Może zapewniać natychmiastowe lub krótkoterminowe korzyści, ale obecne dowody są „bardzo niepewne”. To, wraz z potencjalnym podrażnieniem skóry, może ograniczać stosowanie kinesiotapingu w praktyce klinicznej – wnioskują badacze.
Kinesiotaping (KT) – szeroko stosowany w celu łagodzenia bólu stawów i mięśni oraz poprawy zakresu ruchu – może nie być tak skuteczny, jak się uważa, sugeruje analiza zbiorcza istniejących dowodów, opublikowana w internetowym czasopiśmie BMJ Evidence Based Medicine.
Ta bawełniana, oddychająca, samoprzylepna taśma, często widoczna na ciałach znanych sportowców, może przynosić natychmiastowe lub krótkoterminowe korzyści, ale obecne dowody są „bardzo niepewne” – mówią badacze. Brak silnych dowodów oraz potencjalne związane z tym podrażnienie skóry mogą ograniczać jej stosowanie w praktyce klinicznej – podsumowują.
Kinesiotaping pierwotnie opracowany w latach 70., był szeroko stosowany w celu łagodzenia dyskomfortu w zaburzeniach układu mięśniowo-szkieletowego oraz zwiększania ruchomości – wyjaśniają badacze.
Jeśli jest prawidłowo zastosowany, uważa się, że działa poprzez unoszenie skóry, stymulację receptorów czuciowych oraz zwiększanie lokalnego krążenia krwi, jednak kilka ostatnich badań klinicznych wykazało niespójne wyniki jego stosowania – dodają.
W celu wyjaśnienia aktualnego stanu dowodów badacze postanowili podsumować wyniki dotyczące stosowania KT w odniesieniu do natężenia bólu, funkcji/niepełnosprawności, zakresu ruchu, siły mięśni, jakości życia oraz specyficznych objawów chorobowych.
Przeszukali bazy danych badań w poszukiwaniu odpowiednich przeglądów systematycznych dotyczących stosowania KT jako głównego leczenia zaburzeń mięśniowo-szkieletowych, obejmujących okres od momentu jego wprowadzenia do października 2025 roku.
Analiza zbiorcza obejmowała 128 anglojęzycznych przeglądów systematycznych, z czego 73 zostały opublikowane, a 55 było zarejestrowanych, ale jeszcze nieopublikowanych. Przeglądy te obejmowały 310 indywidualnych randomizowanych badań klinicznych z udziałem 15 812 uczestników i 29 schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego w różnych ramach czasowych leczenia.
Większość przeglądów dotyczyła schorzeń kończyn dolnych i stóp (45%) oraz natężenia bólu (89%).
Synteza wyników przeglądów systematycznych wskazała, że KT może zmniejszać natężenie bólu natychmiastowo i krótkoterminowo oraz poprawiać funkcję/niepełnosprawność w krótkim okresie, ale dowody są wysoce niepewne.
Dotyczy to różnych częstych schorzeń, takich jak stan po operacji kolana, przewlekły ból kolana lub pleców, choroba zwyrodnieniowa stawu kolanowego, łokieć tenisisty (zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej) oraz zapalenie rozcięgna podeszwowego.
Istnieją również niejednoznaczne dowody sugerujące, że KT może mieć znikomy lub pomijalny wpływ na natężenie bólu w średnim okresie, funkcję/niepełnosprawność w krótkim i średnim okresie oraz na siłę mięśni, zakres ruchu i specyficzne objawy chorób układu mięśniowo-szkieletowego.
KT może być jedynie minimalnie (tj. na poziomie minimalnie istotnych klinicznie różnic) lepszy niż placebo/taping pozorowany, choć pewność tych dowodów jest niska, a jego efekty mogą różnić się między grupami pacjentów lub schorzeniami – zauważają badacze.
Jedynie 19 badań raportowało działania niepożądane, z których najczęstsze to podrażnienie skóry (40%) i świąd (30%). Chociaż zazwyczaj ustępowały one bez dalszego leczenia, podrażnienie skóry i świąd „pozostają problemem” – mówią badacze.
Nie było wystarczających dowodów, aby potwierdzić, czy KT poprawia jakość życia osób z zaburzeniami układu mięśniowo-szkieletowego.
Metodologia większości (57; 78%) przeglądów systematycznych była obarczona błędami i znacznie różniła się pod względem projektu. Występowało też znaczne nakładanie się badań, co utrudnia formułowanie jednoznacznych zaleceń dotyczących jego stosowania – podkreślają badacze.
Podsumowują: „Obecne dowody są bardzo niepewne w odniesieniu do efektów klinicznych KT w [zaburzeniach układu mięśniowo-szkieletowego]. Znaczna heterogeniczność, niejasna istotność kliniczna oraz potencjalne działania niepożądane mogą ograniczać jego zastosowanie w praktyce klinicznej”.
Mo Q, Deng Z, Zheng J, et alEffectiveness and clinical relevance of kinesio taping in musculoskeletal disorders: an overview of systematic reviews and evidence mappingBMJ Evidence-Based Medicine Published Online First: 31 March 2026. doi:10.1136/bmjebm-2025-114067
