Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Choroby górnego odcinka przewodu pokarmowego - strona 2

30.10.2015
prof. dr hab. n. med. Witold Bartnik
Klinika Gastroenterologii, Hepatologii i Onkologii Klinicznej, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w Warszawie

Jak można zmniejszyć ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego u chorych, którzy muszą przyjmować klasyczne NSLPZ na przykład z powodu choroby zwyrodnieniowej stawów? W 2015 roku opublikowano stanowisko międzynarodowej grupy ekspertów dotyczące tego zagadnienia.16 Istotną zaletą tego dokumentu jest uwzględnienie powikłań zarówno ze strony przewodu pokarmowego, jak i ze strony układu sercowo-naczyniowego. Najważniejsze stwierdzenia i wskazówki dotyczące postępowania zapobiegawczego są następujące:
1) NSLPZ powodują działania niepożądane na całej długości przewodu pokarmowego
2) IPP nie zapobiegają działaniom niepożądanym NSLPZ w dolnym odcinku przewodu pokarmowego
3) celekoksyb powoduje mniej działań niepożądanych w całym przewodzie pokarmowym niż niewybiórcze NSLPZ
4) w odniesieniu do GOPP połączenie małych dawek ASA z celekoksybem jest bezpieczniejsze niż z niewybiórczymi NSLPZ
5) w układzie sercowo-naczyniowym działania niepożądane celekoksybu i niewybiórczych NSLPZ są podobne
6) wybiórcze inhibitory COX-2 nie ingerują w przeciwpłytkowe działanie małych dawek ASA
7) przy małym ryzyku ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego można stosować dowolny niewybiórczy NSLPZ
8) przy dużym ryzyku ze strony układu sercowo-naczyniowego i małym ryzyku ze strony przewodu pokarmowego zaleca się stosowanie naproksenu; dopuszczalne są również małe dawki celekoksybu (200 mg/d)
9) u chorych obciążonych dużym ryzykiem ze strony przewodu pokarmowego i małym ze strony układu sercowo-naczyniowego podobny efekt protekcyjny można uzyskać za pomocą celekoksybu lub NSLPZ stosowanych łącznie z IPP
10) przy dużym ryzyku ze strony obu układów optymalnym postępowaniem jest zaniechanie stosowania NSLPZ.

Publikacje z 2014 roku mogą zmienić algorytmy leczenia ostrych krwawień wrzodowych. Do tej pory po zatrzymaniu krwawienia metodami endoskopowymi stosuje się IPP w jednorazowej dawce 80 mg dożylnie, a następnie w ciągłym wlewie 8 mg/h przez 3 doby. Tymczasem w przeglądzie systematycznym Sachar i wsp. (Czy w leczeniu krwawienia z wrzodu konieczny jest ciągły wlew IPP? – przyp. red.) wykazano, że stosowanie po hemostazie endoskopowej IPP w sposób przerywany – polegający na podawaniu IPP co kilka lub kilkanaście godzin (w zależności od preparatu) – jest nie mniej skuteczne niż stosowanie IPP w sposób ciągły.17 Dobre wyniki leczenia krwawień uzyskano, stosując różne IPP, podawane zarówno drogą dożylną, jak i doustną (omeprazol, pantoprazol, rabeprazol). Wyniki te rozszerzają możliwości leczenia farmakologicznego po zatrzymaniu krwawienia metodami endoskopowymi. Stosowanie IPP w sposób przerywany jest tańsze od podawania tych leków w sposób ciągły, a leczenie preparatami doustnymi jest wygodniejsze od leczenia dożylnego. Kolejną nowością – opisaną w badaniu Chenga i wsp., która może zmienić tryb leczenia chorych po zatrzymaniu krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy, jest stosowanie esomeprazolu we wlewie dożylnym przez 3 doby, następnie doustnie w podwójnej dawce (40 mg 2 × dz.) przez 11 dni, a potem w pojedynczej dawce (40 mg 1 × dz.) aż do 28. dnia leczenia.18 Takie postępowanie, w porównaniu ze stosowaniem esomeprazolu w standardowej dawce, zmniejszyło ryzyko nawrotu krwawienia w okresie od 4. do 28. dnia leczenia u chorych obciążonych dużym ryzykiem nawrotu krwawienia (≥6 punktów w skali Rockalla).

Piśmiennictwo:


5. El-Serag H.B., Sweat S., Winchester C.C. i wsp.: Update on the epidemiology of gastro-esophageal reflux disease: a systematic review. Gut, 2014; 63: 871–880
6. Woodland P., Sifrim D.: Oesophageal mucosal barrier: a key factor in the patophysiology of non-erosive reflux disease (NERD) and potential target for treatment. Gut, 2014; 63: 705–706
7. Woodland P., Lee C., Duraysami Y. i wsp.: Assessment and protection of esophageal mucosal integrity in patients with heartburn without esophagitis. Am. J. Gastoenterol., 2013; 108: 535–543
8. Behm B.W., Peura D.A.: Dexlansoprazole MR for the management of gastroesophageal reflux disease. Expert Rev. Gastroenterol. Hepatol., 2011; 5: 439–445
9. Boeckxstaens G., El-Serag H.B., Smout A.J.P.M., Kahrilas P.J.: Symptomatic reflux disease: the present, the past and the future. Gut, 2014; 63: 1185–1193
10. Fitzgerald R.C., di Pietro M., Ragunath K. i wsp.: British Society of Gastroenterology guidelines on the diagnosis and management of Barrett’s oesophagus. Gut, 2014; 63: 7–42
11. Vaezi M.F., Pandolfino J.E., Vela M.F.: ACG clinical guideline: diagnosis and management of achalasia. Am. J. Gastroenterol., 2013; doi: 10.1038/ajg.2013.196
12. Quan S., Frolkis A., Milne K. i wsp.: Upper-gastrointestinal bleeding secondary to peptic ulcer disease: incidence and outcomes. World J. Gastroenterol., 2014; 20: 17 568–17 577
13. Hernandes I., Baik S.H., Pinera A., Zhang Y.: Risk of bleeding with dabigatran in atrial fibrillation. JAMA Intern. Med., 2014; http://dx.doi.org/10.1001/jamainternmed.2014.5398
14. Comosci A., Vorobcsuk A., Kehl D., Aradi D.: Use of new-generation oral anticoagulant agents in patients receiving antiplatelet therapy after an acute coronary syndrome: systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials. Arch. Intern. Med., 2012; 172: 1537–1545
15. Schjerning Olsen A.-M., Gislason G.H., McGettigan P. i wsp.: Association of NSAID use with risk of bleeding and cardiovascular events in patients receiving antithrombotic therapy after myocardial infarction. JAMA, 2015; 313: 805–814
16. Scarpignato C., Lanas A., Blandizzi C. i wsp.: Safe prescribing of non-steroidal anti-inflammatory drugs in patients with osteoarthritis – an expert consensus addressing benefits as well as gastrointestinal and cardiovascular risks. BMC Med., 2015; doi: 10.1186/s12 916-015-0285-8
17. Sachar H., Vaidya K., Laine L.: Intermittent vs continuous proton pump inhibitor therapy for high-risk bleeding ulcers: a systematic review and meta-analysis. JAMA Intern. Med., 2014; 174: 1755–1762
18. Cheng H.-C., Wu C.-T., Chang W.-L. i wsp.: Double oral esomeprazole after a 3-day intravenous esomeprazole infusion reduces recurrent peptic ulcer bleeding in high-risk patients: a randomised controlled study. Gut, 2014; 63: 1864–1872

Czytaj dalej: Choroby jelita cienkiego i jelita grubego

strona 2 z 2

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.