medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Rozpoznaną u pacjenta arytmię, która rozwinęła się na podłożu określonej choroby, należy optymalnie leczyć, ponieważ może prowadzić do komorowych zaburzeń rytmu serca i zagraża wystąpieniem nagłego zgonu sercowego.
Leczenie przeciwpłytkowe w nowych wytycznych ESC w zasadzie nie uległo zmianie. Nadal zaleca się podwójną terapię przeciwpłytkową, na którą składa się kwas acetylosalicylowy i jeden z trzech inhibitorów receptora P2Y12, najlepiej tikagrelor lub prasugrel.
52-letnią pacjentkę przyjęto na oddział chirurgii z powodu krwawych wymiotów trwających od kilku godzin.
Leczenie tętniczego nadciśnienia płucnego powinno rozpocząć się od określenie pozycji pacjenta w skali ryzyka, które jest związane z jego postacią choroby. W skali tej wyróżniono trzy poziomy: niskie ryzyko (przewidywane ryzyko zgonu <5%), średnie ryzyko (5-10%), wysokie ryzyko (>10%) śmiertelności rocznej.
Leczenie farmakologiczne ostrych zespołów wieńcowych poza leczeniem przeciwzakrzepowym zasadniczo się nie zmieniło. W dalszym ciągu zaleca się wczesne stosowanie beta-blokerów, zwłaszcza u pacjentów ze świeżym niedokrwieniem i bez przeciwwskazań.
W nowych wytycznych ESC zasady stratyfikacji ryzyka zgonu w nadciśnieniu płucnym nie uległy zmianie, pojawiły się jednak kryteria, którymi należy się kierować przy podejmowaniu ważnych decyzji terapeutycznych.
Autorzy wytycznych podkreślają znaczenie dobrze zebranego wywiadu lekarskiego. U chorych z podejrzeniem arytmii należy zwrócić uwagę na kołatania serca, omdlenia lub stany przypominające omdlenia.
Opublikowane w 2015 roku wytyczne ESC, dotyczące ostrych zespołów wieńcowych bez uniesienia odcinka ST, zawierają nowe informacje i zalecenia stratyfikacji ryzyka.
Mężczyzna, który 2 lata temu przebył zawał serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI), zgłosił się do poradni przyklinicznej z powodu pogarszającej się tolerancji wysiłku.
Eksperci dokonali nieznacznych zmian w kryteriach rozpoznawania zespołu długiego QT, opublikowanych w 2013 roku w międzynarodowym dokumencie ekspertów w dziedzinie kanałopatii.
Rok temu opublikowano nowe wytyczne Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczące postępowania w kardiomiopatii przerostowej. W dokumencie ustosunkowano się również do problemu komorowych zaburzeń rytmu serca i nagłego zgonu sercowego.
Zasady leczenia przeciwkrzepliwego w zasadzie nie uległy zmianie. Nadal stosuje się cztery leki - są to fondaparinux, biwalirudyna, edoksaparyna i heparyna niefrakcjonowana.
Wytyczne ESC, ogłoszone na kongresie Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego w Londynie, wprowadzają nowe zalecenia do dotychczas prowadzonego postępowania diagnostycznego.
83-letnią kobietę z nadciśnieniem tętniczym, z zaburzeniami gospodarki lipidowej, z przewlekłą chorobą nerek w stadium 4, z napadowym trzepotaniem przedsionków i z chorobą niedokrwienną serca w wywiadzie, przeniesiono ze szpitala powiatowego do kliniki w celu dalszego leczenia. 2 miesiące wcześniej chora przebywała w szpitalu z powodu zawału serca z uniesieniem odcinka ST.
Jednym z powodów przedłużającego się oczekiwania na nowe wytyczne, które ukazały się w zeszłym roku, były kontrowersje wokół stosowania beta-blokerów. 6 lat temu, kiedy ukazały się wyniki badania POISE, zauważono, że terapia beta-blokerami, które krótko przed operacją pozasercową włączano do leczenia, daje niejednoznaczne rezultaty.
Chorzy z arytmią mają pięć typowych i pięć mniej typowych objawów. Typowe objawy arytmii to kołatania serca, omdlenia, stany przedomdleniowe, nagłe zatrzymanie krążenia i nagły zgon sercowy. Objawy mniej typowe, które należy różnicować z innymi stanami kardiologicznymi lub chorobami niezwiązanymi z sercem, to duszność, nietolerancja wysiłku, upadki, bóle w klatce piersiowej, czy cechy niewydolności serca.
U osób z HIV występuje znacznie większe ryzyko rozwoju różnych chorób układu sercowo-naczyniowego. Na przykład nadciśnienie płucne u takich pacjentów stwierdza się znacznie częściej - nawet kilkadziesiąt razy częściej - niż w populacji ogólnej.
Bezpieczeństwo zabiegu chirurgicznego po rewaskularyzacji jest uzależnione od zastosowanej metody rewaskularyzacji tętnic wieńcowych. W celu zapewnienia bezpieczeństwa przed zabiegiem należy odstawić drugi lek przeciwpłytkowy.
Chory, po wykonanej przed trzema laty operacji pomostowania aortalno-wieńcowego z jednoczasowym wszczepieniem biologicznej zastawki aortalnej z powodu stenozy aortalnej, został przyjęty do rejonowego oddziału chirurgii naczyniowej z objawami krytycznego niedokrwienia kończyny dolnej.
Stosowanie doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K (NOAC) jest przeciwwskazane u pacjentów ze sztuczną zastawką serca. Większość ośrodków nie stosuje NOAC także w ciągu pierwszych trzech miesięcy po wszczepieniu zastawki biologicznej.
