medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Czy stosowanie antykoncepcji hormonalnej u nastoletnich dziewcząt wpływa na częstość nawrotów ŻChZZ?
Zastosowanie kalkulatora TRiP(cast) do oceny ryzyka zakrzepowo-zatorowego i potrzeby podjęcia profilaktyki przeciwzakrzepowej u dorosłych po urazie kończyny dolnej wymagającym unieruchomienia – badanie CASTING.
Zmniejszona dawka bezpośredniego doustnego antykoagulantu w porównaniu z dawką pełną w leczeniu przedłużonym żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u chorych z dużym ryzykiem nawrotu – badanie RENOVE
Czy przedłużone leczenie przeciwzakrzepowe mniejszą dawką apiksabanu może być alternatywą?
Jak zakwalifikować pacjenta z ZP do leczenia w domu?
Zespół kruchości a ryzyko krwawienia i zdarzeń zakrzepowo-zatorowych u chorych z migotaniem przedsionków lub żylną chorobą zakrzepowo-zatorową leczonych bezpośrednimi doustnymi antykoagulantami.
Stosowanie edoksabanu przez 12 miesięcy w porównaniu ze stosowaniem tego leku przez 3 miesiące u chorych z aktywnym nowotworem i izolowaną dystalną zakrzepicą żył głębokich – badanie ONCO DVT.
Czy kalkulator VTE Predict okaże się przydatnym narzędziem w praktyce klinicznej?
Czy wybór metody leczenia wpływa na ryzyko powikłań oraz rozwoju zespołu pozakrzepowego?
Leczenie ostrej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej w praktyce klinicznej – dane z europejskiego rejestru PREFER.
Metaanaliza badań prospektywnych z randomizacją objęła dane 1 864 875 chorych z baz Medline, Scopus i CINAHL za okres od 1 stycznia 2009 do 1 kwietnia 2022 roku.
Potwierdzono związek majaczenia z większą śmiertelnością, pogorszeniem czynności poznawczych i utratą autonomii. Częstość majaczenia w okresie pooperacyjnym wynosi w różnych badaniach 11–65%. Ryzyko jest największe u osób starszych. Nie zbadano dotychczas, które sposoby zapobiegania majaczeniu są odpowiednie w przypadku poszczególnych operacji chirurgicznych.
Stosowanie pończoch uciskowych w czasie długotrwałych lotów samolotem - przegląd systematyczny z metaanalizą RTC.
Coraz częściej wykonuje się termoablację wewnątrznaczyniową żylaków kończyn dolnych. Postępowanie pooperacyjne, zwłaszcza kompresja, pozostaje przedmiotem dyskusji. Celem badania było ustalenie wartości klinicznej stosowania skarpet kompresyjnych po leczeniu żylaków kończyn dolnych.
Badanie z randomizacją przeprowadzone w 2 szpitalach, do któego zakwalifikowano chorych obciążonych dużym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych ocenionych wg skali Capriniego na ≥11 punktów, którzy mieli przejść rozległe operacje.
Chirurdzy przyjmujący chorych w ambulatorium nosili maski albo przezroczyste, albo nieprzezroczyste. Po kontakcie z lekarzem każdy pacjent wypełniał stosowny formularz i odpowiadał na pytania dotyczące empatii chirurga, zaufania, jakie ten wzbudzał, oraz jakości komunikacji.
Związek między występowaniem żylaków a ryzykiem incydentów zakrzepowo-zatorowych i choroby tętnic obwodowych.
Komentator niniejszego doniesienia zauważa: „Przez wiele dekad uważano, że ból pleców, szyi czy barków jest immanentną cechą naszego zawodu i jeśli ktoś chce zostać chirurgiem, to po prostu musi się z tym pogodzić. (...). Czy tak rzeczywiście musi być, a w każdym razie czy musi tak być aż do tego stopnia?”.
Na podstawie przeglądu systematycznego obejmującego 70 badań i 166 404 chorych wyosobniono 5 praktycznych zagadnień dotyczących stosowania NOAC w okresie okołooperacyjnym: wskazania i przeciwskazania do ich stosowania; czas zaprzestania leczenia NOAC przed operacją; postępowanie w przypadku doraźnych interwencji u chorych przyjmujących NOAC; konieczność zastąpienia NOAC innymi lekami, terapia pomostowa; czas ponownego włączenia NOAC po leczeniu operacyjnym.
Leczenie operacyjne jest poważnym czynnikiem ryzyka rozwoju żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ), zarówno zakrzepicy żył głębokich jak i zatorowości płucnej. Zaleca się szacowanie ryzyka zakrzepicy. Niniejsze badanie objęło 3741 chorych z ŻChZZ w wywiadzie; mediana czasu trwania obserwacji wyniosła 5,7 roku.
