medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
U chorych na OOZN lub ZUM z sepsą antybiotykoterapia trwająca ≤7 dni, w porównaniu z dłuższym leczeniem, nie wiąże się z większym ryzykiem niewystąpienia poprawy klinicznej.
Podanie antybiotyku przed usunięciem cewnika z pęcherza moczowego należy rozważyć w każdym przypadku indywidualnie i uwzględnić ryzyko rozwoju ZUM u danego pacjenta.
Które antybiotyki niosą największe ryzyko wywołania biegunki poantybiotykowej?
Z powodu szerokiego stosowania antybiotyków obserwuje się wzrost częstości zakażeń Clostridium difficile (CDI).
U chorych z ciężką sepsą podawanie antybiotyków β-laktamowych w ciągłym wlewie i.v., w porównaniu ze wstrzyknięciami i.v., skutkowało częstszym osiągnięciem stężenia antybiotyku przekraczającego MIC i częstszą poprawą kliniczną.
Antybiotyki mogą zaburzać równowagę mikroflory przewodu pokarmowego i prowadzić do wystąpienia różnych skutków ubocznych, m.in. biegunki poantybiotykowej.
Zapoznaj się z wynikami amerykańskiego badania i przeczytaj komentarz polskich ekspertów.
Bakteryjne zakażenia krwi obejmują: infekcyjne zapalenie wsierdzia, zakażenia krwi związane z obecnością cewnika w żyle centralnej, pierwotną bakteriemię oraz rozsiew bakterii do krwi w przebiegu zakażenia płuc, ropnia, zakażenia kości lub zakażenia dróg moczowych.
Zakażenie układu moczowego (ZUM) należy do częstych chorób bakteryjnych u dzieci. W około 20–30% przypadków nawroty ZUM występują już w ciągu roku od pierwszego zachorowania.
Choroby infekcyjne należą do najczęstszych chorób u niemowląt i małych dzieci. Według niektórych badaczy, probiotyki i/lub prebiotyki dodane do diety niemowląt karmionych sztucznie zmniejszają częstość występowania chorób infekcyjnych poprzez modyfikację mikroflory jelitowej.
