medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U chorych w stanie ciężkim bez neutropenii, leczonych na oddziałach intensywnej terapii lub poddawanych zabiegom chirurgicznym profilaktyczne leczenie przeciwgrzybicze, w porównaniu z placebo, zmniejsza ryzyko zgonu i zapobiega inwazyjnym zakażeniom grzybiczym (IZG). Korzyści z profilaktyki zależą od ryzyka wystąpienia IZG. Według autorów przeglądu powinno się rozważyć leczenie profilaktyczne u chorych obciążonych dużym ryzykiem IZG, np. z klinicznymi czynnikami ryzyka lub z kolonizacją Candida.
U chorych z rozlanym zapaleniem otrzewnej obejmującym >=2 kwadranty jamy brzusznej otrzymujących antybiotyki dodatkowe zastosowanie GM-CSF w porównaniu z placebo wiązało się z przyspieszeniem poprawy stanu klinicznego, skróceniem pobytu w szpitalu i czasu trwania antybiotykoterapii, zmniejszeniem ryzyka powikłań zakaźnych oraz zwiększeniem liczby leukocytów.
Wczesne usunięcie (lub zaniechanie stosowania) cewnika nosowo-żołądkowego po chirurgicznych operacjach brzusznych w porównaniu z opóźnionym usunięciem tego cewnika wiąże się z krótszym czasem do rozpoczęcia stosowania diety płynnej, podobnym ryzykiem wystąpienia powikłań pooperacyjnych, mniejszym ryzykiem odczuwania dyskomfortu przez chorego oraz podobnym ryzykiem innych powikłań.
Leczenie chorych na raka wątrobowokomórkowego o średnicy =<5 cm za pomocą przezskórnej ablacji promieniowaniem o częstotliwości radiowej w porównaniu z wycięciem ogniska nowotworu z marginesem >=1 cm wiązało się z podobnym odsetkiem przeżyć całkowitych i przeżyć bez objawów choroby, mniejszym ryzykiem poważnych powikłań oraz umiarkowanych lub poważnych dolegliwości bólowych, a także z krótszym czasem pobytu w szpitalu.
Zastosowanie nowej siatki polipropylenowej (tj. wyjętej wprost z fabrycznego opakowania) podczas operacji naprawczej przepukliny pachwinowej wykonywanej sposobem Lichtensteina - w porównaniu z użyciem resterylizowanej, lecz nieużywanej siatki - wiązało się z podobnym ryzykiem zakażenia miejsca operowanego, powikłań ogółem i nawrotu przepukliny oraz z podobnym czasem pobytu w szpitalu.
Unieruchomienie syntetycznej siatki podczas laparoskopowej operacji naprawczej obustronnej przepukliny pachwinowej sposobem całkowicie zewnątrzotrzewnowym za pomocą kleju tkankowego - w porównaniu z unieruchomieniem za pomocą metalowych zszywek - nie wiązało się ze zmniejszeniem pooperacyjnych dolegliwości bólowych (przy mniejszym zużyciu leków przeciwbólowych) ani ze skróceniem czasu pobytu w szpitalu czy też czasu powrotu do codziennej aktywności.
Technika przecinania miąższu wątroby za pomocą kleszczyków (przy zaciśniętym więzadle wątrobowo-dwunastniczym) w przypadku rozległej resekcji wątroby (tj. obejmującej >=2 segmenty) - w porównaniu z zastosowaniem noża ultradźwiękowego, noża wodnego lub noża elektromagnetycznego o częstotliwościach radiowych - wiązała się z mniejszą śródoperacyjną utratą krwi, większą szybkością przecinania miąższu oraz podobnym ryzykiem powikłań pooperacyjnych, porównywalnym czasem pobytu na oddziale intensywnej opieki medycznej oraz czasem pobytu w szpitalu.
Operacja naprawcza jednostronnej pierwotnej przepukliny pachwinowej u mężczyzn wykonana sposobem laparoskopowym z wszczepieniem syntetycznej siatki (metodą TAPP) w porównaniu z otwartą operacją naprawczą zmodyfikowanym sposobem Shouldice'a wiązała się z podobną liczbą nawrotów przepukliny w ciągu 5 lat obserwacji.
