medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Omawiane badanie, porównujące ipilimumab z placebo w leczeniu adiuwantowym, było pierwszym badaniem, oceniającym zastosowanie zarejestrowanego już leku, wydłużającego przeżycie całkowite u chorych na czerniaka w leczeniu adiuwantowym i pierwszym z zastosowaniem inhibitora immunologicznego punktu kontrolnego w tym wskazaniu.
Czy łączne stosowanie pembrolizumabu z aksytynibem w 1. linii leczenia chorych na raka nerkowokomórkowego stanie się nowym standardem leczenia? Przedstawiamy dane z badania KEYNOTE-426 zaprezentowane podczas Genitourinary Cancer Symposium 2019, które odbyło się w San Francisco w dniach 14–16 lutego.
Jest to pierwsze badanie dotyczące stanu odżywienia pacjentów po resekcji przełyku porównujące protokół ERAS ze standardową opieką okołooperacyjną. Wyniki stanowią uzupełnienie coraz bogatszego piśmiennictwa dotyczącego stosowania ścieżki ERAS w przypadku tego typu zabiegów.
Standardem leczenia chorych na urotelialnego raka pęcherza moczowego naciekającego warstwę mięśniową i niekwalifikujących się do chemioterapii opartej na związkach platyny jest radykalna cystektomia. Czy zastosowanie pembrolizumabu może być rozważane jako terapia neoadiuwantowa u tych chorych?
Do niedawna wyniki leczenia chorych na zaawansowanego i uogólnionego czerniaka były niezadowalające – mediana przeżycia wynosiła 6–10 miesięcy, a 5 lat przeżywało mniej niż 10% chorych. Sytuacja zmieniła się po wprowadzeniu do praktyki klinicznej immunoterapii nieswoistej oraz leczenia ukierunkowanego molekularnie. Czy zaprezentowane podczas ASCO 2018 wyniki dotyczące 5-letniej przeżywalności chorych na zaawansowanego czerniaka zapowiadają przełom w leczeniu?
Nadekspresja lub amplifikacja receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 występuje u 7–34% chorych na raka żołądka. Zastosowanie trastuzumabu razem z dwulekową chemioterapią to aktualnie standard postępowania. W artykule przedstawiono wyniki badania, którego celem było stwierdzenie zmian w statusie HER2 po takiej terapii.
Zwężenie jest częstym (1,6–40%) powikłaniem zespoleń w zakresie przewodu pokarmowego związanym z ryzykiem pogorszenia jakości życia i niedożywienia oraz z koniecznością dalszych interwencji.
Badacze postawili sobie kontrowersyjne pytanie, czy w przypadku chorych na raka jelita grubego z synchronicznymi resekcyjnymi przerzutami w wątrobie i innych narządach można rozważać radykalne leczenie operacyjne.
Autorzy badali, czy wdrożenie protokołu ERAS jest bezpieczne dla operowanych z powodu raka pęcherza moczowego.
Wpływ terapii podciśnieniowej na wzrost bakterii w ranie pozostaje nieznany. Celem niniejszego przeglądu systematycznego jest odpowiedź na postawione w tytule pytanie na podstawie analizy dostępnych doniesień.
Prawie 75% przypadków raka jelita grubego rozpoznaje się w stadiach zaawansowania I–III, w których możliwe jest prowadzenie leczenia o założeniu radykalnym. Czy stężenie CEA może być pomocne w przewidywaniu wyników leczenia chorych, u których nie stosuje się leczenia pooperacyjnego? Jakie wartości są w tym przypadku istotne?
Zapraszamy do zapoznania się z wynikami pierwszego badania oceniającego wartość połączenia terapii wirusem onkolitycznym z inhibitorem punktów kontrolnych. Czy terapia łączona jest skuteczniejsza od dotychczas stosowanych monoterapii?
Nowoczesna immunoterapia oraz stosowanie inhibitorów BRAF/MEK znacząco poprawiły rokowanie dla chorych w IV stopniu zaawansowania czerniaka. Doprowadziło to do prób wykorzystania tych leków u chorych z grupy dużego ryzyka, w III stopniu zaawansowania choroby. Do niedawna standardem postępowania u tych chorych była pełna ocena stanu węzłów chłonnych. Czy obecnie możliwy jest nowy, lepszy model prognostyczny?
Pomimo opracowania wielu nowych leków, zaawansowany rak nerkowokomórkowy pozostaje chorobą zasadniczo nieuleczalną. Standardem w terapii zaawansowanego RCC pozostaje „leczenie celowane”. W omówionym badaniu porównano skuteczność kabozantynibu i sunitynibu w terapii 1.linii u chorych na zaawansowanego RCCz grup pośredniego i niekorzystnego rokowania.
Przedstawiamy krótkie podsumowanie najważniejszych badań dotyczących raka jelita grubego, których wyniki zaprezentowano podczas ASCO Annual Meeting w Chicago.
Doniesienie zespołu polskich autorów wykazało użyteczność pomiarów stężenia albumin u chorych na raka jelita grubego poddanych operacji laparoskopowej oraz objętych opieką okołooperacyjną według protokołu ERAS.
Wczesne rozpoznanie raka trzustki wymaga odpowiedniego nadzoru nad osobami obciążonymi zwiększonym ryzykiem jego rozwoju. Jednym z prekursorów raka gruczołu trzustkowego jest łatwy do rozpoznania i obserwacji wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy.
W przypadku tej postaci nowotworu wytyczne dotyczące nadzoru nad chorymi bywają zróżnicowane. Celem omawianej publikacji była retrospektywna analiza wyników leczenia (z lat 2001–2016) i ustalenie optymalnego czasu trwania obserwacji chorych i interwałów czasowych, w jakich należy wykonywać badania kontrolne.
Łącznie w 39 badaniach uczestniczyło 6511 chorych, których poddano operacjom takim jak: częściowe i całkowite wycięcie żołądka, resekcja przełyku, pankreatoduodenektomia, resekcja wątroby, resekcja pęcherza moczowego, laparoskopowa nefrektomia, laparoskopowa prostatektomia, laparoskopowa resekcja wątroby i laparoskopowa częściowa resekcja żołądka.
W latach 2009–2015 leczeniu poddano ok. 100 chorych, a odsetek nawrotu przetoki oceniono po upływie 12 miesięcy.
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
Kryteria wyboru badań i słownik podstawowych pojęć
