Artykuł specjalnie napisany dla Medycyny Praktycznej i Polskiego Archiwum Medycyny Wewnętrznej
Skróty:
GKSw – glikokortykosteroidy wziewne, LABA – długo działające beta2-mimetyki wziewne
Od czasu epidemii zgonów chorych na astmę wiązanej z wziewnym stosowaniem izoprenaliny w dużych dawkach w Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii w latach 70., a także późniejszej powiązanej ze stosowaniem fenoterolu w Nowej Zelandii w latach 90. XX w. – ciągle utrzymują się wątpliwości co do bezpieczeństwa stosowania tej grupy leków w celu znoszenia objawów astmy.[1] Zgonów tych nie można było wyjaśnić żadnym konkretnym mechanizmem, ale podejrzewano toksyczne działanie gazów nośnikowych na serce, brak wybiórczości w stosunku do receptorów sercowych, nadmierne poleganie na krótko działających beta2-mimetykach w leczeniu przewlekłym oraz oporność oskrzeli na działanie bronchodylatacyjne. Odkrycie, że astma jest chorobą zapalną, doprowadziło do regularnego stosowania glikokortykosteroidów wziewnych (GKSw) jako leków kontrolujących astmę, z silnym zaleceniem stosowania krótko działających beta2-mimetyków tylko doraźnie w celu zniesienia pojawiających się objawów.
