Szanowni Państwo,

Medycyna Praktyczna wykorzystuje w swoich serwisach pliki cookies i inne pokrewne technologie. Używamy cookies w celu dostosowania naszych serwisów do Państwa potrzeb oraz do celów analitycznych i marketingowych. Korzystamy z cookies własnych oraz innych podmiotów – naszych partnerów biznesowych.

Ustawienia dotyczące cookies mogą Państwo zmienić samodzielnie, modyfikując ustawienia przeglądarki internetowej. Informacje dotyczące zmiany ustawień oraz szczegóły dotyczące wykorzystania wspomnianych technologii zawarte są w naszej Polityce Prywatności.

Korzystając z naszych serwisów bez zmiany ustawień przeglądarki internetowej wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie plików cookies i podobnych technologii, opisanych w Polityce Prywatności.

Państwa zgoda jest dobrowolna, jednak jej brak może wpłynąć na komfort korzystania z naszych serwisów. Udzieloną zgodę mogą Państwo wycofać w każdej chwili, co jednak pozostanie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania dokonanego wcześniej na podstawie tej zgody.

Klikając przycisk Potwierdzam, wyrażacie Państwo zgodę na stosowanie wyżej wymienionych technologii oraz potwierdzacie, że ustawienia przeglądarki są zgodne z Państwa preferencjami.

Psychoza poporodowa. Ocena ryzyka wystąpienia i leczenie

Psychoza poporodowa. Ocena ryzyka wystąpienia i leczenie
Postpartum psychosis: detection of risk and management
Margaret G. Spinelli
American Journal of Psychiatry, 2009; 4: 405–408

Pełna treść artykułu jest dostępna w publikacji: Medycyna Praktyczna Psychiatria 2010/1

Komentarz

dr hab. med. Dominika Dudek
Klinika Psychiatrii Dorosłych Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum w Krakowie

Autorka artykułu opisuje dramatyczny przypadek dzieciobójstwa dokonanego przez kobietę, u której w okresie poporodowym wystąpiły ostre zaburzenia psychotyczne. Do dzieciobójstwa wynikającego z przeżyć psychotycznych doszło w 20. dobie po porodzie. Zwraca uwagę fakt, że już od 2. dnia połogu u kobiety występowały objawy depresyjne, obsesyjne, lęk, nastawienie urojeniowe. W 12. i 15. dniu pojawiły się myśli i tendencje samobójcze i dzieciobójcze, a mimo to problemu nie rozpoznano i nie podjęto żadnego leczenia.
Niestety, brak adekwatnej diagnozy poporodowych zaburzeń nastroju jest powszechny. Panuje przekonanie, że stany nieznacznego obniżenia nastroju u kobiet po porodzie (tzw. baby blues) są częste i nie wymagają interwencji terapeutycznej. Pogląd ten jest słuszny w przypadku zdecydowanej większości kobiet – zazwyczaj wystarcza wsparcie ze strony rodziny, czasem rozmowa edukacyjna z położną na temat radzenia sobie z opieką nad noworodkiem i objawy po kilku dniach same ustępują. Jednak u niektórych matek smutek, płaczliwość, lęk, drażliwość przewlekają się, nasilają i stają się prodromem poważnych zaburzeń psychicznych. Niestety kobieta z takimi objawami rzadko zgłasza się do lekarza.