Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Sytuacja epidemiologiczna krztuśca, błonicy, tężca i poliomyelitis w Polsce, innych krajach Unii Europejskiej i na świecie – cz. 1

11.05.2010
Epidemiologia krztuśca i modyfikacja programów jego kontroli
prof. dr hab. med. Janusz Ślusarczyk, Zakład Zdrowia Publicznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego


Skróty: ACIP – Amerykański Komitet Doradczy ds. Szczepień, CDC – Amerykańskie Centrum Kontroli i Prewencji Chorób, DTPa – bezkomórkowa szczepionka przeciwko krztuścowi, PSO – program szczepień ochronnych, UE – Unia Europejska, WHO – Światowa Organizacja Zdrowia

Krztusiec należy do często występujących chorób zakaźnych. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia (World Health Organization – WHO) w ciągu ostatnich lat na świecie notowano rocznie około 10 000 000 zachorowań na krztusiec. Spośród tej liczby około 400 000 przypadków kończy się zgonem, a 90% zgonów dotyczy rozwijających się krajów Afryki, Ameryki Południowej i Azji.[1] Krztusiec należy do 10 chorób zakaźnych najczęściej powodujących zgon niemowląt do 12. miesiąca życia.

Do końca lat 80. XX wieku była to choroba głównie najmłodszych dzieci, zwłaszcza niemowląt. Od tego czasu zaczęły się jednak rysować zmiany w epidemiologii krztuśca – obserwuje się ogólne zwiększenie zachorowalności i wzrastający odsetek zachorowań wśród nastolatków i dorosłych. Zmiany te zaczęły się uwidaczniać głównie w krajach rozwiniętych, o dużym odsetku zaszczepionych, w których działa skuteczny system nadzoru epidemiologicznego i możliwe jest uchwycenie zmian w epidemiologii chorób zakaźnych. Pojawiły się wówczas opracowania pochodzące z różnych krajów, w których problem ten wzbudził niepokój: Japonii,[2] Stanów Zjednoczonych,[3] Francji,[4] Niemiec[5] i Kanady.[6] Podobny trend epidemiologiczny zaznaczył się również w Polsce w połowie lat 90. XX wieku – po znakomitej sytuacji epidemiologicznej w latach 70., 80. i na początku lat 90., kiedy notowano najmniejszą zapadalność na krztusiec, liczba zgłaszanych rocznie przypadków zwiększyła się z kilkuset do kilku tysięcy. Jednocześnie od połowy lat 90. obserwowano zwiększenie liczby zachorowań w grupach wiekowych powyżej 4 lat (ryc. 1).

Napisz do nas

Zadaj pytanie ekspertowi, przyślij ciekawy przypadek, zgłoś absurd, zaproponuj temat dziennikarzom.
Pomóż redagować portal.
Pomóż usprawnić system ochrony zdrowia.

Przegląd badań