medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
GKS doustne, w porównaniu z placebo i z 5-ASA, zwiększają prawdopodobieństwo uzyskania remisji u chorych na ChC.
Kaniulacja dróg żółciowych z użyciem prowadnika zaopatrzonego w miękką końcówkę wiązała się z mniejszym ryzykiem wystąpienia zapalenia trzustki związanego z ECPW.
U chorych na zaawansowanego, nieleczonego raka żołądka i przełyku zastosowanie kapecytabiny i oksaliplatyny charakteryzuje się taką samą skutecznością jak zastosowanie odpowiednio: fluorouracylu i cisplatyny.
GKS doustne, w porównaniu z placebo i z 5-ASA, zwiększają prawdopodobieństwo uzyskania remisji u chorych na ChLC.
Podanie szczepionki osobom, które miały kontakt z chorymi na WZW typu A, jest nie mniej skuteczne w zapobieganiu wtórnym zakażeniom niż podanie immunoglobuliny. Stosunkowo mała liczba zachorowań na WZW typu A potwierdza dużą skuteczność obu metod, jednak - jak podkreślają autorzy badania - utrudnia jednoznaczną interpretację wyniku. Dodatkową zaletą szczepienia jest wytworzenie długotrwałej odporności.
Makrogole (PEG 3350) stosowane łącznie z elektrolitami u dzieci w wieku 2-11 lat są bezpieczne i skuteczniejsze niż placebo w leczeniu przewlekłego zaparcia czynnościowego.
U kobiet po menopauzie chorych na wczesnego raka piersi stosowanie inhibitora aromatazy w porównaniu do stosowania tamoksyfenu wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych a także spadkiem ryzyka występowania powikłań zakrzepowo zatorowych – przegląd systematyczny
Przyjmowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) – w porównaniu z placebo albo nieprzyjmowaniem ani ASA, ani placebo – zmniejsza ryzyko zachorowania na raka jelita grubego. Zmniejszenie ryzyka było największe w grupie osób przyjmujących ASA przez >=5 lat i uwidoczniło się po 10 latach obserwacji. W badaniach obserwacyjnych stwierdzono podobną zależność związaną ze stosowaniem ASA lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Według autorów badania efekty te odnoszą się głównie do dawek >=300 mg/d, a wnioski odnośnie do mniejszych dawek wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach.
U chorych skarżących się na ostry nieurazowy ból brzucha zastosowanie opioidowych leków przeciwbólowych w porównaniu z placebo nie zwiększa ryzyka ustalenia błędnego rozpoznania i podjęcia niewłaściwego leczenia oraz nie zmienia objawów przedmiotowych. Użycie leków opioidowych wiąże się natomiast ze zmniejszeniem nasilenia dolegliwości bólowych.
Zastosowanie jednorazowej dawki cefmetazolu 1 g i.v. bezpośrednio przed wykonaniem cięcia skórnego u chorych na raka jelita grubego operowanych w trybie planowym, którzy nie otrzymywali żadnych innych antybiotyków w okresie okołooperacyjnym, w porównaniu z trzema dawkami tego leku i.v. bezpośrednio przed cięciem skórnym oraz po 8 i 16 godzinach, wiązało się z większym ryzykiem wystąpienia powierzchownego zakażenia miejsca operowanego i wszystkich zakaźnych powikłań pooperacyjnych łącznie.
Profilaktyczne podanie penicyliny lub cefalosporyny i.v. bezpośrednio przed zabiegiem w porównaniu z placebo albo brakiem jakiegokolwiek leczenia wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka zakażeń okołostomijnych w krótkim okresie po endoskopowym wytworzeniu przezskórnej gastrostomii.
Stosowanie Lactobacillus rhamnosus GG u dzieci w wieku szkolnym chorych na czynnościowe zaburzenia przewodu pokarmowego związane z bólem brzucha zwiększa szansę na ustąpienie dolegliwości, zwłaszcza u dzieci z zespołem jelita drażliwego.
Stosowanie inhibitorów pompy protonowej jest najskuteczniejszym sposobem krótkoterminowego leczenia refluksowego zapalenia przełyku. Korzystny efekt prawdopodobnie nie zależy od tego, jaki lek z tej grupy się stosuje. H2-blokery są skuteczniejsze niż placebo. Leki prokinetyczne i sukralfat nie wykazują statystycznie istotnej przewagi nad placebo, ale dane na ten temat pochodzą z małych badań. Uzyskane wyniki nie zależały od tego, czy skuteczność leczenia oceniano na podstawie badania endoskopowego czy cofania się objawów klinicznych. Leczenie inhibitorem pompy protonowej nie wiąże się ze zwiększeniem ryzyka objawów niepożądanych.
U chorych z krwawieniem z górnego odcinka przewodu pokarmowego stosowanie przed endoskopią omeprazolu dożylnie w dużej dawce w porównaniu z placebo zmniejszyło potrzebę (częstość) endoskopowego tamowania krwawienia w czasie tej samej endoskopii i skróciło czas hospitalizacji. U chorych z wrzodem trawiennym zmniejszyło ponadto częstość czynnego krwawienia i zwiększyło odsetek chorych z białym dnem owrzodzenia w endoskopii.
Zastosowanie gastrografiny w porównaniu z placebo lub standardowym postępowaniem u chorych, u których rozpoznano zrostową niedrożność jelita cienkiego, nie różni się znamiennie pod względem ryzyka konieczności operacji, powikłań i zgonu.
Biopsja ssąca odbytnicy z oceną aktywności acetylocholinesterazy oraz badanie manometryczne odbytnicy mają największą wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu choroby Hirschsprunga u dzieci.
Test oddechowy z mocznikiem znakowanym izotopem 13C węgla oraz oznaczanie antygenów H. pylori w stolcu mają satysfakcjonującą wartość diagnostyczną w rozpoznawaniu zakażenia H. pylori u dzieci do 5. roku życia w porównaniu z inwazyjnymi metodami diagnostycznymi.
Profilaktyczne stosowanie antybiotyków w przebiegu ostrego martwiczego zapalenia trzustki nie zmniejsza w sposób statystycznie istotny ryzyka zakażenia ogniska martwicy, zgonu, zakażenia pozatrzustkowego lub konieczności podjęcia leczenia operacyjnego w przebiegu ostrego martwiczego zapalenia trzustki. Stosowanie antybiotyków wiąże się ze skróceniem czasu pobytu w szpitalu.
Zastosowanie opioidów u osób zgłaszających się do oddziałów pomocy doraźnej z powodu ostrego bólu brzucha może zwiększyć, w porównaniu z podaniem placebo, ryzyko zmiany wyniku badania fizykalnego (przede wszystkim wówczas, gdy analgezja jest skuteczna). Nie stwierdzono jednak wpływu stosowania opioidów na ryzyko błędnego postępowania (tj. niepotrzebna operacja lub błędna decyzja o opóźnieniu interwencji operacyjnej).
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
