medycyna praktyczna dla lekarzy
medycyna praktyczna dla lekarzy
Od lat 70. XX wieku wielu autorów zwraca uwagę, iż katatonia być może nie jest podtypem schizofrenii lecz zespołem zaburzeń motoryki wyzwalanym jako nieswoista reakcja na obciążenie skumulowanymi czynnikami stresu o charakterze biologiczno-fizykalnym i psychologicznym.
Węchowy zespół odnoszący (olfactory reference syndrome – ORS) jest odmianą somatycznej postaci zaburzeń urojeniowych (uporczywych zaburzeń urojeniowych wg International Classification of Diseases, 10th Revision [ICD-10] – przyp. red.), cechującą się przekonaniem pacjenta, że jego ciało wydziela nieprzyjemną woń, która wywołuje negatywne reakcje ludzi.
Celem autorek artykułu jest analiza i porównanie korzyści płynących z różnych strategii leczenia osób cierpiących na jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa – AN) oraz dokonanie przeglądu rozmaitych metod terapeutycznych, które okazały się pomocne w postępowaniu z młodymi chorymi na AN.
Jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa – AN) jest 3. pod względem częstości chorobą przewlekłą stwierdzaną u młodzieży, natomiast bulimia (bulimia nervosa – BN) dotyka ponad 1% dziewcząt.
W niniejszej pracy omówiono zastosowanie NNT (number needed to treat), prawdopodobnie najbardziej użytecznej miary porównawczej w leczeniu. Parametr ten obrazuje prawdopodobieństwo wystąpienia korzystnego punktu końcowego.
Sytuacja utraty bliskiej osoby uruchamia wiele adaptacyjnych procesów i mechanizmów, traktowanych przez psychologów zdrowia jak proces radzenia sobie ze stresem, który przejawia się działaniem konkretnych stylów i strategii z tym związanych.
Niewystarczająca skuteczność leków przeciwdepresyjnych (LPD) w przypadku chorych z zaburzeniami depresyjnymi jest powodem poszukiwania nowych strategii terapeutycznych.
W komentowanym przeglądzie omówiono nie tylko oddziaływanie leków stosowanych w terapii chorych na depresję na funkcje seksualne, ale też podano wyniki wykonanych w trakcie czynności seksualnych badań neuroobrazowych mózgu i porównania odnoszące się do funkcjonowania tego organu u osób cierpiących na depresję.
John G. Gunderson bardzo rzetelnie przedstawia w swym artykule historię rozwoju poglądów na temat najważniejszych zagadnień klinicznych, naukowych oraz wiążących się z problematyką zdrowia publicznego, dotyczących zaburzeń osobowości typu borderline.
Skuteczność leków przeciwdepresyjnych w przypadku depresji dwubiegunowej jest generalnie mniejsza. W badaniu krótkoterminowym, które przeprowadzili Ghaemi i wsp., stwierdzono, że poprawa wystąpiła u ok. 70% pacjentów z depresją jednobiegunową i u 50% pacjentów z depresją dwubiegunową.
Autorzy zwrócili uwagę na wzajemny wpływ różnych czynników chorobotwórczych i wynikające z tego skutki, które jasno wykazują, jak trudno jest leczyć chorych w wieku podeszłym.
Neuroobrazowanie w psychiatrii jest przedmiotem coraz większego zainteresowania naukowców. Badania w tym kierunku wymagają współpracy psychiatrów, psychologów i radiologów, ponieważ stosowane metody są bardzo specjalistyczne i coraz bardziej skomplikowane.
Tekst A.T. Becka, opublikowany w sierpniowym numerze "American Journal of Psychiatry" z 2008 roku, to artykuł jednego z najwybitniejszych psychiatrów XX wieku. Człowieka, który stworzył, testował i doskonalił sposób leczenia chorych na depresję równie skuteczny jak oddziaływania farmakologiczne – psychoterapię poznawczą.
Zaburzenia nastroju występujące w okresie okołomenopauzalnym wpływają niekorzystnie na jakość życia i samopoczucie psychiczne kobiet.
Autorzy brytyjskiego artykułu w sposób wyczerpujący odnieśli się do zagadnienia objawów odstawiennych, występujących po zaprzestaniu przyjmowania leków przeciwdepresyjnych (LPD). Właściwie trudno byłoby dodać do niego jakiekolwiek inne informacje użyteczne dla lekarza praktyka. Pozostaje mi zatem jedynie podkreślenie wagi problemu w naszej codziennej praktyce psychiatrycznej.
Z niewielkim uproszczeniem można przyjąć, że dostępne obecnie leki psychotropowe mniej różnią się pod względem skuteczności, niż pod względem ryzyka wywoływania działań niepożądanych.
Autorka artykułu opisuje dramatyczny przypadek dzieciobójstwa dokonanego przez kobietę, u której w okresie poporodowym wystąpiły ostre zaburzenia psychotyczne.
Leczenie stosowane w przypadku tików wciąż stanowi duży problem, dobrze więc, że autorzy postanowili opracować to zagadnienie, a redakcja czasopisma przedstawia tę pracę polskim czytelnikom.
Postęp w zakresie psychofarmakoterapii nakłada na lekarzy obowiązek stałego aktualizowania wiedzy oraz weryfikacji obowiązujących zasad postępowania medycznego.
W Polsce studentom wydziałów lekarskich uniwersytetów medycznych wiedzę na temat seksualności człowieka przekazuje się w formie szczątkowej lub nie przekazuje się jej wcale.
