Wprowadzenie
Ostre zapalenie oskrzelików jest wprawdzie jedną z częstszych przyczyn hospitalizacji niemowląt (w USA ok. 100 000 hospitalizacji rocznie), jednak jego leczenie nadal stwarza wiele problemów (p. Med. Prakt. Pediatr. 1/2006, s. 59–66 – przyp. red.). W terapii najczęściej stosuje się leki rozszerzające oskrzela (beta-mimetyki) i adrenalinę, chociaż wyniki badań oceniających ich skuteczność nie są jednoznaczne (p. Salbutamol podawany doustnie niemowlętom chorym na ostre wirusowe zapalenie oskrzelików o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu nie skracał czasu utrzymywania się objawów choroby; Adrenalina w nebulizacji powodowała szybsze ustępowanie objawów zapalenia oskrzelików u niemowląt niż salbutamol w nebulizacji; Epinefryna stosowana w nebulizacji u niemowląt chorych na ostre zapalenie oskrzelików nie skracała czasu hospitalizacji oraz WS 1/2005, s. 48–51 – przyp. red.). Wykazano, że 1 niemowląt chorych na zapalenie oskrzelików otrzymuje dodatkowo glikokortykosteroidy (GKS), mimo że ich skuteczność nie została jednoznacznie potwierdzona, a Amerykańska Akademia Pediatrii nie zaleca ich rutynowego stosowania w tej grupie dzieci (p. Rozpoznawanie i leczenie zapalenia oskrzelików. Aktualne (2006) wytyczne komitetu ds. rozpoznawania i leczenia zapalenia oskrzelików Amerykańskiej Akademii Pediatrii – przyp. red.).