Zastosowanie wchłanialnej tkaniny z kopolimeru glikolidu wzmacniającej linię szwu mechanicznego podczas laparoskopowego zespolenia omijającego żołądek wykonywanego z powodu chorobliwej otyłości wiązało się ze zmniejszeniem liczby krwawiących punktów w linii szwu mechanicznego oraz skróceniem całkowitego czasu trwania operacji.
Szerokie wycięcie torbieli włosowej i pokrycie ubytku płatem Limberga w porównaniu z wycięciem i prostym zamknięciem rany wiązało się z mniejszym ryzykiem nawrotu torbieli i wystąpienia powikłań pooperacyjnych, mniejszym nasileniem bólu w 1. dniu po operacji, krótszym czasem do uruchomienia chorych oraz krótszym pobytem w szpitalu - ale z dłuższym czasem trwania operacji.
U chorych na ostre zapalenie wyrostka robaczkowego operacja laparoskopowa, w porównaniu z operacją otwartą, wydłużyła czas zabiegu oraz nie wpłynęła na ryzyko powikłań, pooperacyjne nasilenie bólu, czas do rozpoczęcia żywienia doustnego i czas pobytu w szpitalu.
U chorych poddanych operacji trzustki zastosowanie w okresie okołooperacyjnym somatostatyny lub jej syntetycznych analogów nie zmniejsza ryzyka zgonu, lecz wiąże się ze znamiennym zmniejszeniem ryzyka jakichkolwiek powikłań pooperacyjnych lub powikłań związanych z trzustką.
U dorosłych chorych poddawanych otwartej, planowej lub doraźnej operacji brzusznej, rutynowe wprowadzenie zgłębnika nosowo-żołądkowego i pozostawienie go do czasu powrotu czynności jelit, w porównaniu z wprowadzaniem go tylko na czas operacji albo niewprowadzaniem w ogóle, wiązało się z dłuższym czasem do powrotu czynności przewodu pokarmowego.
U chorych na kamicę pęcherzyka żółciowego poddawanych laparoskopowej cholecystektomii preparowanie przy użyciu noża ultradźwiękowego, począwszy od dna pęcherzyka, w porównaniu z preparowaniem za pomocą jednobiegunowej diatermii, począwszy od szyi pęcherzyka, skróciło czas trwania zabiegu oraz zmniejszyło nasilenie bólu i nudności po operacji.
U dorosłych chorych na ChRP trwającą >=6 miesięcy laparoskopowa fundoplikacja sposobem Nissena, w porównaniu ze stosowaniem IPP, poprawiła ogólną jakość życia i jakość życia związaną z objawami ze strony przewodu pokarmowego. Obserwowana różnica między oboma sposobami postępowania, chociaż istotna statystycznie, prawdopodobnie nie była istotna klinicznie.
Podanie profilaktycznej jednorazowej dawki antybiotyku i.v. chorym bezpośrednio przed planową beznapięciową otwartą operacją naprawczą przepukliny pachwinowej z wszczepieniem siatki z tworzywa sztucznego nie zmniejszyło ryzyka zakażenia rany operacyjnej w porównaniu z podawaniem placebo.
Stosowanie napoju węglowodanowego przed planową operacją wycięcia pęcherzyka żółciowego w porównaniu z nieotrzymywaniem jakiegokolwiek napoju może mieć wpływ na zmniejszenie ryzyka wystąpienia pooperacyjnych nudności lub wymiotów po operacji; wiązało się ono także ze znamiennym zmniejszeniem ryzyka wystąpienia nudności lub wymiotów w okresie 12-24 godzin po operacji; natomiast dla okresu pierwszych 12 godzin po operacji i całej 24-godzinnej obserwacji nie wykazano takiego wpływu.
Mechaniczne przygotowanie jelita grubego w porównaniu z brakiem takiego przygotowania przed planową operacją z powodu guza >2 cm, uchyłków lub innej choroby lewej części jelita grubego z następowym zespoleniem jelita grubego wiązało się z większym ryzykiem wystąpienia pooperacyjnych brzusznych powikłań zakaźnych ogółem, większym ryzykiem powikłań pozabrzusznych oraz dłuższym czasem powrotu perystaltyki i pobytem w szpitalu.
Palenie tytoniu (w przeszłości i w okresie około- i pooperacyjnym) było czynnikiem zwiększającym ryzyko wystąpienia przepukliny w bliźnie po laparotomii u chorych poddawanych planowym i pilnym operacjom brzusznym.
