medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Pacjentka zgłosiła się do chirurga naczyniowego po przebytym zapaleniu zakrzepowym żył. Po badaniu lekarz podjął decyzję o skleroterapii drobnych zmian żylakowych. Zabieg polegał na obliteracji drobnych zmian żylakowych za pomocą wstrzyknięć specjalnie spreparowanej pianki.
Wskazania do rewaskularyzacji są bardzo podobne u chorych z niemym, jak i z objawowym niedokrwieniem mięśnia sercowego. Warunkiem jest istotne zwężenie tętnicy wieńcowej, które ma znaczenie czynnościowe - powoduje rozległe niedokrwienie lewej komory (>10% obszaru tej komory).
Każdy pacjent z niejasnym etiologicznie pogrubieniem jakiegokolwiek segmentu mięśnia sercowego większym od 15 mm powinien być podejrzewany o kardiomiopatię przerostową. Oprócz diagnostyki obrazowej ogromne znaczenie ma zebranie wywiadu rodzinnego. Jeśli w rodzinie chorego doszło do nagłego zgonu, to prawdopodobieństwo kardiomiopatii przerostowej jest znacznie większe.
Dysplazję włóknisto-mięśniową należy podejrzewać u chorych, u których wystąpiło nagle ciężkie i oporne nadciśnienie tętnicze. Warto zapamiętać, że zdecydowanie częściej na dysplazję włóknisto-mięśniową zapadają kobiety.
Jeśli zmiany dysplastyczne rozwijają się w obu tętnicach nerkowych, to z ciężkim nadciśnieniem tętniczym może współistnieć niewydolność nerek.
W nowych wytycznych ESC zmiany dotyczące diagnostyki zatorowości płucnej nie są duże. Zmieniono między innymi próg odcięcia dla dimeru D dla pacjentów powyżej 50. rż. Obecne normy są bardziej liberalne.
W wytycznych zwrócono również uwagę na coraz większą doskonałość badań obrazowych (np. TK),
które pozwalają wykrywać skrzepliny już na poziomie tętniczek subsegmentalnych. Trudna jest interpretacja, czy takie drobne, izolowane zmiany są wersją normy czy nieprawidłowościami.
Nowe wytyczne ESC przynoszą zmiany dotyczące leczenia przeciwpłytkowego i przeciwkrzepliwego towarzyszącego rewaskularyzacji. Natomiast główne wskazania dotyczące rewaskularyzacji są podobne jak w poprzednich wytycznych.
Podkreślono rolę Zespołu Sercowego przy podejmowaniu decyzji związanych z rewaskularyzacją u poszczególnych chorych.
Do leczenia resynchronizującego kwalifikuje się chorych, którzy są optymalnie leczeni farmakologicznie. Farmakoterapię należy kontynuować również po wszczepieniu urządzenia. Konieczny jest także stały nadzór i regularne wizyty kontrolne, połączone z oceną skuteczności stymulatora resynchronizującego.
Podstawowa zmiana w ostatnich zaleceniach Polskiego Forum Profilaktyki, odnosząca się do chorych na cukrzycę, dotyczy docelowej wartości hemoglobiny glikowanej. Należy pamiętać, że wartość ta zależy od typu cukrzycy oraz wieku chorego. Zapraszamy do wysłuchania wywiadu z dr Elżbietą Kozek.
Depresja u pacjentów z niewydolnością serca jest problemem, na który kardiolodzy niestety często nie zwracają uwagi.
57-letnia kobieta została przyjęta w trybie pilnym na oddział neurologiczny z powodu objawów świeżego udaru mózgu – afazji oraz porażenia połowiczego prawostronnego.
Współistnienie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) oraz niewydolności serca (NS) stanowi dla lekarzy duże wyzwanie. Co 5 pacjent ze zdiagnozowaną POChP ma również NS i odwrotnie, co 5 chory z NS ma POChP.
W ramach profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych należy poprawić kontrolę czynników ryzyka w populacji generalnej, pamiętając o tym, że wielu pacjentów obciążonych ryzykiem czuje się zdrowo.
Nie trzeba kardiowertera-defibrylatora usuwać chirurgicznie, aby przestał on działać. Wystarczy go przeprogramować, co można zrobić w trakcie rutynowej kontroli defibrylatora.
Jeśli pacjent jest poddawany zabiegowi o niewielkim ryzyku krwawienia, lek należy odstawić na dzień lub dwa przed planowanym zabiegiem.
55-letni mężczyzna został planowo skierowany do pracowni echokardiograficznej z powodu omdlenia. Oprócz tego badania wykonano 24-godzinne monitorowanie EKG, USG tętnic szyjnych oraz badanie CT mózgowia, które nie wykazały patologii.
65-letni pacjent z postępującą od dwóch lat dusznością wysiłkową, którą do tej pory bagatelizował (dyssymulant), bez dolegliwości bólowych w klatce piersiowej.
Pacjentka, 52 lata, dotychczas bez objawów, zgłosiła się na badanie echokardiograficzne z powodu uporczywych szumów w uszach, których przyczyny nie ustalono pomimo licznych konsultacji laryngologicznych i neurologicznych.
Pacjent lat 62, z nawracającymi częstoskurczami komorowymi, po krioablacji ogniska arytmicznego w okolicy ściany bocznej lewej komory.
65-letni mężczyzna trafił na izbę przyjęć po zasłabnięciu, któremu towarzyszył typowy ból dławicowy oraz duszność. Objawy wystąpiły po silnym stresie emocjonalnym spowodowanym zatrzaśnięciem kluczyków w samochodzie, gdy śpieszył się do szpitala, w którym po wypadku znalazła się bliska mu osoba.
33-letni mężczyzna został przywieziony do Krakowskiego Szpitala Specjalistycznego im. Jana Pawła II przez karetkę pogotowia ratunkowego, wezwaną z powodu trwającego od godziny pierwszego w życiu silnego bólu zamostkowego, który wystąpił w trakcie porannego joggingu.
