medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Whitehead i wsp. w swej metaanalizie zwrócili uwagę na słabą jakość większości przeprowadzonych dotychczas badań i stwierdzili, że nie ma wystarczających danych przemawiających za przyjęciem lub odrzuceniem hipotezy korzystnego wpływu na objawy depresji podawanych chorym na schizofrenię leków przeciwdepresyjnych.
Analiza wyników uzyskanych w grupie przyjmującej ziprazidon wykazała, że stosowanie tego leku przez chorych na schizofrenię (nietolerujących innych leków lub opornych na alternatywne rodzaje farmakoterapii) wiąże się z istotną statystycznie (w porównaniu z punktem początkowym obserwacji) poprawą czynności poznawczych ocenianą przy użyciu testów RAVLT oraz TMT typu B.
Stosowanie leków z grupy BDZ przez osoby kierujące pojazdami zwiększa ryzyko spowodowania wypadku drogowego – zbiorcze analizy wyników poszczególnych badań ujawniły, że może ono wzrastać nawet o 60%.
W tym przeglądzie systematycznym z metaanalizą 15 badań z randomizacją autorzy zadali pytanie, jaka jest skuteczność pochodnych fenotiazyny (chlorpromazyny, prochlorperazyny, metotrimeprazyny) w leczeniu napadu migreny u dorosłych.
Lactobacillus GG podawany dzieciom podczas hospitalizacji zmniejszył, w porównaniu z placebo, ryzyko zachorowania na biegunkę szpitalną i szpitalne zakażenie układu oddechowego.
U chorych na depresję lekooporną dodanie cynku do imipraminy zwiększa jej skuteczność oraz przyspiesza wystąpienie odpowiedzi na leczenie i remisji.
Bateman i Fonagy poruszają niezwykle istotną kwestię leczenia chorych z zaburzeniami osobowości.
Równoczesne stosowanie litu i allopurinolu w leczeniu pacjentów z epizodem maniakalnym w przebiegu BD jest skuteczną i dobrze tolerowaną formą leczenia.
Paracetamol podawany łącznie z kodeiną jest równie skuteczny w zmniejszaniu nasilenia ostrego bólu pourazowego u dzieci w wieku 5–17 lat jak ibuprofen.
Autorzy metaanalizy stwierdzają, że najlepszym profilem skuteczności i tolerancji cechują się escitalopram i sertralina oraz sugerują, że rozpoczynanie leczenia cierpiących na depresję sertraliną może być najlepszym wyborem ze względu na korzystny profil skuteczności, tolerancji i kosztów.
U chorych na schizofrenię stosowanie aripiprazolu w porównaniu z olanzapiną, kwetiapiną lub risperidonem wiąże się ze zmniejszeniem masy ciała i poprawą jakości życia zależnej od tego parametru.
Stosowanie pochodnych benzodiazepiny u osób >65 roku życia znamiennie zwiększa ryzyko ZSKU. Ryzyko to dotyczy zwłaszcza leków o okresie półtrwania <24 godzin, pojawia się już w przypadku stosowania niewielkich dawek (> 3 mg/d ekwiwalentów diazepamu) i występuje nawet w trakcie krótkoterminowego leczenia.
U chorych z dyslipidemią fibraty, w porównaniu z placebo, poprawiają profil lipidowy (zmniejszają stężenia cholesterolu całkowitego i triglicerydów oraz zwiększają stężenie cholesterolu HDL; wpływ na stężenie cholesterolu LDL jest mniej stały) i zmniejszają ryzyko zawału serca niezakończonego zgonem, ale nie wpływają na umieralność ogólną.
Według autorów przeglądu sekwencyjna terapia, w porównaniu z potrójną terapią, wydaje się skuteczniejsza w eradykacji zakażenia Helicobacter pylori. Ponieważ jakość dotychczas przeprowadzonych badań jest stosunkowo niska, zanim terapia sekwencyjna zostanie uznana za metodę z wyboru, konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań.
U chorych na objawowego szpiczaka plazmocytowego zastosowanie lenalidomidu i deksametazonu w małej dawce w porównaniu z deksametazonem w dużej dawce wiązało się z większym prawdopodobieństwem przeżycia, mniejszym prawdopodobieństwem powikłań niehematologicznych oraz zmniejszeniem odsetka odpowiedzi na leczenie.
Fingolimod jest nowym doustnym lekiem immunomodulującym, modulującym receptor 1-fosforanu sfingozyny typu 1 (S1PR1). Powstrzymuje wychodzenie limfocytów z węzłów chłonnych, co zmniejsza liczbę autoagresywnych limfocytów w ośrodkowym układzie nerwowym i hamuje rozwój zmian zapalnych.
W leczeniu stwardnienia rozsianego (SR) stosuje się leki immunomodulujące i immunosupresyjne. Skuteczność tych leków jest jednak często ograniczona, a ich stosowanie wiąże się z licznymi działaniami niepożądanymi.
U chorych na półpasiec (czas trwania osutki =<7 dni) dodanie do standardowego doustnego leczenia przeciwwirusowego i przeciwbólowego wstrzyknięć 0,25% bupiwakainy i 40 mg metyloprednizolonu w okolicy przykręgosłupowej zajętego dermatomu zmniejszyło częstość występowania neuralgii popółpaścowej po 1 i 12 miesiącach od zachorowania na półpasiec.
POChP stanowi duże obciążenie dla chorych, jak i dla systemu opieki zdrowotnej. Program leczenia choroby przewlekłej można ogólnie zdefiniować jako działania mające na celu poprawę stanu zdrowia i redukcję kosztów opieki zdrowotnej.
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
