medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Żywienie niemowląt pokarmem o zwiększonej zawartości białka spowodowało większy przyrost masy ciała w 2. roku życia, a nie wpłynęło na długość ciała. Według autorów badania zmniejszenie podaży białka w pokarmie dla niemowląt żywionych sztucznie może mieć korzystny wpływ na ograniczenie ryzyka wystąpienia nadwagi i otyłości w późniejszych latach życia dziecka.
U chorych na nadciśnienie tętnicze bez cukrzycy, obciążonych zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym ścisła kontrola skurczowego ciśnienia tętniczego (docelowo <130 mm Hg), w porównaniu ze zwykłą kontrolą (docelowo <140 mm Hg), zmniejsza ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych łącznie oraz przerostu lewej komory serca stwierdzonego w EKG.
Wczesne (w ciągu 36 h od pierwszego zachorowania na grypę) zastosowanie przez wszystkich domowników higieny rąk oraz maseczki chirurgicznej na twarz zmniejszyło w ciągu tygodnia ryzyko szerzenia się zakażenia wirusem grypy wśród współmieszkańców.
Czy u chorych ze STEMI przywiezionych do szpitala, w którym nie można przeprowadzić pierwotnej PCI, wczesna PCI (do 6 h po leczeniu fibrynolitycznym), w porównaniu z leczeniem standardowym, zmniejsza ryzyko zgonu, ponownego zawału serca, nawrotu niedokrwienia mięśnia sercowego, niewydolności serca lub wstrząsu kardiogennego oraz czy jest to postępowanie bezpieczne?
U kobiet, u których w czasie ciąży występowała cukrzyca ciężarnych, stwierdzono zwiększone ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 po zakończeniu ciąży.
U mężczyzn w wieku 65–74 lat badanie przesiewowe w kierunku tętniaka aorty brzusznej wiązało się ze zmniejszeniem ryzyka pęknięcia tętniaka i ryzyka zgonu z powodu tętniaka.
Podróż zwiększa ryzyko ŻChZZ niezależnie od środka lokomocji.
U chorych przewlekle dializowanych stosowanie leków hipotensyjnych zmniejsza ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny i z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezależnie od występowania nadciśnienia tętniczego.
U chorych na POChP w stadium II–IV wg GOLD, spośród których blisko 2/3 otrzymywało przewlekle wziewne glikokortykosteroidy i długo działające β2-mimetyki, przewlekłe stosowanie tiotropium, w porównaniu z placebo, zmniejszało ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny. W okresie stosowania tiotropium mniejsze było też ryzyko zgonu z przyczyn sercowych.
U chorych ze zmniejszonym klirensem kreatyniny i zwężeniem tętnicy nerkowej wszczepienie stentu w miejsce zwężenia nie spowolniło progresji upośledzenia czynności nerek, a u kilku chorych wystąpiły poważne powikłania okołozabiegowe. Zdaniem autorów badania powinno się preferować leczenie zachowawcze.
Zmniejszenie aktywności RAS poprzez stosowanie ACEI/ARB u chorych z PChN, w porównaniu z podawaniem placebo, zmniejsza ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, zawału serca i niewydolności serca u wszystkich analizowanych chorych łącznie, a także ryzyko niewydolności serca i zdarzeń sercowo-naczyniowych u chorych z nefropatią cukrzycową (zmniejszenie ryzyka zawału serca na granicy znamienności).
Dołączenie leku hipotensyjnego z innej grupy w małej dawce wiąże się z 5-krotnie większym efektem hipotensyjnym niż podwojenie dawki jednego leku przeciwnadciśnieniowego w monoterapii.
U dorosłych chorych z przewlekłą niewydolnością serca stosowanie β-blokerów wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, przy czym efekt ten jest związany ze zwolnieniem rytmu serca, a nie z dawką leku.
Po uwzględnieniu w analizie zmian stężenia LDL-C wzrost stężenia HDL-C nie wiąże się ze znamiennym zmniejszeniem ryzyka zgonu z jakiejkolwiek przyczyny, zgonu z przyczyn wieńcowych oraz wystąpienia zdarzeń wieńcowych.
PSU zakładane na całe kończyny dolne nie zmniejszają ryzyka ZŻG u chorych ze świeżym udarem mózgu, natomiast powodują istotne powikłania skórne.
Mała wydajność i krótki czas trwania snu w ciągu 2 tygodni poprzedzających ekspozycję na rynowirusa wiązały się ze zwiększonym ryzykiem ostrego nieżytu górnych dróg oddechowych.
U chorych na cukrzycę typu 2 i stabilną chorobę wieńcową niezwłoczna rewaskularyzacja, w porównaniu z leczeniem zachowawczym, oraz leczenie zmniejszające insulinooporność, w porównaniu z leczeniem zwiększającym stężenie insuliny we krwi, wiązały się z podobnym ryzykiem zgonu i poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Podanie młodym kobietom 3 dawek dwuwalentnej szczepionki przeciwko HPV (typów 16 i 18) z systemem adiuwantowym AS04 było bezpieczne i zmniejszyło – w porównaniu z placebo – ryzyko wystąpienia w ciągu średnio 3 lat śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy co najmniej średniego stopnia (CIN2+), w tym związanej z HPV-16 i/lub HPV-18 oraz innych onkogennych typów. Skuteczność ochronna była bardzo duża u kobiet, które nie przeszły zakażenia HPV przed szczepieniem, a ogólny efekt ochronny był istotny w grupach kwalifikujących się do programu szczepień powszechnych i wyrównawczych.
