medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Nadal najczęstszą przyczyną przerostu mięśnia sercowego w echokardiografii jest źle leczone nadciśnienie tętnicze. Rzadszą przyczyną są choroby spichrzeniowe.
W farmakoterapii nadciśnienia tętniczego od 10-15 lat nie wprowadzono nowych substancji.
Najczęstszym i najgroźniejszym powikłaniem po zabiegu w chirurgii pozasercowej jest niedokrwienie mięśnia sercowego lub zawał serca.
Występowanie bezobjawowej arytmii komorowej pod postacią pojedynczych, przedwczesnych pobudzeń komorowych może sugerować, zarówno chorobę organiczną, jak i chorobę elektryczną serca.
Zachęcamy do przeanalizowania dwóch projekcji echokardiograficznych, które uwidoczniły nieoczekiwaną strukturę serca. Błędny odczyt obrazu mógł doprowadzić do postawienia mylnej diagnozy.
U chorych, którzy rozpoczynają leczenie doustnymi antykoagulantami niebędącymi antagonistami witaminy K, należy oznaczyć klirens kreatyniny (przy użyciu wzoru Cockcrofta i Gaulta) lub wyliczyć szacunkowe przesączanie kłębuszkowe (eGFR).
U chorych na nowotwory złośliwe najważniejsze jest określenie stopnia ryzyka wystąpienia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Zarówno pacjenci leczeni ambulatoryjnie, jak i pacjenci hospitalizowani mogą mieć wskazania do farmakologicznej profilaktyki przeciwzakrzepowej, w której lekiem z wyboru jest heparyna drobnocząsteczkowa.
Jeżeli u chorego wystąpiło wyładowanie kardiowertera-defibrylatora, należy przeprowadzić dokładny wywiad i ustalić okoliczności tego zdarzenia, tzn. czy wystąpiło np. w czasie bólu w klatce piersiowej, duszności, omdlenia lub kołatania serca. Wyładowania, które nastąpiły bez sytuacji je poprzedzających, mogą nie być arytmią komorową, a jedynie wysokoenergetyczną reakcją urządzenia, odczuwaną przez chorego jak wstrząs w klatce piersiowej.
W przypadku nadciśnienia tętniczego - choroby bardzo rozpowszechnionej w populacji - zarówno w wytycznych europejskich, jak i amerykańskich nie zaleca się wykonywania zbyt licznych badań diagnostycznych.
Doustne antykoagulanty nienależące do antagonistów witaminy K wpływają na wartości podstawowych parametrów układu krzepnięcia. U pacjentów leczonych rywaroksabanem, dabigatranem albo apiksabanem uzyskuje się nieprawidłowe wyniki np. czasu protrombinowego, nawet jeśli wcześniej były one w normie.
Przed zabiegiem chirurgicznym o małym lub średnim ryzyku pacjenci ze stabilną chorobą serca, u których nie występują kliniczne czynniki ryzyka, nie wymagają dodatkowych badań. Według wytycznych ESC konsultacji interdyscyplinarnej wymagają chorzy z ostrą chorobą serca lub chorzy z podejrzewaną lub rozpoznaną wadą serca przed planowanym zabiegiem o dużym ryzyku.
U chorych ze wszczepionym urządzeniem kardiologicznym przeprowadza się szczegółowy wywiad. Należy zapytać chorego, czy pamięta sytuacje, w których urządzenie działało nieprawidłowo. Trzeba też się dowiedzieć, kiedy urządzenie było ostatnio skontrolowane.
Przed zabiegiem operacyjnym należy oszacować ryzyko sercowo-naczyniowe na podstawie skali oceny ryzyka. W chirurgii pozasercowej najczęściej używaną skalą jest skorygowany wskaźnik ryzyka sercowego - tzw. wskaźnik Lee.
Leczenie nadciśnienia płucnego zależy od jego etiologii. W nadciśnieniu płucnym żylnym i w nadciśnieniu płucnym związanym z przewlekłymi chorobami płuc w zasadzie się nie prowadzi swoistego leczenia, lecz należy się skupić na leczeniu choroby podstawowej, czyli na optymalizacji leczenia niewydolności serca, optymalizacji leczenia choroby płuc i przewlekłej tlenoterapii u chorych z niewydolnością oddechową.
69-letnia kobieta z wieloletnim nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, POChP o miernym nasileniu i otyłością umiarkowanego stopnia zgłosiła się na wizytę w POZ, ponieważ zaobserwowała narastający u niej od roku spadek tolerancji wysiłku.
Badanie echokardiograficzne jest metodą diagnostyczną pierwszego wyboru u pacjenta z niejasnymi dolegliwościami, które mogą sugerować nadciśnienie płucne; są to: osłabienie, zmniejszona tolerancja wysiłku czy objawy prawokomorowej niewydolności serca.
U chorych z ostrymi zespołami wieńcowymi bez uniesienia odcinka ST, obciążonych pośrednim lub dużym ryzykiem, podstawową metodą leczenia są przezskórne interwencje wieńcowe. O czasie podejmowania leczenia interwencyjnego decyduje ryzyko: im jest ono większe, tym wcześniej należy podjąć leczenie.
Nadciśnienie płucne to nie tyle choroba, co pewna sytuacja patofizjologiczna, w której dochodzi do podwyższenia ciśnienia w tętnicy płucnej w wyniku wzrostu naczyniowego oporu płucnego. Wzrost ten może być spowodowany przebytą zatorowością płucną, chorobą płuc (przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, włóknieniem płuc) czy niewydolnością lewej komory serca.
57-letni mężczyzna z rozpoznanym zespołem Fallota został przyjęty do szpitala w celu przeprowadzenia diagnostyki inwazyjnej przed podjęciem decyzji o leczeniu operacyjnym. Dotychczas chory czuł się dobrze i nie decydował się na operację. W badaniu fizykalnym stwierdzono szmer skurczowy 3/6 w polu osłuchiwania zastawki płucnej i w okolicy punktu Erba.
W ostatnio opublikowanych wytycznych dotyczących rewaskularyzacji uściślono zasady postępowania w pierwotnych interwencjach wieńcowych. Pierwotna angioplastyka to podstawowa metoda leczenia ostrych zespołów wieńcowych z uniesieniem ST.
