej przez 12–48 miesięcy zwiększa ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, ryzyko źle kontrolowanego nadciśnienia tętniczego oraz ryzyko zakrzepicy przetoki tętniczo-żylnej.
U chorych z ostrą niewydolnością nerek w przebiegu zespołu niewydolności wielonarządowej ciągłe leczenie nerkozastępcze techniką ciągłej hemodiafiltracji żylno-żylnej, w porównaniu z hemodializą przerywaną, nie zwiększyło przeżywalności i wiązało się z podobnym ryzykiem zdarzeń niepożądanych.
U dorosłych z zagrażającą lub rozwiniętą ostrą niewydolnością nerek stosowanie furosemidu, w porównaniu z placebo, nie przynosi klinicznie istotnych korzyści, w szczególności nie zmniejsza ryzyka zgonu i konieczności leczenia nerkozastępczego, natomiast jest związane z wydłużeniem pobytu w szpitalu, a w przypadku dużych dawek furosemidu (1–3,4 g/d) – ze zwiększeniem ryzyka ototoksyczności.
U chorych z zaawansowaną przewlekłą niewydolnością nerek (PNN) benazepryl w dawce 10 mg 2 x dz., w porównaniu z placebo, zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny w surowicy, wystąpienia schyłkowej PNN lub zgonu, ocenianych łącznie (złożony, główny punkt końcowy badania) i ryzyko narastania białkomoczu oraz zwolnił postęp choroby nerek wyrażony stężeniem kreatyniny w surowicy, klirensem kreatyniny i GFR. Przyjmowanie benazeprylu nie wiązało się ze zwiększeniem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych i hiperkaliemii.
Zarówno ACEI, jak ARA zmniejszają ryzyko progresji nefropatii cukrzycowej.
Poor long-term survival after coronary angiography in patients with renal insufficiency
Effect of growth hormone treatment on the adult height of children with chronic renal failure
Diagnosis of renovascular disease by intra- and extrarenal Doppler scanning
